Litanie des Saints

Των γονέων

2011-05-31T23:50:00.003+03:00

Έμαθα να γράφω και να διαβάζω τεσσάρων ετών.

Ήμουν από τα τυχερά παιδιά, τα πολύ τυχερά, που είχαν μια μαμά που δεν δούλευε κι έναν μπαμπά που ήταν πρόθυμος να δουλεύει για δυο προκειμένου να μεγαλώνουν τα παιδιά με τη μαμά τους. Μια μαμά που είχε μεγάλη όρεξη να ασχολείται μαζί μας όλη μέρα κι έναν μπαμπά που είχε κι αυτός όρεξη όταν ήταν σπίτι. Τετράδια πρώτης γραφής, ατελείωτα παραμύθια, κι όταν μεγαλώσαμε λιγάκι, βιβλία κι επιτραπέζια.

Στα εννιά μου άνοιξε το πολιτιστικό κέντρο του δήμου, εξοπλισμένο με μια τεράστια βιβλιοθήκη. Η μαμά μάς πήρε από το χέρι και μας πήγε να βγάλουμε κάρτα. Τώρα που το σκέφτομαι, εκείνη η μέρα πρέπει να ήταν από τις πιο σημαντικές στη ζωή μου. Πηγαίναμε κάθε εβδομάδα ανελλιπώς. Μέχρι να ξεκοκαλίσουμε την παιδική πτέρυγα, είχα πια μεγαλώσει αρκετά για να αρχίσω να περνάω σιγά-σιγά και στα βιβλία των μεγάλων.

Στα δέκα μου η μαμά έβαλε σε εφαρμογή ένα μεγαλεπήβολο σχέδιο: τον θεσμό του κατοστάρικου. Κάθε μήνα εναλλάξ, εγώ κι η αδελφή μου κρατούσαμε το ταμείο. Κάθε μέρα η μαμά έδινε στην "ταμία" ένα κατοστάρικο. Εκατό δραχμές επί τριάντα μέρες επί δώδεκα μήνες, μας έκαναν γύρω στις 35.000 δραχμές. Τέλη Μαΐου με αρχές Ιουνίου στήνεται η Έκθεση Βιβλίου της Θεσσαλονίκης. Κατεβαίναμε ένα απόγευμα στο κέντρο, τη γυρνούσαμε όλη και αγοράζαμε παιδικά βιβλία με 35 χιλιάρικα. Ξέρετε πόσα έβγαιναν; Μπόλικα.

Τότε μου φαινόταν απόλυτα φυσικό. Σήμερα το σκέφτομαι κι οι γονείς μου μεγαλώνουν στα μάτια μου ακόμη περισσότερο.

Αγάπησα τα βιβλία και το διάβασμα από μικρό παιδί, κι αυτό όπως τόσα άλλα το χρωστάω στους γονείς μου. Το διάβασμα βοήθησε στην άνεση στις γλώσσες, κι η άνεση στις γλώσσες με οδήγησε στη μετάφραση.

Αυτές τις μέρες κυκλοφόρησαν δυο βιβλία μεταφρασμένα από μένα. Επειδή δούλευα πάντοτε σε γραφεία, δεν είχα επιδιώξει ποτέ επαφές με εκδοτικούς οίκους - ένας φίλος με έσπρωξε στο κύκλωμα, επειδή ένιωσε ότι έχω καλό χέρι. Γενικά ήμουν τυχερή: επιμελητής με μεθόδους μοναδικές στα εκδοτικά χρονικά (δεν υπερβάλλω, απλώς δεν μπορώ να μπω σε λεπτομέρειες), υποστήριξη, πολύ καλοί συνεργάτες από τον εκδοτικό. Σε συνδυασμό με τα δεκάωρα στο γραφείο, η περσινή χρονιά με ξεθέωσε, αλλά άξιζε τον κόπο. Τα βιβλία δεν είναι αριστουργήματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Είναι ανάλαφρα, χιουμοριστικά και ξεκούραστα. Αλλά γράφουν μέσα το όνομά μου.

Οι μεταφραστές δεν κάνουν αφιερώσεις, ο ρόλος τους τελειώνει στο να μεταφράσουν τις αφιερώσεις του συγγραφέα. Αλλά εγώ αυτή τη δουλειά νιώθω ότι πρέπει να την αφιερώσω στους γονείς μου. Είναι πολλά αυτά που θα πρέπει να τους αφιερώσω, αλλά θέλω να ξεκινήσω απ' αυτό.

Σκόρπια

2010-07-07T21:31:00.005+03:00

Θέλω να γράψω διάφορα εδώ και μέρες.

Για το Σάββατο το μεσημέρι που κατηφορίζαμε την εθνική προς Επίδαυρο, ακούγαμε τα τζιτζίκια και στο ραδιόφωνο Δεύτερο Πρόγραμμα και περιμέναμε να ξεφυτρώσουν τα μπαλέτα του Μεταξόπουλου από κανά ξωκλήσι.

Για τους Ιππής που είδαμε το βράδυ, πόσο καλή δουλειά έκανε ο Νικολαΐδης στη σκηνοθεσία, πόσο συγκλονιστικός ήταν ο χορός με τις χορογραφίες του Χρήστου Παπαδόπουλου και πόσο σοκαρίστηκα με τον Δήμο.

Για την Κυριακή το πρωί στην Παλιά Επίδαυρο, που ξύπνησα στις οχτώμισι με το εσωτερικό ρολόι, γέλασα συνειδητοποιώντας ότι δεν έχω σήμερα γραφείο και πάνω που πήγαινα να αλλάξω πλευρό, μια φωνή μέσα μου έλεγε «Σήκω, δεν πειράζει να χάσεις και λίγο ύπνο, σήκω να χαρείς τη μέρα». Και για τον καφέ που ήπια μόνη στο λιμάνι μέχρι να ξυπνήσουν οι άλλοι, μ' ένα βιβλίο που δεν πολυδιάβασα, γιατί κοιτούσα γύρω μου και σκεφτόμουν «γαμώτο, αυτό είναι ζωή, έτσι πρέπει να ζούμε, κι όχι η πρωινή μας εικόνα να είναι το μποτιλιάρισμα στην Εθνική».

Για τη συναυλία των Gotan Project στο Λυκαβηττό και για το πώς κάποια στιγμή ένιωσα τη μελωδία να με πλημμυρίζει και σκεφτόμουν «αυτό πρέπει να σημαίνει μουσική, όλα τα άλλα είναι ημίμετρα».

Για τα βράδια στην ταράτσα του Bios, που πίνεις το ποτό σου και χαζεύεις φωτισμένη την Ακρόπολη και τότε η Αθήνα, που έχει αρχίσει να σε ξενερώνει, γίνεται και πάλι όμορφη.

Για την τρομάρα που πήραμε Παρασκευή βράδυ που μπλεχτήκαμε στα στενά της Ομόνοιας και περάσαμε κατά λάθος απ' τη Σωκράτους. Άλλος κόσμος, η εξαθλίωση τόσο κοντά κι όμως τόσο μακριά.

Για το πόσο δύσκολες είναι οι ισορροπίες.

Για τις δεύτερες ευκαιρίες. Αλλάζουν οι άνθρωποι;

Για τη χαρά να ξεκινάς κάτι νέο που δεν ξέρεις πού θα σε βγάλει και για το άγχος αν θα καταφέρεις να ανταποκριθείς όπως πρέπει. Τους επόμενους μήνες θα δοκιμαστούν πολύ οι αντοχές μου. Φοβάμαι, δεν το κρύβω.

Για το 24ωρο, που είναι τόσο μικρό, πανάθεμά το, και πού να χωρέσεις και δουλειά και ύπνο και τρεχάματα και φίλους και χρόνο για τον εαυτό σου. Έχω καταντήσει να βάφω τα νύχια και να συνεχίζω να πληκτρολογώ προσεκτικά μέχρι να στεγνώσουν. (Αυτά είναι δράματα, κυρίες και κύριοι.)

Για τον Ισίδωρο Ζουργό που ανακάλυψα πρόσφατα και δεν θυμάμαι από πότε είχα να απολαύσω τόσο πολύ σύγχρονο Έλληνα συγγραφέα. Ρούφηξα τη "Σκιά της πεταλούδας" και τώρα έχω βουτήξει στην "Αηδονόπιτα". Δέκα σελίδες κάθε βράδυ πριν κοιμηθώ, έχω σπάσει όλα μου τα ρεκόρ αργής ανάγνωσης και μου τη δίνει που δεν έχω χρόνο για περισσότερο.

Για το Μονόγραμμα του Ελύτη και για κάτι που έχασα επειδή δεν γινόταν αλλιώς.

Για την τρομάρα που πήρα με τον μπαμπά μου, που μπήκε δυο μέρες στο νοσοκομείο με πέτρες στα νεφρά κι ο γιατρός του είπε να κάνει αξονική προληπτικά, «λόγω της παλιάς ιστορίας». Η παλιά ιστορία ήταν ένας καρκίνος πριν από οχτώ χρόνια και μέχρι να βγουν τα αποτελέσματα της αξονικής πήγα κι ήρθα. Όταν άκουσα πως είναι όλα καλά και πως του βρήκαν σκέτη άμμο, ο στεναγμός ανακούφισης ήταν τεράστιος.

Και για την επόμενη εβδομάδα. Αρμενιστής ξανά, όπως κάθε χρόνο. Φέτος ακόμη περισσότερα άτομα, θα ενώσω τους φίλους εδώ με τους φίλους εκεί. Να χαζολογάω το βράδυ στο μπιτς μπαρ και να κάνω το κεφάλι μου πίσω και να βλέπω τ' αστέρια, που εκεί είναι τόσα πολλά, σαν να τα πέταξε κάποιος με τις χούφτες και σκόρπισαν παντού.

Μου έχει λείψει η Χαλκιδική, η Θεσσαλονίκη, οι ζεστές βραδιές στο Μιστράλ που χαζεύουμε τα φώτα της παραλιακής και κράζουμε τον Γ. με τις απόψεις του για την Ελλάδα και τις γυναίκες, τη Χ. την πιάνουν τα φεμινιστικά της κι εγώ με τον Ν. γελάμε και τους ρωτάμε, μα καλά, δεν βαρεθήκατε τόσα χρόνια; Θα περάσουν δυο δεκαετίες, τα παιδιά μας θα παίζουν στην αυλή του εξοχικού κι εσείς ακόμα θα πλακώνεστε.

Για το πόσο μου λείπει το σπίτι μου δεν θα πω. Θα παραβαρύνει το κλίμα.

Σόρι, παιδιά, δεν είναι ότι έχω μελαγχολήσει, απλώς είναι πολλά: χαρούμενα, στενάχωρα, πιεστικά, χαλαρωτικά, ελπιδοφόρα, μαύρα, όλα δίπλα-δίπλα, αχταρμάς κι ανάκατα. Αλλά έτσι πρέπει να είναι - πώς αλλιώς μπορεί να είναι; Μόνο που να, καμιά φορά σε κουράζει.

Και γι' αυτό έχουμε τους ανθρώπους, τα βιβλία, τη μουσική. :-)

Μια σειρά από ατυχή γεγονότα

2010-06-24T21:21:00.005+03:00

Σκηνή1:
Χθες το πρωί

Είμαι στο μπαλκόνι του γραφείου και καπνίζω. Χαζεύω την πεζογέφυρα απέναντι, την καφετέρια, τα παιδάκια που παίζουν στην παιδική χαρά, τις βουκαμβίλιες, το μονοπάτι πίσω από την καφετέρια, τα σκαλάκια του που βγάζουν στο δρόμο, το δρομάκι που συνεχίζεται κάτω από γέφυρα...
Στοπ.
-Δημήτρη, έλα να δεις κάτι!
-Τι πράγμα;
-Φλόγα είναι εκείνο απέναντι;
-Πού;
-Κάτω απ' τη γέφυρα. Εκείνο το μεγάλο μαύρο πάνω στο χώμα. Φλόγα είναι αυτό στη μέση;
-Ωχ, ναι!

Μιας και φυσούσε, είπαμε να διαφυλάξουμε την ασφάλεια της περιοχής, κι έτσι ο Δημήτρης κατέβηκε μ' ένα μπουκάλι νερό να σβήσει τη φλογίτσα, ενώ εγώ του φώναζα απ' το μπαλκόνι «Είσαι ήρωας! Γιου αρ ε χίρο, ντιμίτρις!»
-Ρε συ, μου είπε όταν γύρισε, εκεί είχε καμένα χαρτιά! Δεν είδα καμιά γόπα, κάποιος έκαψε χαρτιά!
Σπεκουλάραμε λίγο για την προέλευση των χαρτιών, αλλά είχαμε πολλή δουλειά και τα παρατήσαμε σύντομα.

