Απ' όλες τις φράσεις που λέμε στην καθημερινότητά μας, αυτή που ξεστομίζω με περισσότερο τρόμο είναι το «έχω δουλειές». Και δεν εννοώ του σπιτιού. Εννοώ τράπεζες, εφορίες, ΤΕΒΕ, ΔΕΚΟ κι οτιδήποτε άλλο απαιτεί το ταξίδι στο μαγικό κόσμο των δημοσίων υπηρεσιών.
Ακόμα κι αν δεν θεωρούσα ήδη το ίντερνετ εκπληκτική εφεύρεση λόγω της δουλειάς (δεν μπορώ να φανταστώ τι έκαναν οι μεταφραστές πριν απ' αυτό), θα το είχα θεοποιήσει μόνο και μόνο επειδή σου επιτρέπει να κάνεις τις περισσότερες συναλλαγές απ' το σπίτι σου. Και πάλι όμως, υπάρχουν πράγματα που δεν μπορείς να αποφύγεις. Συνήθως τα αφήνω να μαζεύονται, παίρνω μία μέρα άδεια και μια βαθιά ανάσα και τα κάνω όλα μαζί.
Όπως και σήμερα. Βγήκα απ' το σπίτι κατά τις έντεκα, οπλίστηκα με θάρρος και...
Μην είναι η άνοιξη; Μην η τέφρα που κατεβαίνει απ' την Ισλανδία είναι μεταλλαγμένη; Μην είναι που ο Μητρόπουλος εμφανίστηκε ως άλλη Κασσάνδρα στα πρωινά και ενεργοποίησε τους μηχανισμούς άμυνας του Έλληνα (χανόμαστε που χανόμαστε, ας το πάρουμε στην πλάκα τουλάχιστον);
Ό,τι κι αν είναι, σήμερα όλος ο κόσμος ήταν μες στην καλή χαρά!
Το πρόγραμμα είχε πρώτα εφορία. Οι υπάλληλοι στο Μητρώο της εφορίας μου σε βάζουν αυτόματα σε καφκικό mode. Αυτό που μαθαίνεις πολύ σύντομα, είναι ότι αντιπαθούν ιδιαίτερα τις ερωτήσεις. "Να ρωτήσεις το λογιστή σου και μετά να έρθεις, εμείς θα σου πούμε πώς να συμπληρώσεις το έντυπο;" Εξυπηρέτηση, όχι αστεία.
Λοιπόν, οι βασίλισσες πίσω απ' το γκισέ σήμερα χαμογελούσαν. Σοκ και δέος. Τελείωσα σε ένα τέταρτο, έκανα το σταυρό μου κι έφυγα κραδαίνοντας το πολύτιμο χαρτί σαν τρόπαιο.
Στην τράπεζα, μια απ' τα ίδια.
Στον ΟΤΕ πέτυχα μια κοπελίτσα που μόλις είχε τελειώσει βάρδια, αλλά σκοτώθηκε να βρει και να διπλοτσεκάρει τα δικαιολογητικά που χρειαζόμουν "για να μην ξανάρχεσαι, να είμαστε σίγουροι ότι θα έχεις μαζί σου τα σωστά απ' την πρώτη φορά".
Τόση και περισσότερη χαρά ο κόσμος. Στα ασανσέρ των υπηρεσιών, χαβαλέ και ψιλοκουβέντα. Στις δε ουρές, «σας παρακαλώ, περάστε», «μα τι λέτε, ήρθα μετά από εσάς», «επιμένω, έχετε μικρό παιδί».
Duuuh?
Τελείωσα τα πάντα σε μιάμιση ώρα και πήρα τηλέφωνο τη μαμά μου.
