Litanie des Saints

Παίρνετε ένα σύνολο από πνευματώδεις ανθρώπους, με τους οποίους κατά τεκμήριο περνάτε καλά. Ακόμη καλύτερα αν μερικούς απ' αυτούς τους αγαπάτε κιόλας.
Μαζεύεστε όλοι μαζί σ' ένα σπίτι.
Καλή μουσική.
Φαγητό.
Έξτρα μπόνους ευθυμίας αν γιορτάζετε κάτι - γενέθλια, ένα πτυχίο, μια καινούρια δουλειά.
Μερικές ώρες αργότερα, όταν τα νέα κι οι συζητήσεις έχουν χαλαρώσει, αρχίζετε το παιχνίδι.
Εναλλακτικές για πολλά άτομα: μπλόφα, παλέρμο, παντομίμα και μια εκπληκτική εφεύρεση -ευτυχές προϊόν στιγμών μεγάλης σπαρίλας- όπου πρέπει μέσα σε δέκα δευτερόλεπτα να πεις μια πόλη, χώρα ή περιοχή που να αρχίζει από συγκεκριμένο γράμμα. (Αυτό είναι κολλητικό - στις εφτά το πρωί που φύγαμε, τρία άτομα συνεχίσαμε να παίζουμε μέσα στο αμάξι.)
Μην κάνετε ζαβολιές!
Enjoy.

Παντομίμα αγόρια-κορίτσια (έεετσι!). Σηκώνεται ο Γιώργος να παίξει. ''Μια κάποια εκπαίδευση'', του ψιθυρίζει η Λίζα. Ο Γιώργος ξεκινά με ύφος οσιομάρτυρα. Βρίσκουν το ''μια'' και συνεχίζουν στη δεύτερη λέξη. Αρχίζει να κουνάει τα χέρια του σαν φτερά και να χοροπηδάει όλο χάρη (λέμε τώρα). Εμείς τον κοιτάζουμε με απορία.
-Πουλάκι;
-Πεταλούδα!, πετάγεται ο Κ.
Τρανταχτά γέλια. Σταματάω τον χρόνο. Η Λίζα τον ξαναπαίρνει στην άκρη.
-Τι άκουσες, ρε βλάκα; Μια κάποια εκπαίδευση, όχι μια κάμπια!
-Με δουλεύετε, ρε; Τι ταινίες είναι αυτές;
-Γιατί, η τσόντα με τον ''αράπη'' που μας βάλατε πριν ήταν καλύτερη; Αυτή κι άμα σ' αρέσει!

Το Σαββατόβραδο ξέχασα τα πάντα. Το άγχος, το κρύωμα που με τριγυρίζει, το Γενάρη που μπήκε στραβά και στραβά συνεχίζει. Το 'χω γράψει πολλές φορές και θα γίνω κοινότοπη, αλλά η ζεστασιά της παρέας έχει ένα μαγικό τρόπο να σε κάνει να ξεχνιέσαι.