Σκηνή 2:
Χθες το μεσημέρι

Το περιγράφουμε σ' ένα συνάδελφο.
-Πλάκα μου κάνετε, έτσι; Είδα τις προάλλες μια γριούλα στα μαύρα να καίει κάτι πράγματα εκεί κάτω και τη ρώτησα τι κάνει. Μου έλεγε κάτι περίεργα, ότι οι γέφυρες είναι ισχυρό σημείο, αν κάνεις μάγια κάτω από γέφυρα πιάνουν καλύτερα και κάτι τέτοια!
-Δηλαδή τι, σου είπε ότι ήρθε κάτω απ' τη γέφυρα για να κάνει μάγια; Μέρα μεσημέρι; Εμένα η γιαγιά μου αλλιώς μου τα 'λεγε - τα μάγια γίνονται τη νύχτα!
-Πού να ξέρω, δεν έστεκε και πολύ στα καλά της, μιλούσε κι ακατάληπτα...

Σκηνή 3:
Σήμερα.

Δημήτρης και Γεωργία στο μπαλκόνι για τσιγάρο.
-Λιτανί, έλα να δεις!
Βγαίνω έξω και βλέπω

δύο γριούλες, στα μαύρα, η μία με τσεμπέρι κι η άλλη άνευ, να κάθονται στο σκαλάκι του πεζοδρομίου και να ατενίζουν το καμμένο κομμάτι μπροστά τους.

Seriously.

Προφανώς κάθησαν να ξεκουραστούν, αν και μπορώ να σκεφτώ ένα σωρό καλύτερα σημεία σε ακτίνα δέκα μέτρων όπου θα μπορούσαν να πάνε (πάνω απ' τα σκαλάκια έχει παγκάκια στη σκιά). Αλλά η εικόνα ήταν τόσο σουρεαλιστική, που σκάσαμε κι οι τρεις στα γέλια.
-Δημήτρη, πήγαινε να τους ζητήσεις τα ρέστα.
-Α, όχι, να μην πάει!, πετάγομαι εγώ σοβαρά. Η γιαγιά μου μας έλεγε για κάτι νεράιδες που έβγαιναν νύχτα και χορεύαν στο ποτάμι, σ' ένα γειτονικό χωριό, κι ένα βράδυ πέρασε ένας και τις είδε που είχαν κατεβάσει το φεγγάρι πάνω στα νερά! Και τις πλάκωσε στο ξύλο κι αυτές τον καταράστηκαν και σε μια βδομάδα πρώτα του 'σκασε ο γάιδαρος και μετά πέθανε κι αυτός!

Τόσο δυνατό ομαδικό γέλιο, δεν θυμάμαι από πότε είχα να ρίξω.

Όπως σας τα λέω. Κινδυνεύουμε, αγαπητοί αναγνώστες. Κάτι σάπιο υπάρχει στη γειτονιά! Αν αρχίσουν να καίγονται κι οι υπολογιστές μας, θα βγούμε να ψάξουμε τις γριούλες.

Η εικόνα ευρέθη εδώ

μνήμη - και άλλα τιμαλφή

2010-06-12T01:18:00.007+03:00

Η μαμά πήγε στο χωριό, να κάνει την καθιερωμένη ετήσια καθαριότητα στη μαμά της. Το πρόγραμμα επαναλαμβάνεται σταθερά από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου:

Μαμά και θεία καταπλέουν έτοιμες για δράση.

Γιαγιά γκρινιάζει από το πρώτο λεπτό (καλά, το δεύτερο, αφού τις φιλήσει πρώτα), αναλογιζόμενη τρόπους για να σώσει τα τιμαλφή της.

Όπου τιμαλφή, βάλτε κομμάτια ύφασμα απ' τη δεκαετία του '70, αποφόρια τόσο διαλυμένα που δεν χρησιμεύουν ούτε για ξεσκονόπανα, σακούλες με άδειες κουβαρίστρες, κεντήματα είκοσι χρόνων που έμειναν ακέντητα και γενικά ο χαμός εντοπίζεται στα είδη προικός και μοδιστρικής. Η μαμά κι η θεία αναρωτιούνται πώς στο καλό ξεθάβουν κι άλλα κάθε χρόνο, αφού τον προηγούμενο Ιούνιο είχαν σηκώσει όλο το σπίτι. Είναι η πιο τρανή απόδειξη ότι τελικά η γιαγιά τα σώζει τα τιμαλφή της - μπορεί να υποφέρει μικρές απώλειες κάθε καλοκαίρι, αλλά μ' ένα μαγικό τρόπο το φορτίο του σπιτιού διατηρείται σχεδόν ανέπαφο!

Αν η μαμά κι η θεία είχαν καλπάζουσα φαντασία, θα εξέταζαν σοβαρά το ενδεχόμενο να έχει φτιάξει καμιά κρύπτη και να τα χώνει όλα μέσα πριν έρθουν. Εγώ προσωπικά θα ήμουν διατεθειμένη να το πιστέψω (αν μη τι άλλο, θα έλυνε το μυστήριο), αν δεν ήξερα ότι αυτό το σπίτι το είχαμε κάνει τόσο φύλλο και φτερό ως παιδιά με την αδελφή και τους ξαδέλφους μου, που είμαι απόλυτα σίγουρη ότι έχουμε ανακαλύψει όλα τα μυστικά του.

Βέβαια, εμείς το κάναμε φύλλο και φτερό με άλλους τρόπους. Μας μάγευε, μας γοήτευε να ανακαλύπτουμε όλα αυτά που είναι παραχωμένα στις γωνιές του, να βρίσκουμε κάθε φορά και κάτι νέο. Μεγάλο σπίτι, πάνω από εκατό τετραγωνικά, κι άλλα πενήντα σε πατάρια, σοφίτες και το υπόγειο. Ειδικά εκείνο το υπόγειο...

Τότε σκεφτόμουν πως είναι απλή περιέργεια - τα δικά μας σπίτια τα ξέραμε ήδη μέσα-έξω, οπότε ήταν πολύ συναρπαστικό να μαθαίνεις κι ένα ακόμη. Σήμερα πιστεύω πως το πιο σημαντικό στοιχείο ήταν η πατίνα του χρόνου. Αυτό το σπίτι κουβαλάει ιστορία δεκαετιών, όλες τις στιγμές της οικογένειας. Από τη φωτογραφία του γάμου της γιαγιάς και του παππού μέχρι τη σχολική ποδιά της μαμάς μου. Κι ακριβώς επειδή η γιαγιά είναι τόσο μαζώχτρα, κι αυτό το κληρονόμησε κι ο θείος μου, σε κάθε γωνιά θα δεις στοιχεία του παρελθόντος. Μνήμη.

Τα δικά μας τα σπίτια είναι επιφανειακά. Δεν έχουν κρυφές γωνιές, δεν έχουν πράγματα καταχωνιασμένα σ' ένα ντουλάπι. Τα αντικείμενα με τα οποία δεν διαδρώ καθημερινά στο σπίτι μου εξαντλούνται στις συσκευασίες απ' τις ηλεκτρικές συσκευές που έχω στο πατάρι. Στο πατρικό μου, στις συσκευασίες και σε κάποιες κούτες και βαλίτσες με παιδικά βιβλία και ρούχα. Καθαρές γραμμές, όχι συνονθύλευμα. Όλα στη θέση τους.

Πού είχα μείνει; Α, στο πρόγραμμα:

Μαμά και θεία ξεκινούν τις ανασκαφές.
Γιαγιά μπαινοβγαίνει με ύφος παραίτησης, σηκώνει σακούλες, κοιτάζει τα αντικείμενα νοσταλγικά.
Μοτίβο συζητήσεων:
-Αυτό, ρε μάνα, μπορείς να μου πεις τι το θέλεις; Γιατί το κρατάς;
-Αυτό το πουκάμισο είναι του πατέρα σου!
-Το βλέπω. Το φορούσε στη βάφτιση του Νίκου! (σ.σ. ξάδελφος 1, ετών 24)
-(θριαμβευτικά) Ναι!
-Τι ναι; Το φοράει σήμερα αυτό ο μπαμπάς;
-Άστο εκεί που είναι, το θέλω!

Όταν ήμουν μικρότερη, με θύμωνε πολύ όλο αυτό. «Δεν έχετε δικαίωμα να της πετάτε τα πράγματα», φώναζα. Ίσως γιατί διαισθανόμουν αυτό που ξέρω τώρα: ότι αυτά τα ξεσχισμένα ρούχα είναι οι αναμνήσεις της. Επειδή καταφέρνει να δει το Νίκο συνολικά δεκαπέντε μέρες το χρόνο, θέλει να κρατάει το πουκάμισο που φορούσε ο παππούς στα βαφτίσια του. Κι ας μη χρησιμεύει σε τίποτα.

Η φετινή καθαριότητα τελείωσε αναίμακτα. Η γιαγιά πρέπει να έσωσε κάμποσα τιμαλφή, επειδή την άκουσα μια χαρά στο τηλέφωνο. «Σε ζόρισαν;», τη ρώτησα με συμπάθεια. «Όχι καλέ, τι να με ζορίσουν; Μην ανησυχείς και δεν τις αφήνω εγώ. Κουμάντο στα σπίτια τους. Αυτά που θέλω, τα κρατάω!»

Μάλιστα. Τώρα το καλοκαίρι που θα πάμε, λέω να πω στους άλλους να ψάξουμε για εκείνη την κρύπτη. Ποτέ δεν ξέρεις - ίσως τελικά το σπίτι της γιαγιάς να κρύβει κι άλλα μυστικά...

Χάιλαϊτ των ημερών:
Μπαμπάς μόνος στη Θεσσαλονίκη. Τον παίρνω τηλέφωνο.
-Σ' άφησε μόνο σου, γλυκούλι μου; Πώς τα περνάς χωρίς παρέα;
-Πφφφ... μια χαρά!
-Μια χαρά;!
-Βεβαίως. Το μοναχό το κατσίκι βοσκάει καλύτερα!
-Σαν δεν ντρέπεσαι! Τι κάνεις τώρα;
-Χαλαρά. Ήρθε από δω κι η Μ., φάγαμε και τώρα βλέπουμε το Παρά Πέντε.

Δυο παρατηρήσεις:
Μπορείς να βγάλεις τον Κρητικό απ' την Κρήτη, αλλά όχι την Κρήτη απ' τον Κρητικό (για το κατσίκι λέω).
Η αδελφή μου μένει με το φίλο της, το πατρικό μας είναι μία ώρα απ' τη δουλειά της, την επομένη δούλευε πρωί, αλλά σηκώθηκε και πήγε για να του κάνει παρέα. Γεια σου, ρε πατέρα, που βόσκεις μόνος σου καλύτερα!

Το μονόγραμμα

2010-05-28T21:28:00.002+03:00

VII.

Στον Παράδεισο έχω σημαδέψει ένα νησί
Απαράλλαχτο εσύ κι ένα σπίτι στη θάλασσα

Με κρεβάτι μεγάλο καί πόρτα μικρή
Έχω ρίξει μες στ’ άπατα μιαν ηχώ
Να κοιτάζομαι κάθε πρωί που ξυπνώ

Να σε βλέπω μισή να περνάς στο νερό
Και μισή να σε κλαίω μες στον Παράδεισο.

Δεν πολυδιαβάζω ποίηση, αλλά αυτό, αχ, αυτό...

κι η γκρίνια, κομμένη

2010-04-27T20:58:00.003+03:00

Στο ταξί:
-Και που λες, κοπελιά, θα πούμε το Δεσπότη Παναγιώτη.
-Λέτε, ε;
-Βρε άκου που σου λέω. Θα μας λιώσουν.
-Θα δούμε.
-Δεν βλέπεις ειδήσεις;
-Γιατί, εσείς με τη δουλειά που κάνετε προλαβαίνετε να δείτε;
-Όσο μπορώ βλέπω. Ακούω και τον Τράγκα στο ραδιόφωνο... Είναι καθήκον μου, κοπελιά, να ενημερώνομαι. Αλλά η δική σου γενιά τα βλέπει διαφορετικά τα πράγματα.