-Έγινε κάτι το τελευταίο δίωρο;
-Τι λες, παιδί μου;
-Λέω, συνέβη κάτι; Διαγράφηκε το δημόσιο χρέος; Έπεσε το αεροπλάνο με τα παλικάρια του ΔΝΤ; Έκανε καμιά χαρμόσυνη ανακοίνωση ο ΓΑΠ; Γιατί χαίρεται ο κόσμος και χαμογελά, μητέρα;
-...αφού τέλειωσες τόσο νωρίς, πήγαινε στην αγορά να ψωνίσεις κανένα φρούτο και κανά ψάρι. Σήμερα που προλαβαίνεις δεν έχεις δικαιολογία - να μαγειρέψεις για να φας σαν άνθρωπος!
Μάλιστα. Το πρωί στην Αθήνα το σύμπαν γύρισε για λίγο ανάποδα, αλλά για τη Θεσσαλονίκη μην ανησυχείτε: όλα στη θέση τους.
Ακόμα κι αν δεν θεωρούσα ήδη το ίντερνετ εκπληκτική εφεύρεση λόγω της δουλειάς (δεν μπορώ να φανταστώ τι έκαναν οι μεταφραστές πριν απ' αυτό), θα το είχα θεοποιήσει μόνο και μόνο επειδή σου επιτρέπει να κάνεις τις περισσότερες συναλλαγές απ' το σπίτι σου. Και πάλι όμως, υπάρχουν πράγματα που δεν μπορείς να αποφύγεις. Συνήθως τα αφήνω να μαζεύονται, παίρνω μία μέρα άδεια και μια βαθιά ανάσα και τα κάνω όλα μαζί.
Όπως και σήμερα. Βγήκα απ' το σπίτι κατά τις έντεκα, οπλίστηκα με θάρρος και...
Μην είναι η άνοιξη; Μην η τέφρα που κατεβαίνει απ' την Ισλανδία είναι μεταλλαγμένη; Μην είναι που ο Μητρόπουλος εμφανίστηκε ως άλλη Κασσάνδρα στα πρωινά και ενεργοποίησε τους μηχανισμούς άμυνας του Έλληνα (χανόμαστε που χανόμαστε, ας το πάρουμε στην πλάκα τουλάχιστον);
Ό,τι κι αν είναι, σήμερα όλος ο κόσμος ήταν μες στην καλή χαρά!
Το πρόγραμμα είχε πρώτα εφορία. Οι υπάλληλοι στο Μητρώο της εφορίας μου σε βάζουν αυτόματα σε καφκικό mode. Αυτό που μαθαίνεις πολύ σύντομα, είναι ότι αντιπαθούν ιδιαίτερα τις ερωτήσεις. "Να ρωτήσεις το λογιστή σου και μετά να έρθεις, εμείς θα σου πούμε πώς να συμπληρώσεις το έντυπο;" Εξυπηρέτηση, όχι αστεία.
Λοιπόν, οι βασίλισσες πίσω απ' το γκισέ σήμερα χαμογελούσαν. Σοκ και δέος. Τελείωσα σε ένα τέταρτο, έκανα το σταυρό μου κι έφυγα κραδαίνοντας το πολύτιμο χαρτί σαν τρόπαιο.
Στην τράπεζα, μια απ' τα ίδια.
Στον ΟΤΕ πέτυχα μια κοπελίτσα που μόλις είχε τελειώσει βάρδια, αλλά σκοτώθηκε να βρει και να διπλοτσεκάρει τα δικαιολογητικά που χρειαζόμουν "για να μην ξανάρχεσαι, να είμαστε σίγουροι ότι θα έχεις μαζί σου τα σωστά απ' την πρώτη φορά".
Τόση και περισσότερη χαρά ο κόσμος. Στα ασανσέρ των υπηρεσιών, χαβαλέ και ψιλοκουβέντα. Στις δε ουρές, «σας παρακαλώ, περάστε», «μα τι λέτε, ήρθα μετά από εσάς», «επιμένω, έχετε μικρό παιδί».
Duuuh?
Τελείωσα τα πάντα σε μιάμιση ώρα και πήρα τηλέφωνο τη μαμά μου.
