Litanie des Saints

Κάθε φορά που έρχεται η άνοιξη, εμένα το μυαλό μου τρέχει στο καλοκαίρι. Βέβαια αυτό είναι κακό, γιατί αν ζεις τη ζωή σου προσδοκώντας μια μελλοντική στιγμή, χάνεις το παρόν (να, κάτι τέτοιες new age φιλοσοφίες καταδυναστεύουν το κεφάλι μου κι όλο λέω πως θα τις κόψω).

Βασικά, δεν φταίω εγώ. Φταίει που σήμερα το πρωί είχε ήλιο, η εθνική ήταν ψιλοάδεια κι η Λίνα είχε πατήσει το γκάζι, ενώ ακούγαμε στο τέρμα το παρακάτω θαύμα:
(Έξτρα μπόνους: ο Sivert είναι κουκλί. Ειδικά αν έχεις σύμπλεγμα με τους άντρες με γένια, όπως εγώ.)



Έχει μπει από τώρα στο φετινό tracklist. Θα το τραγουδάμε δυνατά κι αυτό, με ανοιχτά παράθυρα, το αμάξι να τραντάζεται και τον Γιάννη να γκρινιάζει πως του παίρνουμε τ' αυτιά κι ότι δεν είναι κατάσταση αυτή για να οδηγείς - όπως πάντα. Κι εμείς θα τον γράφουμε και θα τραγουδάμε ακόμη πιο δυνατά, όπως πάντα, γιατί θα ξέρουμε πως κατά βάθος χαίρεται κι αυτός που μαζευτήκαμε πάλι όλοι μαζί. Και μπροστά μας η Χαλκιδική - όπως πάντα.

Γαμώτο, μου λείπουν. Όσο καλά κι αν περνάω εδώ, όσο ικανοποιημένη κι αν είμαι μ' αυτό που κάνω, όσο και τυχερή κι αν είμαι που έχω κι εδώ ανθρώπους που αγαπάω, αυτοί που έχω αφήσει πίσω μού λείπουν αφάνταστα. Κι αυτές τις στιγμές δεν μπορούν να τις αντικαταστήσουν τα τηλέφωνα και το msn. Σου καλύπτουν προσωρινά την ανάγκη, αλλά αυτό που σου δίνουν είναι πάντα λειψό.

Παρόλα αυτά, έχω κέφια απόψε. Η άνοιξη ήρθε, σε πείσμα του φετινού χειμώνα είμαι γερή και σε λίγες μέρες θα είμαι πάλι εκεί. Και τα παιδιά μού το έταξαν: ακόμα κι αν δεν μπορούμε να κολυμπήσουμε, στη Χαλκιδική θα πάμε οπωσδήποτε. Έστω και μόνο για τη διαδρομή, τη μουσική και τη χαρά να είμαστε και πάλι στο ίδιο αμάξι -ή στον ίδιο δρόμο- όλοι μαζί. Λίγο είναι;