Litanie des Saints

Με τα μαστορέματα δεν το 'χω. Πρόσφατα σας είχα εξομολογηθεί ότι δεν το 'χω και με τ' αμάξια, ε λοιπόν, ναι, οτιδήποτε άπτεται των φυσικών νόμων είναι μεγάλος γρίφος για μένα.

Εσχάτως έμαθα ν' αλλάζω λάμπες μπαγιονέτ, πάντως.

Ή τουλάχιστον έτσι νόμιζα.

Τη Δευτέρα το βράδυ μου κάηκε η λάμπα της κουζίνας. Η κουζίνα είναι ψηλοτάβανη, οπότε έτρεξα σαν καλό παιδί στο γείτονα και δανείστηκα μια σκάλα. (Μεγάλο πράγμα οι καλοί γείτονες, οι συγκεκριμένοι να 'ναι πάντα καλά να με ανέχονται.)

Σκαρφαλώνω στη σκάλα κι αρχίζω να παλεύω. Ζόρικα τα πράγματα. Πριν από μερικές εβδομάδες είχα αλλάξει και του χολ χωρίς πρόβλημα, αλλά ετούτη ήταν πολύ σφιχτά βιδωμένη. Μετά από άκαρπες προσπάθειες δέκα λεπτών εγκαταλείπω κι αποφασίζω ότι θα το ζητήσω από τον πρώτο φίλο που θα περάσει απ' το σπίτι.

Επιστρέφω τη σκάλα.

- Δεν τα κατάφερα!
- Σε μισή ώρα θα γυρίσει ο Γ., θα στον στείλω να στην αλλάξει. Θα ερχόμουν εγώ, κορίτσι μου, αλλά έχω και τη μέση μου...

Σας είπα ότι είναι χρυσοί άνθρωποι;

Ο Γ. έρχεται σκασμένος στα γέλια.

- Μη γελάς, τέρας, ανέβα και θα δεις, είναι πολύ σφιχτή!

Άμα θέλετε να ξέρετε, ήταν. Με τα πολλά τη βγάζει και βιδώνει την καινούρια. Ανάβω το φως. Τίποτα.

- Είναι σίγουρα καλή η λάμπα;
- Καινούργια είναι!
- Δεν ξέρω, τότε. Μπορεί να έχει καεί το ντουί.
- (από μέσα μου) Το ποιο; (απέξω μου) Εντάξει, θα πάρω αύριο τον ηλεκτρολόγο.

Το επόμενο βράδυ έρχεται ο άνθρωπος ανυποψίαστος. Τσεκάρει το ντουί, βγάζει τη λάμπα, την κοιτάζει και...

- Αυτή είναι χαλασμένη. Το βλέπεις το σπασμένο σιδεράκι;

Κυρίες και κύριοι, την Τρίτη το βράδυ φώναξα τον ηλεκτρολόγο για να μου αλλάξει μια λάμπα.

- Να σας ζητήσω μια χάρη;
- Τι;
- Μην το πείτε πουθενά!
- (τρανταχτά γέλια)

Ο μπαμπάς μου, το τι το ευχαριστήθηκε δεν λέγεται. Που φώναξα τον Γ., ντε, και δεν το πήρε χαμπάρι ούτε αυτός. Γενικά νιώθει μεγάλη ικανοποίηση όταν επιβεβαιώνεται η θεωρία του ότι οι νέες γενιές δεν σκαμπάζουν από μαστορέματα. Ότι και καλά, ο άντρας ο σωστός πρέπει να μπορεί να φτιάξει τα πάντα κι οι σημερινοί νέοι δεν μπορούν ούτε να βάψουν ένα τοίχο. Θαρρείς και παλιά όλοι οι άντρες ήταν μαστόρια και μετά ο Θεός έκλεισε το εργοστάσιο. :p

Το πιο εξοργιστικό στην όλη υπόθεση είναι ότι αν ήταν στη θέση μου η αδελφή μου, όχι απλά θα είχε πάρει χαμπάρι ότι η λάμπα είναι καμένη, όχι απλά θα την είχε αλλάξει μόνη της, αλλά αν χρειαζόταν θα άλλαζε και το ντουί, που λέει ο λόγος. Ξαφνικά νιώθω πολύ άχρηστη.