Λοιπόν, κι επειδή έχουν αρχίσει να χορεύουν τα νεύρα μου.

Όταν παίρνατε λεφτά απ' την Ευρώπη για να κάνετε τη χώρα μπουρδέλο, η δική μου γενιά το μόνο που έβλεπε ήταν Άμποτ και Κοστέλο, κάθε απόγευμα στις έξι - στις εφτά μας έβαζαν για ύπνο.

Όταν ψηφίζατε τριάντα χρόνια το ίδιο λαμόγιο, επειδή έκλεβε λίγο και για σας ή για να σας διορίσει το ανεγκέφαλο που δεν άνοιγε βιβλίο κι έβγαλε το Δημοτικό με εφτά, η δική μου γενιά ό,τι μεγάλωνε, έβλεπε κι άκουγε και γινόταν ο καθρέφτης σας.

Όταν παίρνατε μίζες, δίνατε μίζες, αγοράζατε κούρσες με λεφτά που δεν είχατε (τι είναι η τράπεζα, ρε; ο Φιλόπτωχος;) και κάνατε μώκο αρκεί να γινόταν η δουλειά σας, η δική σας δουλειά μόνο, για την κοινή ωφέλεια τίποτα, η δική μου γενιά δεν ψήφιζε καν.

Ήσασταν νέοι τις δύο καλύτερες δεκαετίες της σύγχρονης Ελληνικής ιστορίας. Τις πιο σταθερές, τις πιο πλούσιες. Μοναδική σας υποχρέωση ήταν να διαχειριστείτε σωστά όλα αυτά που σας δόθηκαν, να μη φάτε μόνο, να χτίσετε κάτι και για τους επόμενους.

Και τα κάνατε σκατά. Μην ακούω το παραμύθι ότι μας εκμεταλλεύονται για να πλουτίσουν τα λαμόγια της Γουόλ Στριτ. Ναι, δικέ μου, αλλά αν δεν ήσουν αυτός που ήσουν, δεν θα σου έπιαναν τον κώλο τόσο εύκολα. Εσύ δηλαδή δεν έκανες τίποτα κακό;

Είμαι 25 χρονών και δουλεύω σαν το σκυλί. Πληρώνω στο ΤΕΒΕ 200 ευρώ κάθε μήνα, από την τσέπη μου, για να ακούω ότι το ταμείο δεν έχει να δώσει σύνταξη στον παππού μου. Πώς με κόβεις; Πιστεύω ότι θα έχει να δώσει και σ' εμένα, σαράντα χρόνια μετά;

Και το χειρότερο είναι ότι μ' αυτά που ακούω γύρω μου, λέω κι ευχαριστώ. Κάνω το σταυρό μου που δουλεύω δεκαπέντε ώρες τη μέρα, κατάλαβες; Γιατί άλλοι δεν έχουν ούτε μία.

Λοιπόν, τα κάνατε σκατά. Αλλά τουλάχιστον σταματήστε να γκρινιάζετε. Αντί να βλέπετε ειδήσεις και να σκούζετε, ή ν' ακούτε Τράγκα (Τράγκα! of all people!), βάλτε το κεφάλι κάτω, πληρώστε τα και ζητήστε και κανά συγγνώμη.

Συγγνώμη από μένα, που θα φάω το αγγούρι.

χαρωπά τα δυο μου χέρια

2010-04-19T12:56:00.007+03:00

Απ' όλες τις φράσεις που λέμε στην καθημερινότητά μας, αυτή που ξεστομίζω με περισσότερο τρόμο είναι το «έχω δουλειές». Και δεν εννοώ του σπιτιού. Εννοώ τράπεζες, εφορίες, ΤΕΒΕ, ΔΕΚΟ κι οτιδήποτε άλλο απαιτεί το ταξίδι στο μαγικό κόσμο των δημοσίων υπηρεσιών.

Ακόμα κι αν δεν θεωρούσα ήδη το ίντερνετ εκπληκτική εφεύρεση λόγω της δουλειάς (δεν μπορώ να φανταστώ τι έκαναν οι μεταφραστές πριν απ' αυτό), θα το είχα θεοποιήσει μόνο και μόνο επειδή σου επιτρέπει να κάνεις τις περισσότερες συναλλαγές απ' το σπίτι σου. Και πάλι όμως, υπάρχουν πράγματα που δεν μπορείς να αποφύγεις. Συνήθως τα αφήνω να μαζεύονται, παίρνω μία μέρα άδεια και μια βαθιά ανάσα και τα κάνω όλα μαζί.

Όπως και σήμερα. Βγήκα απ' το σπίτι κατά τις έντεκα, οπλίστηκα με θάρρος και...

Μην είναι η άνοιξη; Μην η τέφρα που κατεβαίνει απ' την Ισλανδία είναι μεταλλαγμένη; Μην είναι που ο Μητρόπουλος εμφανίστηκε ως άλλη Κασσάνδρα στα πρωινά και ενεργοποίησε τους μηχανισμούς άμυνας του Έλληνα (χανόμαστε που χανόμαστε, ας το πάρουμε στην πλάκα τουλάχιστον);

Ό,τι κι αν είναι, σήμερα όλος ο κόσμος ήταν μες στην καλή χαρά!

Το πρόγραμμα είχε πρώτα εφορία. Οι υπάλληλοι στο Μητρώο της εφορίας μου σε βάζουν αυτόματα σε καφκικό mode. Αυτό που μαθαίνεις πολύ σύντομα, είναι ότι αντιπαθούν ιδιαίτερα τις ερωτήσεις. "Να ρωτήσεις το λογιστή σου και μετά να έρθεις, εμείς θα σου πούμε πώς να συμπληρώσεις το έντυπο;" Εξυπηρέτηση, όχι αστεία.

Λοιπόν, οι βασίλισσες πίσω απ' το γκισέ σήμερα χαμογελούσαν. Σοκ και δέος. Τελείωσα σε ένα τέταρτο, έκανα το σταυρό μου κι έφυγα κραδαίνοντας το πολύτιμο χαρτί σαν τρόπαιο.

Στην τράπεζα, μια απ' τα ίδια.

Στον ΟΤΕ πέτυχα μια κοπελίτσα που μόλις είχε τελειώσει βάρδια, αλλά σκοτώθηκε να βρει και να διπλοτσεκάρει τα δικαιολογητικά που χρειαζόμουν "για να μην ξανάρχεσαι, να είμαστε σίγουροι ότι θα έχεις μαζί σου τα σωστά απ' την πρώτη φορά".

Τόση και περισσότερη χαρά ο κόσμος. Στα ασανσέρ των υπηρεσιών, χαβαλέ και ψιλοκουβέντα. Στις δε ουρές, «σας παρακαλώ, περάστε», «μα τι λέτε, ήρθα μετά από εσάς», «επιμένω, έχετε μικρό παιδί».

Duuuh?

Τελείωσα τα πάντα σε μιάμιση ώρα και πήρα τηλέφωνο τη μαμά μου.

-Έγινε κάτι το τελευταίο δίωρο;
-Τι λες, παιδί μου;
-Λέω, συνέβη κάτι; Διαγράφηκε το δημόσιο χρέος; Έπεσε το αεροπλάνο με τα παλικάρια του ΔΝΤ; Έκανε καμιά χαρμόσυνη ανακοίνωση ο ΓΑΠ; Γιατί χαίρεται ο κόσμος και χαμογελά, μητέρα;
-...αφού τέλειωσες τόσο νωρίς, πήγαινε στην αγορά να ψωνίσεις κανένα φρούτο και κανά ψάρι. Σήμερα που προλαβαίνεις δεν έχεις δικαιολογία - να μαγειρέψεις για να φας σαν άνθρωπος!

Μάλιστα. Το πρωί στην Αθήνα το σύμπαν γύρισε για λίγο ανάποδα, αλλά για τη Θεσσαλονίκη μην ανησυχείτε: όλα στη θέση τους.

στο msn

2010-04-16T20:46:00.010+03:00

c: ti kaneis, mikro?
litanie: doulevo... kala eimai, poly kala.
c: nai, e?
litanie: nai
c: ti ekanes?
litanie: e?
c: kati ekanes. lege
litanie: ti les, more? tipota den ekana
c: litanieeeee?
litanie: nai?
c: se vlepo
litanie: :embarrassed:
c: etsi bravo. lege tora!

Φανταστείτε σε τι διάθεση είμαι εδώ και μερικούς μήνες, για να διαβάζει η άλλη "πολύ καλά" και να καταλαβαίνει ότι κάτι έγινε.

Ignorance is bliss

2010-04-07T19:42:00.006+03:00

Η Χ. μού λέει ότι κάθε φορά που γυρίζω απ' τη Θεσσαλονίκη, τις πρώτες μέρες είμαι πιο ευερέθιστη και κάπως "εκτός". Λες και το μισό μου μυαλό είναι ακόμα στο δρόμο, σαν βαλίτσα της Αλιτάλια που θα φτάσει λίγες μέρες μετά από μένα.

Τα συν και τα πλην της ζωής σε κάθε πόλη τα είχα εντοπίσει απ' την αρχή, κι ο χρόνος που πέρασε απλώς τους έδωσε βάθος και με βοήθησε να τα συνειδητοποιήσω καλύτερα, χωρίς να προσθέσει τίποτε καινούργιο. Μέχρι πρότινος, τουλάχιστον. Γιατί πριν από λίγες μέρες βρήκα ένα ακόμη, το οποίο δεν μου άρεσε καθόλου μα καθόλου.

Εγώ γενικά δεν φοβάμαι. Ναι, η Αθήνα είναι χάβρα και στους δρόμους της κυλοφορεί κάθε καρυδιάς καρύδι κι απ' αυτή την άποψη δεν συγκρίνεται με καμιά άλλη Ελληνική πόλη και τα λοιπά, αλλά επειδή είχα συνηθίσει να ζω σε μέρη όπου κυκλοφορούσα χωρίς φόβο, δεν φοβόμουν ούτε εδώ. Χαζό; Ίσως. Είχα εξασφαλίσει την ψυχική μου υγεία, πάντως.

Εντάξει, δεν λέω ότι κόβω βόλτες στην Ευριπίδου όταν σκοτεινιάζει, αλλά όταν τον Σεπτέμβρη θέλησα να πάω απ' την πλατεία Καρύτση στου Ψυρρή με τα πόδια κατά τα μεσάνυχτα κι οι φίλες μού είπαν να πάρω μετρό, έσκασα στα γέλια. Κι όταν ο Κ. μου είπε ότι η κολλητή του, 28 χρονών γαϊδούρα, δεν μπαίνει μόνη της σε ταξί γιατί φοβάται, χρειάστηκε πολλή αυτοπειθαρχία για να μην του πω πως η Ε. ή είναι γελοία ή παίζει την κοντέσα.

Η μαμά μου, κοντά στις διάφορες θυμοσοφίες που μας πετάει, λέει κι αυτό: Ό,τι κατηγορείς το λούζεσαι. Μάλλον ήρθε η ώρα να λουστώ.

Την Παρασκευή μετά τον Επιτάφιο είπαμε με το Ν. να πάμε για ποτό. Επειδή όλοι μας μένουμε στη μέση του πουθενά κάπου στα ανατολικά της Θεσσαλονίκης, ήρθε να με πάρει με το αμάξι. Αντί να ανεβαίνει την ανηφόρα μέχρι το σπίτι, συνεννοηθήκαμε να πεταχτώ εγώ μέχρι την πλατεία, περίπου διακόσια μέτρα πιο κάτω.

Βγήκα απ' το σπίτι κατά τη μία κι ως συνήθως επικρατούσε απόλυτη ησυχία. Καθώς έκανα τα πρώτα βήματα, συνειδητοποίησα κάτι περίεργο, κάτι που δεν είχα συνδυάσει ποτέ με το συγκεκριμένο περιβάλλον. Ένα σφίξιμο που μ' έκανε να κοιτάζω διστακτικά γύρω. Λίγα βήματα ακόμη και το είχα εντοπίσει: ήταν φόβος.

Χωρίς πλάκα, τα πόδια μου καρφώθηκαν στο κράσπεδο της αυλής απ' τη σαστιμάρα.

Εδώ να κάνω μια παρένθεση για να πω ότι το πατρικό μου βρίσκεται σ' ένα χαριτωμένο χωριό που διαθέτει τα εξής: ένα δημοτικό σχολείο, μία εκκλησία, ένα καφενείο, δυο φούρνους κι ένα περίπτερο. Τα τρία τελευταία είναι προσθήκες της περασμένης δεκαπενταετίας - όταν πρωτομετακομίσαμε εκεί, το δημοτικό ήταν τριτάξιο και μόνο ο κεντρικός δρόμος είχε άσφαλτο. Από το 2000 και μετά η οικιστική ανάπτυξη είναι τεράστια, αλλά πρόκειται για συγκροτήματα από μεζονέτες. Οι περισσότεροι κάτοικοι χρησιμοποιούν το χωριό με μεγάλη επιτυχία για να μένουν - και τίποτε άλλο. Ψώνια, σχολείο και φροντιστήρια στο διπλανό δήμο. Καφέ και ποτό, κατευθείαν στο κέντρο της πόλης.
Από εκεί πήγα να σπουδάσω σε νησί, οπότε αντιλαμβάνεστε το λόγο που, όταν κατέπλευσα στην εξωτική Καλλιθέα, δεν ήξερα τι θα πει φόβος. Επίσης αντιλαμβάνεστε ότι ο πιο θανάσιμος κίνδυνος που διατρέχεις στους δρόμους του είναι να έρθει κάποιο αδέσποτο να σου γλείψει τα πόδια, οπότε ο φόβος που ένιωσα εκείνη τη στιγμή ήταν απλώς παρανοϊκός.

Έφτασα στο αμάξι του Ν. κάτασπρη.
-Τι έπαθες;, με ρώτησε ανήσυχος.
-Πρέπει να μετακομίσω, θρήνησα καθώς ριχνόμουν στο κάθισμα. Πρέπει να φύγω απ' την Αθήνα! Βγήκα στο δρόμο κι από αντανακλαστικό και μόνο, φοβόμουν! ΕΔΩ ΠΕΡΑ!

Ο Ν. είναι κύριος, οπότε αντί να σκάσει στα γέλια κάθισε και το ανέλυσε μαζί μου.

Δεν ξέρω πώς τρύπωσε μέσα μου αυτό το μαύρο πράγμα. Ειλικρινά, δεν έχω ιδέα. Ενώ η Καλλιθέα έχει αστική συγκοινωνία όλο το 24ωρο, τα βράδια παίρνω πάντοτε ταξί για να μη χρειαστεί να περπατήσω απ' τη στάση μέχρι το σπίτι - αυτή είναι και η μόνη παραχώρηση της λογικής μου απέναντι στην ασφάλεια. Δεν το ανέλυσα ποτέ, γιατί το κάνω εδώ και ενάμισι χρόνο. Αλλά ως εκεί. Όταν ζεις μόνη σου, η παρέα σου συνηθίζει να βγαίνει μετά τις έντεκα και δεν θέλεις να κάνεις τους φίλους σου ταξιτζήδες, δεν έχεις πολλές επιλογές. Και σοβαρά, δεν ένιωσα ποτέ περίεργα. Μάλλον η ανασφάλεια ήρθε σαν κάτι ύπουλο, μετά από τόσους μήνες ιστοριών τρόμου και «καλά, δεν φοβάσαι να περπατήσεις εκατό μέτρα μόνη σου μες στη νύχτα»; Και προφανώς την είχα θάψει τόσο βαθιά, που ήρθε κι εκδηλώθηκε σ' ένα άσχετο, απόλυτα ασφαλές περιβάλλον, ίσως για να κάνει αισθητή την παρουσία της. Το πρόβλημα είναι ότι το πέτυχε.

Σκατά.

Ignorance is bliss, μου πέταξε σήμερα ένας φίλος σε μια άσχετη συζήτηση. Η άγνοια είναι ευλογία. Αναρωτιέμαι αν είχα άγνοια του κινδύνου μέχρι πρότινος, ή αν απλά κρατούσα μια λογική ισορροπία, μην επιτρέποντας στο φόβο να κάνει τη ζωή μου πιο δύσκολη. Τείνω προς το δεύτερο, κι αυτό είναι που με τσατίζει περισσότερο.

Πριν από καμιά δεκαριά μέρες, συζητούσαμε με μια παρέα για το τι συνιστά ποιότητα ζωής. Η βασική μου επιχειρηματολογία εξαντλούνταν στο τοπίο γύρω σου και στην κίνηση στους δρόμους. Την επόμενη φορά, θα έχω να προσθέσω κάτι που θεωρώ ακόμη πιο σημαντικό: να μπορείς να περπατάς στους δρόμους της πόλης σου χωρίς να φοβάσαι.

Και να που η Αθήνα, σ' αυτόν τον τομέα, έγινε και για μένα φάουλ. Δεν πρόκειται να αλλάξω τίποτα, πάντως. Θα συνεχίσω να περπατάω εκατό μέτρα μέχρι τον κεντρικό τα Σαββατόβραδα που βγαίνω αργά και δεν θα παίρνω δυο γραμμές μετρό για μια απόσταση που θέλει πέντε λεπτά με τα πόδια.

Κι όποιος κερδίσει.

μην το πεις πουθενά

2010-03-27T13:06:00.003+02:00

Με τα μαστορέματα δεν το 'χω. Πρόσφατα σας είχα εξομολογηθεί ότι δεν το 'χω και με τ' αμάξια, ε λοιπόν, ναι, οτιδήποτε άπτεται των φυσικών νόμων είναι μεγάλος γρίφος για μένα.

Εσχάτως έμαθα ν' αλλάζω λάμπες μπαγιονέτ, πάντως.

Ή τουλάχιστον έτσι νόμιζα.

Τη Δευτέρα το βράδυ μου κάηκε η λάμπα της κουζίνας. Η κουζίνα είναι ψηλοτάβανη, οπότε έτρεξα σαν καλό παιδί στο γείτονα και δανείστηκα μια σκάλα. (Μεγάλο πράγμα οι καλοί γείτονες, οι συγκεκριμένοι να 'ναι πάντα καλά να με ανέχονται.)

Σκαρφαλώνω στη σκάλα κι αρχίζω να παλεύω. Ζόρικα τα πράγματα. Πριν από μερικές εβδομάδες είχα αλλάξει και του χολ χωρίς πρόβλημα, αλλά ετούτη ήταν πολύ σφιχτά βιδωμένη. Μετά από άκαρπες προσπάθειες δέκα λεπτών εγκαταλείπω κι αποφασίζω ότι θα το ζητήσω από τον πρώτο φίλο που θα περάσει απ' το σπίτι.

Επιστρέφω τη σκάλα.

- Δεν τα κατάφερα!
- Σε μισή ώρα θα γυρίσει ο Γ., θα στον στείλω να στην αλλάξει. Θα ερχόμουν εγώ, κορίτσι μου, αλλά έχω και τη μέση μου...

Σας είπα ότι είναι χρυσοί άνθρωποι;

Ο Γ. έρχεται σκασμένος στα γέλια.

- Μη γελάς, τέρας, ανέβα και θα δεις, είναι πολύ σφιχτή!

Άμα θέλετε να ξέρετε, ήταν. Με τα πολλά τη βγάζει και βιδώνει την καινούρια. Ανάβω το φως. Τίποτα.

- Είναι σίγουρα καλή η λάμπα;
- Καινούργια είναι!
- Δεν ξέρω, τότε. Μπορεί να έχει καεί το ντουί.
- (από μέσα μου) Το ποιο; (απέξω μου) Εντάξει, θα πάρω αύριο τον ηλεκτρολόγο.

Το επόμενο βράδυ έρχεται ο άνθρωπος ανυποψίαστος. Τσεκάρει το ντουί, βγάζει τη λάμπα, την κοιτάζει και...

- Αυτή είναι χαλασμένη. Το βλέπεις το σπασμένο σιδεράκι;

Κυρίες και κύριοι, την Τρίτη το βράδυ φώναξα τον ηλεκτρολόγο για να μου αλλάξει μια λάμπα.

- Να σας ζητήσω μια χάρη;
- Τι;
- Μην το πείτε πουθενά!
- (τρανταχτά γέλια)

Ο μπαμπάς μου, το τι το ευχαριστήθηκε δεν λέγεται. Που φώναξα τον Γ., ντε, και δεν το πήρε χαμπάρι ούτε αυτός. Γενικά νιώθει μεγάλη ικανοποίηση όταν επιβεβαιώνεται η θεωρία του ότι οι νέες γενιές δεν σκαμπάζουν από μαστορέματα. Ότι και καλά, ο άντρας ο σωστός πρέπει να μπορεί να φτιάξει τα πάντα κι οι σημερινοί νέοι δεν μπορούν ούτε να βάψουν ένα τοίχο. Θαρρείς και παλιά όλοι οι άντρες ήταν μαστόρια και μετά ο Θεός έκλεισε το εργοστάσιο. :p

Το πιο εξοργιστικό στην όλη υπόθεση είναι ότι αν ήταν στη θέση μου η αδελφή μου, όχι απλά θα είχε πάρει χαμπάρι ότι η λάμπα είναι καμένη, όχι απλά θα την είχε αλλάξει μόνη της, αλλά αν χρειαζόταν θα άλλαζε και το ντουί, που λέει ο λόγος. Ξαφνικά νιώθω πολύ άχρηστη.

Sivert Høyem - Moon Landing

2010-03-22T21:40:00.007+02:00

Κάθε φορά που έρχεται η άνοιξη, εμένα το μυαλό μου τρέχει στο καλοκαίρι. Βέβαια αυτό είναι κακό, γιατί αν ζεις τη ζωή σου προσδοκώντας μια μελλοντική στιγμή, χάνεις το παρόν (να, κάτι τέτοιες new age φιλοσοφίες καταδυναστεύουν το κεφάλι μου κι όλο λέω πως θα τις κόψω).

Βασικά, δεν φταίω εγώ. Φταίει που σήμερα το πρωί είχε ήλιο, η εθνική ήταν ψιλοάδεια κι η Λίνα είχε πατήσει το γκάζι, ενώ ακούγαμε στο τέρμα το παρακάτω θαύμα:
(Έξτρα μπόνους: ο Sivert είναι κουκλί. Ειδικά αν έχεις σύμπλεγμα με τους άντρες με γένια, όπως εγώ.)

Έχει μπει από τώρα στο φετινό tracklist. Θα το τραγουδάμε δυνατά κι αυτό, με ανοιχτά παράθυρα, το αμάξι να τραντάζεται και τον Γιάννη να γκρινιάζει πως του παίρνουμε τ' αυτιά κι ότι δεν είναι κατάσταση αυτή για να οδηγείς - όπως πάντα. Κι εμείς θα τον γράφουμε και θα τραγουδάμε ακόμη πιο δυνατά, όπως πάντα, γιατί θα ξέρουμε πως κατά βάθος χαίρεται κι αυτός που μαζευτήκαμε πάλι όλοι μαζί. Και μπροστά μας η Χαλκιδική - όπως πάντα.

Γαμώτο, μου λείπουν. Όσο καλά κι αν περνάω εδώ, όσο ικανοποιημένη κι αν είμαι μ' αυτό που κάνω, όσο και τυχερή κι αν είμαι που έχω κι εδώ ανθρώπους που αγαπάω, αυτοί που έχω αφήσει πίσω μού λείπουν αφάνταστα. Κι αυτές τις στιγμές δεν μπορούν να τις αντικαταστήσουν τα τηλέφωνα και το msn. Σου καλύπτουν προσωρινά την ανάγκη, αλλά αυτό που σου δίνουν είναι πάντα λειψό.

Παρόλα αυτά, έχω κέφια απόψε. Η άνοιξη ήρθε, σε πείσμα του φετινού χειμώνα είμαι γερή και σε λίγες μέρες θα είμαι πάλι εκεί. Και τα παιδιά μού το έταξαν: ακόμα κι αν δεν μπορούμε να κολυμπήσουμε, στη Χαλκιδική θα πάμε οπωσδήποτε. Έστω και μόνο για τη διαδρομή, τη μουσική και τη χαρά να είμαστε και πάλι στο ίδιο αμάξι -ή στον ίδιο δρόμο- όλοι μαζί. Λίγο είναι;

o tempora, o mores

2010-03-19T20:26:00.006+02:00

Σήμερα συζητούσαμε μ' ένα φίλο ότι η Τζούλια θα γίνει σύμβολο της ποπ κουλτούρας. Να μου το θυμηθείτε.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι μας έδωσε αφορμές για προβληματισμό.

Με κίνδυνο να θεωρηθώ ανήθικο στοιχείο, εγώ τις πόρνες τις συμπαθώ. Δουλειά είναι και κάποιος πρέπει να την κάνει. Αφήστε που ως γυναίκα νιώθω και μια απέραντη υποχρέωση, γιατί αν δεν υπήρχαν αυτές, σκεφτείτε πόσοι θα βγαίναν τα βράδια στα σοκάκια με το μάτι αλλήθωρο. Το σεξ είναι ανθρώπινη ανάγκη, υπάρχει ένας κλάδος που την ικανοποιεί, ποιο είναι το πρόβλημα, εξηγήστε μου, σας παρακαλώ;

Όταν ακούω γυναίκες να μιλούν με περιφρόνηση για τις πόρνες, νευριάζω. Δεν μπαίνω καν στον κόπο να ανοίξω διαλογική συζήτηση, γιατί αν η άλλη δεν μπορεί να σκεφτεί από μόνη της κάτι τόσο απλό, προφανώς ο στόκος στον εγκέφαλο έχει πακτωθεί χωρίς επιστροφή. Όταν πάλι ακούω άντρες, απλά γελάω.

Γελάω ακόμη περισσότερο όταν ακούω για ταρίφες τρία και τέσσερα χιλιάρικα στις βίζιτες. Τέσσερα χιλάρικα για σεξ; Αν δεν είναι αυτή η πιο τρανή απόδειξη της ρήσης για το καράβι, τότε ποια είναι;

Καταλαβαίνετε το θαυμασμό μου όταν συνειδητοποίησα ότι σαν κοινωνία καταφέραμε να αντιστρέψουμε τις έννοιες τόσο πολύ, ώστε ο προσκυνητής που πληρώνει για κάτι τόσο απλό, στοιχειώδες και πόσο-άχρηστος-μπορεί-να-είσαι-για-να-μην-μπορείς-να-το-βρεις-κι-αλλιώς να βγαίνει κύριος, κι αυτή που του το δίνει να βγαίνει... πουτάνα. Χμμμ.

Μαγικό πράγμα οι λέξεις. Εκτός από έννοιες, κουβαλούν και αποχρώσεις, νοοτροπίες, πολιτισμούς. Η "πόρνη" κι η "πουτάνα" είναι βρισιές. Η "τσατσά" επίσης. Κι ο "νταβατζής". Η μόνη λέξη που δεν είναι βρισιά σ' αυτό το πάρε-δώσε είναι ο "πελάτης". Τώρα που το σκέφτομαι, αν ο πελάτης δεν ήταν πελάτης, θα ήταν "μαλάκας".

Συγγνώμη κιόλας, αλλά εσάς όλο αυτό σας φαίνεται λογικό; Από μαλάκα σε αναβαθμίζω σε πελάτη, κι εσύ με βρίζεις κι από πάνω;

Φεμινίστρια δεν είμαι, στο σταυρό που σας κάνω, αλλά να δείτε που όλο αυτό είναι αντρικό κατασκεύασμα.

Περιττό να πω ότι με την ιστορία έχω αηδιάσει. Το σύστημα το ξέρουν και το συντηρούν όλοι, αλλά δημοσίως είμαστε τάξις και ηθική. Δεν είναι ούτε η πρώτη, ούτε η τελευταία. Σε αντίθεση με τις άλλες, αυτή είναι τόσο όμορφη που θα μπορούσε να κάνει απίστευτα πράγματα - κι αντ' αυτού πήγε και κάηκε στην κόκα. Έχω κάποιες ισχνές ελπίδες ότι κάποια εγκεφαλικά κύτταρα έχουν μείνει ανέπαφα κι ότι το παίζει (για να κερδίσει τι ακόμη; δεν ξέρω), αλλά όπως είπα, είναι ελάχιστες. Και το χειρότερο είναι ότι όλη η Ελλάδα κάθεται κι απολαμβάνει την κατρακύλα ενός ανθρώπου απ' τον καναπέ.
Α προπό, κάτι τύποι σαν τον πατέρα της με κάνουν να βλέπω με άλλα μάτια τους Σουηδούς και τη στείρωση.

Florence & The Machine - You've Got the Love

2010-03-10T19:52:00.002+02:00

Μετράω τις μέρες που περνούν από τις ημερομηνίες στο Outlook. Δεν γκρινιάζω - μ' όλα αυτά που βλέπουμε γύρω μας, προτιμάς να σκοτώνεσαι στη δουλειά απ' το να μην έχεις καθόλου. Μόνη μου παρηγοριά είναι ότι η άνοιξη άλλαξε γνώμη και μας ξανάφυγε, οπότε δεν νιώθω πως κάτι χάνω.

Σήμερα το πρωί χάζεψα με μια αμυγδαλιά που είχε ανθίσει έξω απ΄την είσοδο του γραφείου.

- Με τέτοιο κρύο, σε δύο μέρες θα 'χει καεί, μου είπε η Λ.
- Don't kill my buzz, μουρμούρισα καθώς μπαίναμε στο ασανσέρ.

Για την άνοιξη που έρχεται.

Μας πρόκοψες, Γιωρίκα

2010-03-03T21:09:00.004+02:00

Όχι ο μπλόγκερ στα δεξιά, ο άλλος. Εκείνος που θα αυξήσει το ΦΠΑ. Στην επόμενη περαίωση, οι γονείς μου θα στείλουν στην Εφορία τα κόλλυβα.

Συναντήθηκα πρόσφατα μ' ένα φίλο που ζει και δουλεύει στην Αμερική τα τελευταία δώδεκα χρόνια. Ο Δ. έχει άριστη γνώση της παγκόσμιας οικονομίας -είναι η δουλειά του, άλλωστε- αλλά ανύπαρκτη πλέον σχέση με την Ελληνική πραγματικότητα. Εγώ έχω αναλάβει τα σεμινάρια διαπολιτισμικών σπουδών.

Μου έλεγε, λοιπόν, ότι καλώς ή κακώς αυτή είναι η κατάσταση και σε βεβαιώνω πως είναι τρισάθλια, καλώς ή κακώς αυτή είναι η νέα κυβέρνηση, καλώς ή κακώς κάποια πράγματα πρέπει να γίνουν. Οπότε γιατί δεν το παίρνετε απόφαση, δεν σηκώνετε τα μανίκια και δεν βάζετε όλοι ένα χεράκι να διορθωθούν τα πράγματα;

Καγχάσατε; Κι εγώ. Μα τι ωραία που τα λένε οι οικονομολόγοι!

Γιατί φοβάμαι, χρυσέ μου.

Φοβάμαι πως και πάλι θα πληρώνω και τα λεφτά θα φαγωθούν.
Φοβάμαι πως θα σκάω το ΦΠΑ για τα ποταπά χιλιάρικα που βγάζω κι αυτός που βγάζει τα εκατομμύρια θα τη γλιτώνει με offshore.
Φοβάμαι πως σε λίγους μήνες το Πασόκ θα επανέλθει στον παλιό, καλό του εαυτό: λαμογιά, θράσος κι ένας κομματικός μηχανισμός που σε βγάζει απ' τα ρούχα σου.

Δεν έχω αντίρρηση να σφίξω το ζωνάρι μου για λίγο. Αλλά θέλω να δω ένα γαμημένο αποτέλεσμα.
Δεν θέλω να συνεχίσω να μαθαίνω ότι τα ταμεία είναι άδεια.
Δεν θέλω να συνεχίσω να χρυσώνω το ΤΕΒΕ και να πληρώνω και ιδιωτική ασφάλιση.
Δεν θέλω να συνεχίσω να διαβάζω για σκάνδαλα κατάχρησης.
Δεν θέλω να συνεχίσω να ακούω την ερώτηση ''Μα πού πήγαν τα λεφτά''.
ΣΤΙΣ ΤΣΕΠΕΣ ΣΑΣ, ΙΣΩΣ;

Αυτό το 2% του ΦΠΑ είναι πολύ για μένα. Άμα το 'χουμε τόση ανάγκη, να στο δώσω, ρε φίλε. Αλλά να δω παιδεία, υποδομές, περίθαλψη και μια υγιή οικονομία.

Κατάλαβες; Φοβάμαι.

Φοβάμαι πως κάποια πράγματα δεν θα αλλάξουν ποτέ.

Έκκληση προς σκιτσογράφους: περιμένω εναγωνίως να δω γελοιογραφία με τον Παπανδρέου ως Βασιλόπουλο απ' το Παραμύθι χωρίς όνομα. Σας παρακαλώ, μην με απογοητεύσετε.

κουτάβι!

2010-02-27T19:44:00.004+02:00

Σαββατόβραδο, δώδεκα και κάτι, το βρίσκω μέσα στο 040 (ναι, το λεωφορείο).

Είναι ημίαιμος (λαμπραντόρ με κυνηγετικό, μάλλον), 4 μηνών και μόλις έκανε το πρώτο του εμβόλιο. Είναι εμφανές πως είχε μεγαλώσει σε σπίτι, γιατί υπακούει σε βασικές εντολές (κάτσε κλπ), δεν ανεβαίνει σε κρεβάτια και καναπέδες κι έχει μάθει να τα κρατάει (βασικό!). Θα γίνει σούπερ φύλακας και, τέλος και κυριότερο, είναι απίστευτα φιλικός και παιχνιδιάρης! Μες στην καλή χαρά!

Δεν μπορώ να το κρατήσω, γιατί μένω σε διαμέρισμα 50 τετραγωνικών και λείπω δέκα ώρες την ημέρα. Ψάχνουμε μια οικογένεια που να μπορεί να του προσφέρει στέγη γεμάτη αγάπη. Καλοί μου bloggers, μπορείτε να ρωτήσετε τους γνωστούς σας; Ή ακόμα καλύτερα, να το προωθήσετε όπου μπορείτε;

Χάπι Κούλουµα

2010-02-20T02:07:00.004+02:00

Το περίµενα καιρό αυτό το ταξίδι. Η χρονιά µπήκε τόσο στραβά, που ήθελα όσο τίποτα να µπω σ' ένα αεροπλάνο και να ξεχάσω για τρεις µέρες τα πάντα.

Ότι τα ξέχασα τα ξέχασα, αλλά όχι ακριβώς µε τον αναµενόµενο τρόπο. Τα καταφέραµε θαυµάσια για άλλη µια φορά: την Κυριακή το βράδυ αποκλειστήκαµε στη Σύµη. Όπως λέει κι η αδελφή µου, «είστε όλοι σας φιντάνια, ρε κορίτσι µου, ένας κι ένας». Άντε πες της ότι έχει άδικο.

Την Κυριακή ξεκινήσαµε για µονοήµερη µες στην καλή χαρά. Το καταµαράν για Σύµη κάνει µόλις µία ώρα, είχαµε πάρει δελτίο καιρού κι οι προβλέψεις ήταν νορµάλ (τέσσερις µε έξι τοπικά έλεγε η ΕΜΥ, τροµάρα τους), οπότε ο Νίκος, που διάγει βίο ανέφελο στη Ρόδο ως καθηγητής, πρότεινε να πεταχτούµε µια βολτίτσα.

Το νησί µε ενθουσίασε (ο Νίκος είχε ξαναπάει). Είχε συννεφιά αλλά χωρίς κρύο, κι ακόµη κι η ερηµιά στα σοκάκια έδινε µια γοητεία. Τα χρόνια τα παλιά γνώρισε µεγάλη ανάπτυξη κι η Χώρα της, χτισµένη αµφιθεατρικά γύρω απ' το λιµάνι, έχει ανακηρυχθεί διατηρητέος οικισµός. Τη γυρίσαµε όλη και είναι µαγευτική. Υπέροχα σπίτια, δίπατα και βαµµένα σε ώχρα ή τερακότα, µε πράσινα, µωβ και καφετιά παντζούρια, είναι η απόλυτη απόδειξη πως αν η ανοικοδόµηση γίνει σωστά, δεν αποτελεί καθόλου πρόβληµα. Μας άρεσε που φαίνεται η φροντίδα, που είναι εµφανές πως έχει πέσει πολύ χρήµα. Υπάρχει καλύτερη αποδειξη ότι αγαπάς τον τόπο σου, όταν φτιάχνεις ένα υπέροχο σπίτι κι ας το χαίρεσαι µόνο τα καλοκαίρια;

Το µεσηµέρι, κατάκοποι, χωθήκαµε σε µια καφετέρια γεµάτη ντόπιους, όπου ακούσαµε να συζητάνε για τον καιρό. Και προσέξαµε για πρώτη φορά πόσο πολύ είχε αρχίσει να φυσάει. Ούτε µας πέρασε απ' το µυαλό να ανησυχήσουµε, βέβαια, διότι µακάριοι οι πτωχοί.

Ανησυχήσαµε µια κι έξω το απόγευµα στο λιµάνι, που το πλοίο δεν φαινόταν πουθενά.

Με το που το πήραµε χαµπάρι, έβαλα τα γέλια. Μετά µου κόπηκαν απότοµα, γιατί συνειδητοποίησα πως χάνω την αυριανή µου πτήση. Αυτό ήταν και το µοναδικό που µε έτσουξε στην όλη υπόθεση: το κατοστάρι που έσκασα για νέο εισιτήριο.

Οι Συµιώτες είναι γαµάτοι άνθρωποι. Βρήκαµε δωμάτιο σε ένα λεπτό, ρωτώντας στο περίπτερο. Μας το άφησε 30 ευρώ, µας άναψε το θερµοσίφωνα, µας έδειξε πού είναι το µίνι µάρκετ και πήγε στο καλό. Το επόµενο πρωί που τον πήραµε τηλέφωνο, «µη σκάτε», µας είπε, «µείνετε µέχρι το απόγευµα που έρχεται το πλοίο. Αφήστε τα λεφτά και τα κλειδιά στο κοµοδίνο και τραβήξτε την πόρτα πίσω σας. Και σας περιµένω το καλοκαίρι!»

Πεντακάθαρο, αξιοπρεπές, µε εκπληκτική θέα. Ο Νίκος κράτησε την κάρτα. Θα τον ξαναπροτιµήσουµε.

Μετά την εύρεση δωµατίου, ακολούθησε χάος.

-Νίκο, θέλω να κάνω µπάνιο. Να πάµε να πάρουµε σαµπουάν, οδοντόβουρτσες, θέλω κρέµα και αποσµητικό.
-Να πάµε.
-Και να βρούµε κανένα µαγαζί µε εσώρουχα.
-Litanie, είναι Κυριακή ΚΑΙ Απόκριες. Μίνι µάρκετ και τυχεροί είµαστε!
-Δεν µπορώ να κοιµηθώ µε τα ρούχα και δεν µένω µε το ίδιο εσώρουχο για δυο µέρες!
-Και τι θα κάνεις; Θ' αφήσει η γυναίκα το σπίτι της και θα 'ρθει να σου ανοίξει για να πάρεις ένα βρακί;
-Ναι ρε, θα 'ρθει! Άνθρωποι είµαστε!

Η κυρία Ελένη, ιδιοκτήτρια καταστήµατος µε είδη ένδυσης, εντοπίστηκε στην ταβέρνα της φίλης της.

-Βεβαίως, κορίτσι µου, να 'ρθω να σας ανοίξω! Σηκώθηκαν νοτιάδες ξαφνικά... Σας είδα στην καφετέρια το απόγευµα, σας άρεσε το νησί µας;
-Ρούφα, λέω στο Νίκο χαµηλόφωνα.
-Έχω και αντρικά, του λέει η κυρία Ελένη. Diesel και Μάκης Τσέλιος.
Σκάσαµε στα γέλια.
-Να δεις που θα µου βγουν τα σώβρακα πιο ακριβά απ' το δωµάτιο!

Εκτός από πιτζάµες και εσώρουχα, µου πρόσφερε το σταθερό της «για να µην ξοδεύεσαι µε το κινητό στην αναµονή της Ολυµπιακής». Oh, yes.

Στο γυρισµό για το ξενοδοχείο φυσούσε της κολάσεως. Κρατούσαµε τις σακούλες κλειστές, µην πάρει το περιεχόµενο ο αέρας.

-Θα µου φύγουν τα σώβρακα του Τσέλιου και θα τα κυνηγάω στο λιµάνι!, έσκουζε ο Νίκος.

Την άλλη µέρα, ούτε µποφοράκι. Ήλιος, ζέστη κι η θάλασσα λάδι. Το καταµαράν έφυγε κανονικά το απόγευµα, ήµασταν στη Ρόδο στις εφτά και την Τρίτη το πρωί πήρα την πτήση για Αθήνα και πήγα στο γραφείο απευθείας.

-Η µαµά ήταν έξαλλη, µου λέει η αδελφή µου στο τηλέφωνο.
-Αλήθεια; Δεν µου το 'δειξε, ήταν πολύ συµπονετική!
-(σοβαρά-σοβαρά) Όχι µε σένα. Με τις καιρικές συνθήκες, που τόλµησαν να αποκλείσουν το παιδάκι της.

Πεθάναµε στο γέλιο.

Όπως είπε και µια φίλη, «την επόµενη φορά φρόντισε να αποκλειστείς καλοκαίρι στη Χάλκη. Δεν σου λέω τίποτα.»

Ικανούς µας έχω!

Λέγε, ρε, ποια είναι η Σάσα Μπάστα;*

2010-02-10T20:53:00.012+02:00

Ο καλύτερός μου φίλος είναι τέλειο παιδί. Πανέξυπνος, δοτικός, ολίγον τι γκρινιάρης αλλά το προσπερνάμε, τρυφερός, καλλιεργημένος. Επίσης είναι και γαμίκουλας επειδή είναι κούκλος, αλλά αυτή την περίοδο τον έχουμε δώσει, προς απελπισίαν κάμποσων θηλυκών.

Αν θα έπρεπε να τον περιγράψω με μία μόνο λέξη, θα έλεγα «ζεστασιά». Είναι απ' τα πλάσματα που δεν εγκλωβίζουν τα αισθήματα μέσα τους, αλλά εκφράζουν άμεσα αυτά που νιώθουν, και ιδιαίτερα την αγάπη τους. Όταν είμαστε μαζί νιώθω ακριβώς αυτό: ότι η ζεστασιά ξεχειλίζει, με ηρεμεί, με κάνει να νιώθω ασφάλεια. Μπαίνω στο αμάξι, κλείνω την πόρτα και ξέρω πως δεν πρόκειται να με πειράξει κανείς.

Δεδομένης της σχέσης που έχουμε κι επειδή πολλά βλέπουν τα μάτια μας πλέον, θα ήταν θαυμάσια ιδέα στα τριάντα μας να παντρευτούμε, να αραδιάσουμε δυο παιδιά και να συνεχίσουμε τη ζωή μας όπως και πριν, αλλά με όλα τα πλεονεκτήματα που προσφέρει ο γάμος (ξέρετε τώρα, δάνεια, τέλος η μίρλα για εγγόνια και τα λοιπά). Το έχουμε ερευνήσει αυτό το ενδεχόμενο, αλλά προέκυψε κώλυμα. Διότι όταν κάνεις παιδιά πρέπει να τους δώσεις και μια ανατροφή, για την οποία καλό θα ήταν να συμφωνείς με τον άλλον, άμα δεν θες να σου καταλήξουν μουρλά.

Κι εδώ τελειώνει αυτή η φλύαρη αλλά χρήσιμη εισαγωγή.

Γιατί ο κολλητός μου, αυτό το τέλειο παιδί, δεν γουστάρει μετανάστες. Δεν μπορεί να περπατάει στο δρόμο και να βλέπει Πακιστανούς - του χαλάνε το κάδρο.

Υπάρχουν χίλιοι λόγοι για να αντιπαθείς τον Μητσοτάκη. Ο Γ. τον απεχθάνεται επειδή το '90 άνοιξε τα σύνορα.

Όπως καταλαβαίνετε, όχι παιδιά μαζί, αλλά κουμπαριά και πολλή μας πέφτει. Με αυστηρές προϋποθέσεις: να μη μιλάμε στα πνευματικά μας τέκνα για το μεταναστευτικό, την Τουρκία και τα Σκόπια.

Πέρα από το χιούμορ, κάνω αυτή την ανάρτηση επειδή ο προβληματισμός μου είναι μεγάλος. Το νομοσχέδιο έχει κυκλοφορήσει, όποιος θέλει μπορεί να το διαβάσει περιληπτικά εδώ, αν δεν το έχει ήδη κάνει. Δεν επιχειρώ να κατανοήσω τους ακροδεξιούς που σκούζουν στα κανάλια, ούτε τους ανεγκέφαλους που τους ακολουθούν σαν τα σκυλιά (κυριολεκτικά κιόλας - τα λυσσασμένα), γιατί είναι χαμένος κόπος. Άλλωστε αμφιβάλλω αν έχει ενημερωθεί κανείς τους για τις προτεινόμενες διατάξεις του νόμου, αντί να απλώνει το επιχείρημα-κουβέρτα «οι ξένοι θα μας εξαφανίσουν».

Αυτό που αδυνατώ να καταλάβω, είναι πώς ένας άνθρωπος μορφωμένος, ενημερωμένος (το 'χει διαβάσει το νομοσχέδιο) και αντικειμενικά καλόψυχος αντιδρά τόσο έντονα σ' αυτές τις ρυθμίσεις. Δεν είναι ο μόνος, ξέρετε - υπάρχει μια μερίδα του κόσμου που ανήκει σ' αυτή την κατηγορία. Δεν είναι τέρατα, δεν ψηφίζουν ΛΑΟΣ, αλλά δεν γουστάρουν, ρε αδελφέ.

Φιλοπατρία ιδιαίτερη δεν έχω. Εδώ και χρόνια έχω αποφασίσει πως προτιμώ να μην έχω καθόλου ιδεώδη, αν αυτά απαιτούν να μπουν πάνω από τον ανθρωπισμό μου.

Αλλά τι θα πει «Έλληνας»; Τι σε κάνει να αποκτάς μια εθνικότητα;

Αν μου αποδείξει κανείς πως οι μισοί τουλάχιστον απόγονοι του Περικλή που ζουν σ' αυτή τη χώρα μιλάνε σωστά Ελληνικά, ξέρουν ποιος είναι ο Κακριδής (που μετέφρασε κι ένα έπος που γράφτηκε όταν οι ξένοι έτρωγαν βελανίδια, δεν ζητάω πολλά!) και δεν κλέβει την εφορία, θα πάω πάσο. Βέβαια για να το κάνει αυτό, θα πρέπει πρώτα να μου αποδείξει ότι οι μισοί τουλάχιστον κάτοικοι της χώρας έχουν στο οικογενειακό τους δέντρο κάποιον απ' τους χτίστες της Ακρόπολης. Τελικά, μάλλον ζητάω πολλά.

Για μένα η ιθαγένεια έχει κάποιο νόημα, όταν μιλάμε για ένταξη στον κοινωνικό ιστό. Γι' αυτό και συμφωνώ με τις συνεντεύξεις και δέχομαι να περνάς από κόσκινο κάποιον πριν του τη δώσεις. Αλλά όταν αυτός ο κάποιος πληρώνει φόρους και εισφορές και τα σκάει γενικώς, όταν έχει μεγαλώσει εδώ, όταν οι φίλοι του είναι Έλληνες, όταν έχει φάει το μεγαλείο της δημόσιας εκπαίδευσής μας, τι τον διαχωρίζει από τους Έλληνες;

Σ' αυτές τις ερωτήσεις από τον Γ. δεν παίρνω απάντηση.
- Δεν είναι Έλληνας. Τέρμα. Δηλαδή εσένα θα σου αρέσει να περπατάς στο δρόμο και να βλέπεις παντού ξένους;
- Και τώρα βλέπω παντού ξένους. Αν είναι αισθητικό το ζήτημα, φαντάσου πως αν πάρουν την ιθαγένεια δεν θα είναι και τόσο ταλαιπωρημένοι. Θα γίνουν beautiful people, σαν κι εμάς.
- Τι να πω. Ειλικρινά δεν σε καταλαβαίνω.
- Ούτε κι εγώ.

Χιλιοειπωμένα, θα μου πείτε. Πες μας κάτι καινούριο. Ε, μα, δεν σας ξαφνιάζει κι εσάς όταν πρέπει να γράφεις και να λες τα αυτονόητα;

Το πατρικό μου στη Θεσσαλονίκη είναι μεζονέτα σε συγκρότημα κατοικιών. Από κάτω κι από δίπλα μένουν οικογένειες Αλβανών με μικρά παιδάκια. Τα καλοκαίρια βγαίνουν στην αυλή κι οι μαμάδες κάθονται έξω και πιάνουν την κουβέντα. Με εξαίρεση μια οικογένεια ακόμη (η οποία έχει μικρά παιδιά και παίζουν), είμαστε οι μοναδικοί που δεν τους στραβοκοιτάμε. Η μία είναι μόλις 23 ετών - παντρεύτηκε στα 16 κι ήρθε στην Ελλάδα στα 17, χωρίς να γνωρίζει γρι Ελληνικά. Όταν ήταν λεχώνα, ο άντρας της έπεσε απ' την οικοδομή κι έσπασε τη μέση του. Η Λ. δεν είχε μάθει ακόμη τα Ελληνικά απ' την τηλεόραση κι έτρεχε στα νοσοκομεία χωρίς να ξέρει καν πώς να συνεννοηθεί με τους οδηγούς των λεωφορείων. Και μ' ένα μωράκι μερικών ημερών.

