Litanie des Saints

Έχετε δει την καινούρια διαφήμιση του Λουμίδη; Δεν τη βρίσκω στο youtube να σας τη βάλω, αλλά δείχνει μια μαμά που κογιονάρει την κόρη της με τον μοναδικό τρόπο της Ελληνίδας μάνας: να τρως ψάρι, να τρως μπρόκολα, μόλις προσγειωθείς να μου κάνεις αναπάντητη και να μου στέλνεις το φλιτζάνι με mms για να στο πει η γιαγιά σου με ιμέιλ.

Δεν ξέρω αν σας το 'χω πει, αλλά η μαμά μου ξέρει να στέλνει mms. Εγώ πάλι δεν έχω ασχοληθεί ποτέ.

Το δικό μου ύφος, δε, είναι μονίμως το ίδιο μ' αυτό της κόρης στη διαφήμιση: την πειράζει με παραίτηση. Διότι, όπως λέει κι ο τύπος που σερβίρει τελικά το Λουμίδη, η Ελληνίδα μάνα είναι μέσα σ' όλα.

Τη δικιά μου, darlings, την είχα εδώ την προηγούμενη εβδομάδα. Όλη.

Την πρώτη μέρα που ήρθε είχα ένα epiphany, που λένε και στο χωριό μου.
-Κατάλαβα γιατί οι άνθρωποι παντρεύονται, είπα το επόμενο πρωί στη Λίνα με το μπήκα στο αυτοκίνητο.
Η Λίνα με κοίταξε μισοκοιμισμένη, με ύφος «τι μαλακία θ' ακούσω πάλι».
-Γύρισα χθες στο σπίτι και μύριζε σούπα κοτόπουλο και φρέσκος γαλλικός. Βλάκα, γιατί δεν παντρευόμαστε; Είμαστε ηλίθιες;
Με κοίταξε με κατανόηση.
-Ήρθε η μαμά, ε;

Λοιπόν, την είχα εδώ μια εβδομάδα, κατά τη διάρκεια της οποίας έκανε τις συνηθισμένες δουλειές-που-εσύ-δεν-διανοείσαι-να-κάνεις (ξεσκόνισμα της βιβλιοθήκης, άζαξ στα τζάμια παρόλο που βρέχει μέρα παρά μέρα κι άλλα τέτοια τιμαλφή), μου μαγείρεψε ρεβύθια και παστίτσιο, πήγαμε μαζί στη Λυρική και στο Μουσείο της Ακρόπολης, μ' έκανε να πιω καφέ στην πλατεία Κολωνακίου και κυρίως,

σχολίαζε ακόμη και τον τρόπο που ανέπνεα.

Το πόσο γέλασα δεν περιγράφεται. Πλέον γελάω γιατί δεν υπάρχει κάτι άλλο να κάνω. Δεν υπάρχει λογική.

Η μαμά μου είναι τσάκαλος, και παρόλο που παντρεύτηκε στα 21, έγινε μαμά στα 23 (πτυχίο πήρε αφού γεννήθηκα) και δεν δούλεψε σχεδόν καθόλου στη ζωή της, δεν βγήκε δηλαδή στην πιάτσα όπως βγαίνουμε εμείς απ' τα 18, έχει μια σοφία τόσο αναντίρρητη που... δεν ξέρω ρε παιδιά πού τη βρήκε, μάλλον είναι έμφυτη!
Μαζί μ' ένα πάθος για όλα όσα δεν ξέρει. Από το πώς ψωνίζεις μέσω ίντερνετ μέχρι ποια είναι τα καλά μαγαζιά της παραλίας. Από το τι είναι τα Linux μέχρι «Γιώργο, να πάμε κι εμείς ένα Σαββατοκύριακο στον Αρμενιστή, να δω τι τους αρέσει πια τόσο πολύ για να κοιμούνται δέκα μέρες κατάχαμα κάθε καλοκαίρι».

Κι ένα προσωπάκι σχεδόν παιδικό. Με ελάχιστο μακιγιάζ, κοντά καρέ μαλλιά κι ένα απίστευτα αθώο βλέμμα.

Πώς μπορείς να είσαι τόσο σοφός και ταυτόχρονα να έχεις τόσο αθώο βλέμμα; Τα δικά μου μάτια άλλαξαν - μου το λέει κι η ίδια. Δεν έχουν πια την παιδικότητα που είχαν πριν από μερικά χρόνια.

Όταν ήρθε, είχα μπούκωμα. Κρύωσα ένα πρωί και με πήρε και με σήκωσε για δέκα μέρες - βουλωμένη μύτη, βουλωμένα αυτιά και φωνή σαν τραβέλι. Μια αιθέρια ύπαρξη.

Όταν κρυώνεις έτσι, έχεις δύο προβλήματα. Το ένα είναι το ίδιο το κρύωμα. Το άλλο είναι η μαμά σου.

-Μου 'χει πρήξει τα συκώτια, δεν αντέχω άλλο, θα με τρελάνει!, έλεγα στον μπαμπά στο τηλέφωνο. Γκρινιάζει θαρρείς και το 'κανα επίτηδες!
-Αφού δεν ντύνεσαι, να μη γκρινιάξω; Και καπνίζεις κι από πάνω - δεν μπορείς να σταματήσεις μια-δυο μέρες μέχρι να ηρεμήσεις; Πότε θα το κόψεις επιτέλους; Ούτε το δέρμα σου δεν σκέφτεσαι; Πού είναι αυτά που έλεγες το καλοκαίρι για τον καρκίνο;
-Μαμά, το ξέρω, είμαι αξιολύπητη, αλλά δες με σαν εθισμένο άνθρωπο και δείξε κατανόηση.
-Όλο εξυπνάδες!

Η σχέση με τη μάνα είναι τόσο σχιζοφρενική, που δεν εντάσσεται σε καμία κατηγορία. Είναι ο μόνος άνθρωπος που μπορεί να με κάνει έξαλλη σε πέντε δευτερόλεπτα και να με ηρεμήσει σε άλλα τόσα. Μιλάμε για τρελές επιταχύνσεις, όχι αστεία.

Γύρισε στη Θεσσαλονίκη τη Δευτέρα κι ακόμη μου λείπει.

Αυτή η φωτογραφία δεν είναι υπέροχη;