Έμαθα να γράφω και να διαβάζω τεσσάρων ετών.
Ήμουν από τα τυχερά παιδιά, τα πολύ τυχερά, που είχαν μια μαμά που δεν δούλευε κι έναν μπαμπά που ήταν πρόθυμος να δουλεύει για δυο προκειμένου να μεγαλώνουν τα παιδιά με τη μαμά τους. Μια μαμά που είχε μεγάλη όρεξη να ασχολείται μαζί μας όλη μέρα κι έναν μπαμπά που είχε κι αυτός όρεξη όταν ήταν σπίτι. Τετράδια πρώτης γραφής, ατελείωτα παραμύθια, κι όταν μεγαλώσαμε λιγάκι, βιβλία κι επιτραπέζια.
Στα εννιά μου άνοιξε το πολιτιστικό κέντρο του δήμου, εξοπλισμένο με μια τεράστια βιβλιοθήκη. Η μαμά μάς πήρε από το χέρι και μας πήγε να βγάλουμε κάρτα. Τώρα που το σκέφτομαι, εκείνη η μέρα πρέπει να ήταν από τις πιο σημαντικές στη ζωή μου. Πηγαίναμε κάθε εβδομάδα ανελλιπώς. Μέχρι να ξεκοκαλίσουμε την παιδική πτέρυγα, είχα πια μεγαλώσει αρκετά για να αρχίσω να περνάω σιγά-σιγά και στα βιβλία των μεγάλων.
Στα δέκα μου η μαμά έβαλε σε εφαρμογή ένα μεγαλεπήβολο σχέδιο: τον θεσμό του κατοστάρικου. Κάθε μήνα εναλλάξ, εγώ κι η αδελφή μου κρατούσαμε το ταμείο. Κάθε μέρα η μαμά έδινε στην "ταμία" ένα κατοστάρικο. Εκατό δραχμές επί τριάντα μέρες επί δώδεκα μήνες, μας έκαναν γύρω στις 35.000 δραχμές. Τέλη Μαΐου με αρχές Ιουνίου στήνεται η Έκθεση Βιβλίου της Θεσσαλονίκης. Κατεβαίναμε ένα απόγευμα στο κέντρο, τη γυρνούσαμε όλη και αγοράζαμε παιδικά βιβλία με 35 χιλιάρικα. Ξέρετε πόσα έβγαιναν; Μπόλικα.
Τότε μου φαινόταν απόλυτα φυσικό. Σήμερα το σκέφτομαι κι οι γονείς μου μεγαλώνουν στα μάτια μου ακόμη περισσότερο.
Αγάπησα τα βιβλία και το διάβασμα από μικρό παιδί, κι αυτό όπως τόσα άλλα το χρωστάω στους γονείς μου. Το διάβασμα βοήθησε στην άνεση στις γλώσσες, κι η άνεση στις γλώσσες με οδήγησε στη μετάφραση.
Αυτές τις μέρες κυκλοφόρησαν δυο βιβλία μεταφρασμένα από μένα. Επειδή δούλευα πάντοτε σε γραφεία, δεν είχα επιδιώξει ποτέ επαφές με εκδοτικούς οίκους - ένας φίλος με έσπρωξε στο κύκλωμα, επειδή ένιωσε ότι έχω καλό χέρι. Γενικά ήμουν τυχερή: επιμελητής με μεθόδους μοναδικές στα εκδοτικά χρονικά (δεν υπερβάλλω, απλώς δεν μπορώ να μπω σε λεπτομέρειες), υποστήριξη, πολύ καλοί συνεργάτες από τον εκδοτικό. Σε συνδυασμό με τα δεκάωρα στο γραφείο, η περσινή χρονιά με ξεθέωσε, αλλά άξιζε τον κόπο. Τα βιβλία δεν είναι αριστουργήματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Είναι ανάλαφρα, χιουμοριστικά και ξεκούραστα. Αλλά γράφουν μέσα το όνομά μου.
Οι μεταφραστές δεν κάνουν αφιερώσεις, ο ρόλος τους τελειώνει στο να μεταφράσουν τις αφιερώσεις του συγγραφέα. Αλλά εγώ αυτή τη δουλειά νιώθω ότι πρέπει να την αφιερώσω στους γονείς μου. Είναι πολλά αυτά που θα πρέπει να τους αφιερώσω, αλλά θέλω να ξεκινήσω απ' αυτό.
3 σχολια:
Επαναλαμβάνω και εδώ κάτι που σου έγραψα στο μπλογκ μου: εσένα σε σκεφτόμουν σήμερα!!! Κοιτούσα το μπλογκρολ μου κι έλεγα που χάθηκες!!! Σκέφτηκα προς στιγμήν να σε σβήσω κιόλας, πόσο είχες να γράψεις, κανένα 7μηνο; Χαίρομαι που επέστρεψες!!!
Όσο για το κείμενο σου, ειλικρινά, από τα πιο γλυκά κείμενα που έχω διαβάσει τελευταία :) Αφιερωμένο λοιπόν!
Υ.Γ. Τώρα που επέστρεψες, κανόνισε, ε; Μην ξαναχαθείς!
με προλαβε ο ... συζυγος!
καλωσηρθες και να χαιρεσαι τους γλυκυτατους γονεις σου =)
παντα τετοια!
Συγχαρητήρια σε σένα για αρχή, είναι πολύ ωραίο η δουλειά σου να παίρνει σάρκα και οστά!
Συγχαρητήρια και στην μαμά (και τον μπαμπά) σου!!! Συγχαρητήρια που καλλιέργησαν και στήριξαν τα παιδιά τους με τον καλύτερο τρόπο και που άνοιξαν δρόμους που κατέληξαν μέχρι και την επαγγελματική αποκατάσταση... Τι καλύτερο από το να δουλεύεις αυτό που αγαπάς?
Είσαι τυχερή να ξέρεις... Εμένα με μεγάλωσαν γονείς που με αγάπησαν μεν πάρα πολύ αλλά τη δική μου παιδική αγάπη για τα βιβλία δεν την καλλιέργησαν, δεν φρόντισαν να την ανοίξουν σε άλλους δρόμους, δεν μου έδωσαν επιλογές... Αποτέλεσμα ήταν σήμερα που είμαι πια 33, η δουλειά μου να μην έχει σχέση με αυτό που αγαπώ και η σχέση μου με τα αγαπημένα μου βιβλία να είναι μόνο αυτή του αναγνώστη...
Δημοσίευση σχολίου