Δεν ξέρω για 'σας, αλλά εγώ στα 19 έτρωγα τα λεφτά των γονιών μου σε άλλη πόλη, έβγαζα και μερικά μόνη μου για να πίνω δέκα ποτά παραπάνω και με θεωρούσα και πολύ ώριμη που σήκωνα ένα δίσκο τα βράδια και πλήρωνα τη ΔΕΗ στην ώρα της. Κάποιοι είναι πιο τυχεροί, άλλοι λιγότερο. Αλλά γιατί να μην κάνεις χώρο στους λιγότερο τυχερούς; Γιατί να μην τους αγκαλιάσεις; Γιατί να μην κάνεις τα παιδιά τους εξίσου τυχερά με τα δικά σου;

Υπάρχουν κι άλλα, πάμπολλα επιχειρήματα, όπως για παράδειγμα η μεταναστευτική ιστορία της Ελλάδας, αλλά για μένα το ζήτημα τελειώνει εδώ. Και είναι θέμα ανθρωπισμού. Αν για να προστατεύσω την πατρίδα μου θα πρέπει να κλείσω τις πόρτες σε άλλους ανθρώπους, τότε σόρι, αλλά προτιμώ να μην έχω πατρίδα.

Μήπως πρέπει να με απελάσουν;

*Σύμφωνα με δημοσίευμα της Ελευθεροτυπίας, τα ρωτάνε κι αυτά!
Υ.Γ. Με ενέπνευσε ο κύριος Φλωράς!

η μανούλα

2010-02-04T20:25:00.011+02:00

Έχετε δει την καινούρια διαφήμιση του Λουμίδη; Δεν τη βρίσκω στο youtube να σας τη βάλω, αλλά δείχνει μια μαμά που κογιονάρει την κόρη της με τον μοναδικό τρόπο της Ελληνίδας μάνας: να τρως ψάρι, να τρως μπρόκολα, μόλις προσγειωθείς να μου κάνεις αναπάντητη και να μου στέλνεις το φλιτζάνι με mms για να στο πει η γιαγιά σου με ιμέιλ.

Δεν ξέρω αν σας το 'χω πει, αλλά η μαμά μου ξέρει να στέλνει mms. Εγώ πάλι δεν έχω ασχοληθεί ποτέ.

Το δικό μου ύφος, δε, είναι μονίμως το ίδιο μ' αυτό της κόρης στη διαφήμιση: την πειράζει με παραίτηση. Διότι, όπως λέει κι ο τύπος που σερβίρει τελικά το Λουμίδη, η Ελληνίδα μάνα είναι μέσα σ' όλα.

Τη δικιά μου, darlings, την είχα εδώ την προηγούμενη εβδομάδα. Όλη.

Την πρώτη μέρα που ήρθε είχα ένα epiphany, που λένε και στο χωριό μου.
-Κατάλαβα γιατί οι άνθρωποι παντρεύονται, είπα το επόμενο πρωί στη Λίνα με το μπήκα στο αυτοκίνητο.
Η Λίνα με κοίταξε μισοκοιμισμένη, με ύφος «τι μαλακία θ' ακούσω πάλι».
-Γύρισα χθες στο σπίτι και μύριζε σούπα κοτόπουλο και φρέσκος γαλλικός. Βλάκα, γιατί δεν παντρευόμαστε; Είμαστε ηλίθιες;
Με κοίταξε με κατανόηση.
-Ήρθε η μαμά, ε;

Λοιπόν, την είχα εδώ μια εβδομάδα, κατά τη διάρκεια της οποίας έκανε τις συνηθισμένες δουλειές-που-εσύ-δεν-διανοείσαι-να-κάνεις (ξεσκόνισμα της βιβλιοθήκης, άζαξ στα τζάμια παρόλο που βρέχει μέρα παρά μέρα κι άλλα τέτοια τιμαλφή), μου μαγείρεψε ρεβύθια και παστίτσιο, πήγαμε μαζί στη Λυρική και στο Μουσείο της Ακρόπολης, μ' έκανε να πιω καφέ στην πλατεία Κολωνακίου και κυρίως,

σχολίαζε ακόμη και τον τρόπο που ανέπνεα.

Το πόσο γέλασα δεν περιγράφεται. Πλέον γελάω γιατί δεν υπάρχει κάτι άλλο να κάνω. Δεν υπάρχει λογική.

Η μαμά μου είναι τσάκαλος, και παρόλο που παντρεύτηκε στα 21, έγινε μαμά στα 23 (πτυχίο πήρε αφού γεννήθηκα) και δεν δούλεψε σχεδόν καθόλου στη ζωή της, δεν βγήκε δηλαδή στην πιάτσα όπως βγαίνουμε εμείς απ' τα 18, έχει μια σοφία τόσο αναντίρρητη που... δεν ξέρω ρε παιδιά πού τη βρήκε, μάλλον είναι έμφυτη!
Μαζί μ' ένα πάθος για όλα όσα δεν ξέρει. Από το πώς ψωνίζεις μέσω ίντερνετ μέχρι ποια είναι τα καλά μαγαζιά της παραλίας. Από το τι είναι τα Linux μέχρι «Γιώργο, να πάμε κι εμείς ένα Σαββατοκύριακο στον Αρμενιστή, να δω τι τους αρέσει πια τόσο πολύ για να κοιμούνται δέκα μέρες κατάχαμα κάθε καλοκαίρι».

Κι ένα προσωπάκι σχεδόν παιδικό. Με ελάχιστο μακιγιάζ, κοντά καρέ μαλλιά κι ένα απίστευτα αθώο βλέμμα.

Πώς μπορείς να είσαι τόσο σοφός και ταυτόχρονα να έχεις τόσο αθώο βλέμμα; Τα δικά μου μάτια άλλαξαν - μου το λέει κι η ίδια. Δεν έχουν πια την παιδικότητα που είχαν πριν από μερικά χρόνια.

Όταν ήρθε, είχα μπούκωμα. Κρύωσα ένα πρωί και με πήρε και με σήκωσε για δέκα μέρες - βουλωμένη μύτη, βουλωμένα αυτιά και φωνή σαν τραβέλι. Μια αιθέρια ύπαρξη.

Όταν κρυώνεις έτσι, έχεις δύο προβλήματα. Το ένα είναι το ίδιο το κρύωμα. Το άλλο είναι η μαμά σου.

-Μου 'χει πρήξει τα συκώτια, δεν αντέχω άλλο, θα με τρελάνει!, έλεγα στον μπαμπά στο τηλέφωνο. Γκρινιάζει θαρρείς και το 'κανα επίτηδες!
-Αφού δεν ντύνεσαι, να μη γκρινιάξω; Και καπνίζεις κι από πάνω - δεν μπορείς να σταματήσεις μια-δυο μέρες μέχρι να ηρεμήσεις; Πότε θα το κόψεις επιτέλους; Ούτε το δέρμα σου δεν σκέφτεσαι; Πού είναι αυτά που έλεγες το καλοκαίρι για τον καρκίνο;
-Μαμά, το ξέρω, είμαι αξιολύπητη, αλλά δες με σαν εθισμένο άνθρωπο και δείξε κατανόηση.
-Όλο εξυπνάδες!

Η σχέση με τη μάνα είναι τόσο σχιζοφρενική, που δεν εντάσσεται σε καμία κατηγορία. Είναι ο μόνος άνθρωπος που μπορεί να με κάνει έξαλλη σε πέντε δευτερόλεπτα και να με ηρεμήσει σε άλλα τόσα. Μιλάμε για τρελές επιταχύνσεις, όχι αστεία.

Γύρισε στη Θεσσαλονίκη τη Δευτέρα κι ακόμη μου λείπει.

Αυτή η φωτογραφία δεν είναι υπέροχη;

Οδηγίες για ένα ευχάριστο Σαββατόβραδο

2010-01-25T12:52:00.001+02:00

Παίρνετε ένα σύνολο από πνευματώδεις ανθρώπους, με τους οποίους κατά τεκμήριο περνάτε καλά. Ακόμη καλύτερα αν μερικούς απ' αυτούς τους αγαπάτε κιόλας.
Μαζεύεστε όλοι μαζί σ' ένα σπίτι.
Καλή μουσική.
Φαγητό.
Έξτρα μπόνους ευθυμίας αν γιορτάζετε κάτι - γενέθλια, ένα πτυχίο, μια καινούρια δουλειά.
Μερικές ώρες αργότερα, όταν τα νέα κι οι συζητήσεις έχουν χαλαρώσει, αρχίζετε το παιχνίδι.
Εναλλακτικές για πολλά άτομα: μπλόφα, παλέρμο, παντομίμα και μια εκπληκτική εφεύρεση -ευτυχές προϊόν στιγμών μεγάλης σπαρίλας- όπου πρέπει μέσα σε δέκα δευτερόλεπτα να πεις μια πόλη, χώρα ή περιοχή που να αρχίζει από συγκεκριμένο γράμμα. (Αυτό είναι κολλητικό - στις εφτά το πρωί που φύγαμε, τρία άτομα συνεχίσαμε να παίζουμε μέσα στο αμάξι.)
Μην κάνετε ζαβολιές!
Enjoy.

Παντομίμα αγόρια-κορίτσια (έεετσι!). Σηκώνεται ο Γιώργος να παίξει. ''Μια κάποια εκπαίδευση'', του ψιθυρίζει η Λίζα. Ο Γιώργος ξεκινά με ύφος οσιομάρτυρα. Βρίσκουν το ''μια'' και συνεχίζουν στη δεύτερη λέξη. Αρχίζει να κουνάει τα χέρια του σαν φτερά και να χοροπηδάει όλο χάρη (λέμε τώρα). Εμείς τον κοιτάζουμε με απορία.
-Πουλάκι;
-Πεταλούδα!, πετάγεται ο Κ.
Τρανταχτά γέλια. Σταματάω τον χρόνο. Η Λίζα τον ξαναπαίρνει στην άκρη.
-Τι άκουσες, ρε βλάκα; Μια κάποια εκπαίδευση, όχι μια κάμπια!
-Με δουλεύετε, ρε; Τι ταινίες είναι αυτές;
-Γιατί, η τσόντα με τον ''αράπη'' που μας βάλατε πριν ήταν καλύτερη; Αυτή κι άμα σ' αρέσει!

Το Σαββατόβραδο ξέχασα τα πάντα. Το άγχος, το κρύωμα που με τριγυρίζει, το Γενάρη που μπήκε στραβά και στραβά συνεχίζει. Το 'χω γράψει πολλές φορές και θα γίνω κοινότοπη, αλλά η ζεστασιά της παρέας έχει ένα μαγικό τρόπο να σε κάνει να ξεχνιέσαι.

Haiti six days later

2010-01-23T12:16:00.000+02:00

Δείτε όσες αντέχετε.

elementary, my dear Watson*

2010-01-16T12:49:00.006+02:00

Gregory: "Is there any other point to which you would wish to draw my attention?"
Holmes: "To the curious incident of the dog in the night-time."
Gregory: "The dog did nothing in the night-time."
Holmes: "That was the curious incident."

Silver Blaze

Λατρεύω Σέρλοκ. Γενικά λατρεύω τις ιστορίες μυστηρίου κι έχω διαβάσει τόνους Αγκάθα Κρίστι, αλλά πιστεύω πως ο Άρθουρ Κόναν Ντόιλ την ξεπερνά κατά πολύ. Πιο ατμοσφαιρικά βιβλία, πιο εγκεφαλικά, σε βάζουν με πιο συναρπαστικό τρόπο μέσα στην ιστορία. Ο Κόναν Ντόιλ δεν σε αναγκάζει να θυμάσαι λεπτομέρειες τύπου «ποιος πέρασε από πού και πότε κι από ποιο φλιτζάνι ήπιε το τσάι του», αλλά σε καθίζει κάτω, σου λέει «έλα να σου πω μια ιστορία» και σε τραβάει βαθιά μέσα στην αφήγηση. Ένα δείγμα αυτής της ανωτερότητας θεωρώ και το γεγονός ότι, όσο καλές κι αν είναι οι ελληνικές του μεταφράσεις, έχω πάντοτε την αίσθηση πως κάτι χάνουν. Ενώ μια καλή μετάφραση των Δέκα μικρών νέγρων, για παράδειγμα, δεν έχει τίποτε να ζηλέψει απ' το πρωτότυπο.

