Litanie des Saints

Θέλω να γράψω διάφορα εδώ και μέρες.

Για το Σάββατο το μεσημέρι που κατηφορίζαμε την εθνική προς Επίδαυρο, ακούγαμε τα τζιτζίκια και στο ραδιόφωνο Δεύτερο Πρόγραμμα και περιμέναμε να ξεφυτρώσουν τα μπαλέτα του Μεταξόπουλου από κανά ξωκλήσι.

Για τους Ιππής που είδαμε το βράδυ, πόσο καλή δουλειά έκανε ο Νικολαΐδης στη σκηνοθεσία, πόσο συγκλονιστικός ήταν ο χορός με τις χορογραφίες του Χρήστου Παπαδόπουλου και πόσο σοκαρίστηκα με τον Δήμο.

Για την Κυριακή το πρωί στην Παλιά Επίδαυρο, που ξύπνησα στις οχτώμισι με το εσωτερικό ρολόι, γέλασα συνειδητοποιώντας ότι δεν έχω σήμερα γραφείο και πάνω που πήγαινα να αλλάξω πλευρό, μια φωνή μέσα μου έλεγε «Σήκω, δεν πειράζει να χάσεις και λίγο ύπνο, σήκω να χαρείς τη μέρα». Και για τον καφέ που ήπια μόνη στο λιμάνι μέχρι να ξυπνήσουν οι άλλοι, μ' ένα βιβλίο που δεν πολυδιάβασα, γιατί κοιτούσα γύρω μου και σκεφτόμουν «γαμώτο, αυτό είναι ζωή, έτσι πρέπει να ζούμε, κι όχι η πρωινή μας εικόνα να είναι το μποτιλιάρισμα στην Εθνική».

Για τη συναυλία των Gotan Project στο Λυκαβηττό και για το πώς κάποια στιγμή ένιωσα τη μελωδία να με πλημμυρίζει και σκεφτόμουν «αυτό πρέπει να σημαίνει μουσική, όλα τα άλλα είναι ημίμετρα».

Για τα βράδια στην ταράτσα του Bios, που πίνεις το ποτό σου και χαζεύεις φωτισμένη την Ακρόπολη και τότε η Αθήνα, που έχει αρχίσει να σε ξενερώνει, γίνεται και πάλι όμορφη.

Για την τρομάρα που πήραμε Παρασκευή βράδυ που μπλεχτήκαμε στα στενά της Ομόνοιας και περάσαμε κατά λάθος απ' τη Σωκράτους. Άλλος κόσμος, η εξαθλίωση τόσο κοντά κι όμως τόσο μακριά.

Για το πόσο δύσκολες είναι οι ισορροπίες.

Για τις δεύτερες ευκαιρίες. Αλλάζουν οι άνθρωποι;

Για τη χαρά να ξεκινάς κάτι νέο που δεν ξέρεις πού θα σε βγάλει και για το άγχος αν θα καταφέρεις να ανταποκριθείς όπως πρέπει. Τους επόμενους μήνες θα δοκιμαστούν πολύ οι αντοχές μου. Φοβάμαι, δεν το κρύβω.

Για το 24ωρο, που είναι τόσο μικρό, πανάθεμά το, και πού να χωρέσεις και δουλειά και ύπνο και τρεχάματα και φίλους και χρόνο για τον εαυτό σου. Έχω καταντήσει να βάφω τα νύχια και να συνεχίζω να πληκτρολογώ προσεκτικά μέχρι να στεγνώσουν. (Αυτά είναι δράματα, κυρίες και κύριοι.)

Για τον Ισίδωρο Ζουργό που ανακάλυψα πρόσφατα και δεν θυμάμαι από πότε είχα να απολαύσω τόσο πολύ σύγχρονο Έλληνα συγγραφέα. Ρούφηξα τη "Σκιά της πεταλούδας" και τώρα έχω βουτήξει στην "Αηδονόπιτα". Δέκα σελίδες κάθε βράδυ πριν κοιμηθώ, έχω σπάσει όλα μου τα ρεκόρ αργής ανάγνωσης και μου τη δίνει που δεν έχω χρόνο για περισσότερο.

Για το Μονόγραμμα του Ελύτη και για κάτι που έχασα επειδή δεν γινόταν αλλιώς.

Για την τρομάρα που πήρα με τον μπαμπά μου, που μπήκε δυο μέρες στο νοσοκομείο με πέτρες στα νεφρά κι ο γιατρός του είπε να κάνει αξονική προληπτικά, «λόγω της παλιάς ιστορίας». Η παλιά ιστορία ήταν ένας καρκίνος πριν από οχτώ χρόνια και μέχρι να βγουν τα αποτελέσματα της αξονικής πήγα κι ήρθα. Όταν άκουσα πως είναι όλα καλά και πως του βρήκαν σκέτη άμμο, ο στεναγμός ανακούφισης ήταν τεράστιος.

Και για την επόμενη εβδομάδα. Αρμενιστής ξανά, όπως κάθε χρόνο. Φέτος ακόμη περισσότερα άτομα, θα ενώσω τους φίλους εδώ με τους φίλους εκεί. Να χαζολογάω το βράδυ στο μπιτς μπαρ και να κάνω το κεφάλι μου πίσω και να βλέπω τ' αστέρια, που εκεί είναι τόσα πολλά, σαν να τα πέταξε κάποιος με τις χούφτες και σκόρπισαν παντού.

Μου έχει λείψει η Χαλκιδική, η Θεσσαλονίκη, οι ζεστές βραδιές στο Μιστράλ που χαζεύουμε τα φώτα της παραλιακής και κράζουμε τον Γ. με τις απόψεις του για την Ελλάδα και τις γυναίκες, τη Χ. την πιάνουν τα φεμινιστικά της κι εγώ με τον Ν. γελάμε και τους ρωτάμε, μα καλά, δεν βαρεθήκατε τόσα χρόνια; Θα περάσουν δυο δεκαετίες, τα παιδιά μας θα παίζουν στην αυλή του εξοχικού κι εσείς ακόμα θα πλακώνεστε.

Για το πόσο μου λείπει το σπίτι μου δεν θα πω. Θα παραβαρύνει το κλίμα.

Σόρι, παιδιά, δεν είναι ότι έχω μελαγχολήσει, απλώς είναι πολλά: χαρούμενα, στενάχωρα, πιεστικά, χαλαρωτικά, ελπιδοφόρα, μαύρα, όλα δίπλα-δίπλα, αχταρμάς κι ανάκατα. Αλλά έτσι πρέπει να είναι - πώς αλλιώς μπορεί να είναι; Μόνο που να, καμιά φορά σε κουράζει.

Και γι' αυτό έχουμε τους ανθρώπους, τα βιβλία, τη μουσική. :-)