-Έγινε κάτι το τελευταίο δίωρο;
-Τι λες, παιδί μου;
-Λέω, συνέβη κάτι; Διαγράφηκε το δημόσιο χρέος; Έπεσε το αεροπλάνο με τα παλικάρια του ΔΝΤ; Έκανε καμιά χαρμόσυνη ανακοίνωση ο ΓΑΠ; Γιατί χαίρεται ο κόσμος και χαμογελά, μητέρα;
-...αφού τέλειωσες τόσο νωρίς, πήγαινε στην αγορά να ψωνίσεις κανένα φρούτο και κανά ψάρι. Σήμερα που προλαβαίνεις δεν έχεις δικαιολογία - να μαγειρέψεις για να φας σαν άνθρωπος!
Μάλιστα. Το πρωί στην Αθήνα το σύμπαν γύρισε για λίγο ανάποδα, αλλά για τη Θεσσαλονίκη μην ανησυχείτε: όλα στη θέση τους.
6 σχολια:
Εχεις μικρο παιδι;;;
Ενηγουεη, τελικα ειναι θεμα ανθρωπων.
Ιδου ενα κειμενο που μοιαζει με το δικο σου:
http://zouri1.wordpress.com/2010/04/15/%CE%B5%CE%BC%CE%B5%CE%AF%CF%82-%CF%86%CF%84%CE%B9%CE%AC%CF%87%CE%BD%CE%BF%CF%85%CE%BC%CE%B5-%CF%84%CE%BF-%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CF%8C%CF%83%CE%B9%CE%BF/
Και ιδου ενα κειμενο σαν αυτο που θα περιμενε κανεις να διαβασει:
http://kaltsovrako.wordpress.com/2010/02/17/0117feb201/
Όχι, καλέ, παιδί είχε άλλος!
Είναι θέμα ανθρώπων, αλλά δεν μου είχε ξανατύχει ποτέ να κάνω 4 (ολογράφως: τέσσερις!) δουλειές γρήγορα κι ανώδυνα, χωρίς να πρέπει να ξαναγυρίσω για να φέρω κάποιο χαρτί ή χωρίς να μου κάνει τα νεύρα σερπαντίνες κάποιος που, σε τελική ανάλυση, ΠΛΗΡΩΝΩ για να με εξυπηρετεί.
Το φθινόπωρο σκεφτόμουν να κάνω ποστ με αυτά που τράβηξα τρεις μέρες για να κάνω έναρξη επαγγέλματος. Θα έβγαινε τεράστιο...
Μάλλον στον ύπνο σου θα τα έβλεπες όλα αυτά να είσαι σίγουρη.χαχαχαχα!!!
Την καλησπέρα μου!!!!
Μάλλον στον ύπνο σου θα τα έβλεπες όλα αυτά να είσαι σίγουρη.χαχαχαχα!!!
Την καλησπέρα μου!!!!
Μάλλον ήταν η μέρα σήμερα. Τελείωσα μέσα σε 2 ώρες δουλειές με ΙΚΑ και τράπεζα έχοντας μαζί και τη μάνα μου. Η δε μαμά που έχει κατέβει στην Αθήνα μέσα στον πανικό πως εδώ με του που θα ξεμυτίσεις από το σπίτι σε σφάζουν, εντυπωσιάζεται τις τελευταίες μέρες που στα ΜΜΜ της παραχωρούν τη θέση τους όταν τη βλέπουν με το μπαστούνι και της ανοίγουν την πόρτα για να περάσει.
Ακριβώς το ίδιο γίνεται και στην Αθήνα..εδώ και καιρό..απο τότε που έκοψε επιδόματα και ποσοστά μισθών ο ΓΑΠ απο τους Δημοσίους υπαλλήλους.. Φοβήθηκαν και άρχισαν να μας λιβανίζουν, να μας εξυπηρετούν όπως θα έπρεπε γιατί ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ τα χειρότερα π.χ. μετάθεση στην κάτω Κουτσούφλιανη, απόλυση κλπ..
Δημοσίευση σχολίου