Συμπέρασμα: όταν είμαι κουρασμένη, τσιτωμένη και θέλω να χαλαρώσω, μια καλή επιλογή είναι πάντοτε λίγος καφές, λίγη ησυχία κι ο Σέρλοκ μου.

Συμπέρασμα δεύτερο: Χθες έσπευσα να δω την ταινία.

Λοιπόν, όποιος περιμένει μια δίωρη, πιστή μεταφορά της ατμόσφαιρας των βιβλίων, θα απογοητευτεί οικτρά. Όπως φαινόταν κι απ' το τρέιλερ, ο Γκάι Ρίτσι έχει δώσει μια πιο τρέντι νότα, η οποία προσωπικά δεν με χάλασε καθόλου.

Καταρχήν, ο Γουότσον παντρεύεται κι ο Χολμς έχει πρασινίσει απ' τη ζήλια του! Απολαυστικές οι σκηνές που μοιάζει με πεισμωμένο γκέι που χάνει το γκομενάκι και προσπαθεί να βάλει φιτίλια στη σχέση του με την άλλη. Συν τοις άλλοις, τα παλικάρια είναι γόηδες. Όχι γόηδες στην υπόθεση, καθότι ο ένας αντιστέκεται στους έρωτες κι άλλος έχει ήδη βρει την εκλεκτή, αλλά γόηδες στο στήσιμο. Είναι ερωτεύσιμα πνευματώδεις κι επιμελώς ατημέλητα σέξι. Όσο προβλέψιμο και να είναι αυτό, γιατί Χόλιγουντ που σέβεται τον εαυτό του δεν αφήνει ποτέ αυτό το στοιχείο απέξω, στις σωστές δόσεις δεν παύει να είναι και απολαυστικό. Κατά τη γνώμη μου, την παράσταση κλέβει ο Τζουντ Λο ως Γουότσον - και να φανταστείτε ότι δεν μου αρέσουν οι ξανθοί. :)

Αυτό που μου άρεσε περισσότερο, όμως, είναι ότι διατηρεί απόλυτα την τάση του Κόναν Ντόιλ να φυτεύει το στοιχείο του παραφυσικού και στο τέλος να το διαλύει πανηγυρικά, προσφέροντας μια απόλυτα επιστημονική εξήγηση με δυο-τρία φυσικά στοιχεία, μερικές χημικές ενώσεις και μια σατανική εφεύρεση. Σκέτη απόλαυση!

Αν θέλετε ένα ευχάριστο διωράκι, με χιούμορ, μυστήριο και δυο χοτ μπέιμπς, να τη δείτε. Μπόνους για τους άντρες η κούκλα Ρέιτσελ Μακ Άνταμς ως Αϊρίν Άντλερ. Αν είστε του ποιοτικού ή θέλετε να δίνετε τα εννιά ευρώ σας σε εξαιρετικές περιστάσεις (δεν σας αδικώ - φαρμακείο έχουν γίνει οι κινηματογράφοι), περιμένετε να βγει σε ντιβιντί.

*Το ξέρατε ότι αυτή η ατάκα δεν υπάρχει σε κανένα από τα βιβλία;

βιβλία!

2010-01-13T19:39:00.004+02:00

Παζάρι βιβλίου στην Πλατεία Κλαυθμώνος

15 Ιανουαρίου - 24 Ιανουαρίου 2010

Για να μην «σκοτώνονται» τα βιβλία όταν «γεράσουν», το «ΠΑΖΑΡΙ ΒΙΒΛΙΟΥ», για δέκα ημέρες, θα είναι και πάλι κοντά μας, από τις15 έως και τις 24 Ιανουαρίου 2010.

Σύνθημα προς τους βιβλιόφιλους: «Υιοθετήστε ένα βιβλίο, για να μην πολτοποιηθεί!»

Από Παρασκευή, 15 Ιανουαρίου έως και την Κυριακή, 24 Ιανουαρίου, μια έκθεση βιβλίου διαφορετική από τις καθιερωμένες, μια μεγάλη Γιορτή γνωριμίας με το Βιβλίο, για 15η συνεχή χρονιά, από τον ΣΥΝΔΕΣΜΟ ΕΚΔΟΤΩΝ ΒΙΒΛΙΟΥ, σε συνεργασία με τον ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟ του ΔΗΜΟΥ ΑΘΗΝΑΙΩΝ.

Οι τιμές, όπως πάντα, με την εγγύηση του ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΕΚΔΟΤΩΝ ΒΙΒΛΙΟΥ, θα σας εκπλήξουν: 1,00 1,50 2,00 3,00 3,50 4,00 4,50 κ.ο.κ.

Το ΠΑΖΑΡΙ ΒΙΒΛΙΟΥ 2010, 15 έως 24 Ιανουαρίου 2010, θα λειτουργεί καθημερινά από τις 10:00 το πρωί μέχρι τις 21:45 το βράδυ.

Δεν είναι μούφα. Πήγα πέρσι και είχα φύγει με οχτώ βιβλία, έναντι του συγκλονιστικού ποσού των 35 ευρώ! Δεν θα βρείτε σύγχρονα μπεστ σέλερ - έχει πολλά εξειδικευμένα (γλώσσα, επιστήμη, ακόμη και λεξικά), κάμποσα παιδικά, καθώς και κλασική λογοτεχνία σε παλιές εκδόσεις. Must για τους βιβλιόφιλους!
Το σχόλιο της κακιάς: είναι δυνατόν σε ανακοίνωση για έκθεση βιβλίου να βρίσκεις γραμματικά λάθη; Αιδώς, παιδιά μου.

ξ-ακεφιές.

2010-01-08T00:08:00.006+02:00

Μετά από σύσταση των σοφών αναγνωστών του ιστολογίου, επεξεργάζομαι την τελευταία ανάρτηση (ήτοι ένα παραλήρημα με κεντρικό θέμα Μα γιατί σε κάθε δουλειά υπάρχει πάντα ένας μαλάκας; Είναι νόμος της φύσης;) και τη γεμίζω με άλλο κείμενο. Για την ιστορία, το μίτινγκ της Παρασκευής τελείωσε σχεδόν αναίμακτα.

Η νέα ανάρτηση φέρει το εξής θέμα: με βράβευσε το Σουρωτήρι! Πήρα το Ηλιόλουστο Βραβείο, βεβαίως βεβαίως. Και τον ευχαριστώ πολύ γι' αυτό. Επίσης τον ευχαριστώ διπλά επειδή συνειδητοποίησα πως διαβάζω ένα σωρό κόσμο και δεν το λέω πουθενά, οπότε πήρα τον κ* μου και ανανέωσα τους συνδέσμους δεξιά. :)

Σύμφωνα με τους κανόνες, πρέπει να το πασάρω σε δώδεκα μπλογκ ακόμα, με λινκ, σχόλια και τα συναφή. Αλλά επειδή είμαι πολύ ζαβολιάρα, θα σας πω το εξής: οι σελίδες που βρίσκονται δεξιά βρίσκονται όλες στο ημερήσιο πρόγραμμα σερφαρίσματος. Είναι άνθρωποι και χώροι οι οποίοι με κάνουν να γελάω, να προβληματίζομαι, να ενημερώνομαι ή απλά να απολαμβάνω τη γραφή και τις φωτογραφίες. Οπότε, σύρετε σαν καλά παιδιά να τις εξερευνήσετε όλες, μία προς μία, επειδή κατά τη γνώμη μου αξίζουν. Είναι όλες ανοιχτές εκτός από την Ντάρια, η οποία το κλείδωσε το μαγαζί κι όλο θέλω να της στείλω μέηλ να με βάλει μέσα κι όλο το αμελώ (Ντάρια, διαβάζεις;).

Αν πρέπει να ξεχωρίσω κάποιους, είναι φυσικά η Λεξιλογία (το φόρουμ των μεταφραστών), το ζεύγος Λίνα-Σουρωτήρι (που πάντοτε γράφουν κάτι ενδιαφέρον), ο Γιωρίκας (άπαιχτες περιγραφές) και ο πρόβατος και η α, μπα;, ο Φάε ένα μαλάκα (αλλάζω συκώτι απ' τα γέλια) και η Φλονς, το Πανεπιστήμιο της Φλάντζας (μπείτε και θα καταλάβετε) και οι Εικόνες του κόσμου (το αυτό), η Daddy Likey (πεθαίνω) και ο ckck (υπέροχες φωτογραφίες), η Σταυρούλα Ζέρβα (μια γλύκα) και ΟΚ, το πιάσατε το υπονοούμενο, περάστε μια βόλτα από όλους! Τώρα, λέμε!

Σουρωτήρι, θενξ αγκέν. :)

happy new year!

2009-12-31T17:06:00.003+02:00

December 31, 2009

Με το καλό να μας μπει κι ακόμη καλύτερα να μας φέρει! Φιλιά από την παγωμένη Βέροια - να περάσετε όλοι τέλεια!

Ε.

εξεψιονέλ!

2009-12-26T17:05:00.005+02:00

Μου είχε λείψει η Θεσσαλονίκη, πολύ. Ήρθα την παραμονή των Χριστουγέννων και όρμησα με πάθος σ' όλα αυτά που είχα αφήσει: γέλια με την οικογένεια, βόλτες με την παρέα και ατέλειωτο χουζούρεμα - δεν ξέρω γιατί, αλλά το χουζούρι στο πατρικό σου έχει άλλη αίσθηση!

Χθες λιώσαμε στο playhouse για τέσσερις ώρες, και κατά τις εντεκάμισι κατεβήκαμε προς arthouse. (Από house σε house...) Και εκεί επήλθε το σοκ. Διότι την τελευταία φορά που πήγα στο arthouse, δυο χρόνια πριν, ήταν στέκι 30 something τυπακίων, ενώ χθες ήταν τίγκα στα 20χρονα. Μα πότε αλλάζουν αυτά τα πράγματα και δεν τα παίρνεις χαμπάρι; Και ποιες ακόμη κοσμογονικές αλλαγές έλαβαν χώρα στη νυχτερινή ζωή της πόλης και περιμένουν να τις ανακαλύψω; (Αχ, μη μου πείτε για τη Βαλαωρίτου, γιατί πήγαμε μερικές φορές το καλοκαίρι και δεν μου άρεσε καθόλου.) Απόψε πάντως θα πάμε στο αγαπημένο μου Διατηρητέο. Ελπίζω να το βρω όπως το άφησα πέρσι την άνοιξη, αλλιώς δεν θα το αντέξω!

Με κάλεσε το Σουρωτήρι σ' ένα παιχνιδάκι, κι επειδή έχω κέφι και θέλω να ξορκίσω και την προηγούμενη σπαραξικάρδια ανάρτηση, αποδέχομαι την πρόταση με χαρά. Πάμε, λοιπόν!

1. Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι;

Όταν δεν θα ήθελες να είσαι πουθενά αλλού στον κόσμο, παρά μονάχα εκεί που βρίσκεσαι εκείνη τη στιγμή.

2. Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;

Η Λίνα, που πηγαίνουμε στη δουλειά με το αμάξι της, θα περιμένει.

3. Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια;

Χθες το απόγευμα, παίζοντας junglespeed.

4. Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι;

Η αισιοδοξία.

5. Το βασικό ελάττωμά σας;

Η ανασφάλεια, μάλλον...

6. Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια;

Σ' αυτά που πίσω τους κρύβουν καλές προθέσεις.

7. Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο;

Δεν το είχα σκεφτεί ποτέ. Δεν ξέρω.

8. Ποιοι είναι οι ήρωές σας σήμερα;

Να πω πρότυπο; Ο καλύτερος εαυτός μου. Όλο τον κυνηγάω κι όλο μου ξεφεύγει...

9. Το αγαπημένο σας ταξίδι;

Λονδίνο, την προηγούμενη άνοιξη.

10. Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;

Σκοτ Φιτζέραλντ, Τομ Ρόμπινς, Μαρκ Τουέιν.

11. