Litanie des Saints

Είμαι στο μπαλκόνι του γραφείου και καπνίζω. Χαζεύω την πεζογέφυρα απέναντι, την καφετέρια, τα παιδάκια που παίζουν στην παιδική χαρά, τις βουκαμβίλιες, το μονοπάτι πίσω από την καφετέρια, τα σκαλάκια του που βγάζουν στο δρόμο, το δρομάκι που συνεχίζεται κάτω από γέφυρα...
Στοπ.
-Δημήτρη, έλα να δεις κάτι!
-Τι πράγμα;
-Φλόγα είναι εκείνο απέναντι;
-Πού;
-Κάτω απ' τη γέφυρα. Εκείνο το μεγάλο μαύρο πάνω στο χώμα. Φλόγα είναι αυτό στη μέση;
-Ωχ, ναι!

Μιας και φυσούσε, είπαμε να διαφυλάξουμε την ασφάλεια της περιοχής, κι έτσι ο Δημήτρης κατέβηκε μ' ένα μπουκάλι νερό να σβήσει τη φλογίτσα, ενώ εγώ του φώναζα απ' το μπαλκόνι «Είσαι ήρωας! Γιου αρ ε χίρο, ντιμίτρις!»
-Ρε συ, μου είπε όταν γύρισε, εκεί είχε καμένα χαρτιά! Δεν είδα καμιά γόπα, κάποιος έκαψε χαρτιά!
Σπεκουλάραμε λίγο για την προέλευση των χαρτιών, αλλά είχαμε πολλή δουλειά και τα παρατήσαμε σύντομα.

Σκηνή 2:
Χθες το μεσημέρι

Το περιγράφουμε σ' ένα συνάδελφο.
-Πλάκα μου κάνετε, έτσι; Είδα τις προάλλες μια γριούλα στα μαύρα να καίει κάτι πράγματα εκεί κάτω και τη ρώτησα τι κάνει. Μου έλεγε κάτι περίεργα, ότι οι γέφυρες είναι ισχυρό σημείο, αν κάνεις μάγια κάτω από γέφυρα πιάνουν καλύτερα και κάτι τέτοια!
-Δηλαδή τι, σου είπε ότι ήρθε κάτω απ' τη γέφυρα για να κάνει μάγια; Μέρα μεσημέρι; Εμένα η γιαγιά μου αλλιώς μου τα 'λεγε - τα μάγια γίνονται τη νύχτα!
-Πού να ξέρω, δεν έστεκε και πολύ στα καλά της, μιλούσε κι ακατάληπτα...

Σκηνή 3:
Σήμερα.

Δημήτρης και Γεωργία στο μπαλκόνι για τσιγάρο.
-Λιτανί, έλα να δεις!
Βγαίνω έξω και βλέπω

δύο γριούλες, στα μαύρα, η μία με τσεμπέρι κι η άλλη άνευ, να κάθονται στο σκαλάκι του πεζοδρομίου και να ατενίζουν το καμμένο κομμάτι μπροστά τους.

Seriously.

Προφανώς κάθησαν να ξεκουραστούν, αν και μπορώ να σκεφτώ ένα σωρό καλύτερα σημεία σε ακτίνα δέκα μέτρων όπου θα μπορούσαν να πάνε (πάνω απ' τα σκαλάκια έχει παγκάκια στη σκιά). Αλλά η εικόνα ήταν τόσο σουρεαλιστική, που σκάσαμε κι οι τρεις στα γέλια.
-Δημήτρη, πήγαινε να τους ζητήσεις τα ρέστα.
-Α, όχι, να μην πάει!, πετάγομαι εγώ σοβαρά. Η γιαγιά μου μας έλεγε για κάτι νεράιδες που έβγαιναν νύχτα και χορεύαν στο ποτάμι, σ' ένα γειτονικό χωριό, κι ένα βράδυ πέρασε ένας και τις είδε που είχαν κατεβάσει το φεγγάρι πάνω στα νερά! Και τις πλάκωσε στο ξύλο κι αυτές τον καταράστηκαν και σε μια βδομάδα πρώτα του 'σκασε ο γάιδαρος και μετά πέθανε κι αυτός!

Τόσο δυνατό ομαδικό γέλιο, δεν θυμάμαι από πότε είχα να ρίξω.

Όπως σας τα λέω. Κινδυνεύουμε, αγαπητοί αναγνώστες. Κάτι σάπιο υπάρχει στη γειτονιά! Αν αρχίσουν να καίγονται κι οι υπολογιστές μας, θα βγούμε να ψάξουμε τις γριούλες.


Η εικόνα ευρέθη εδώ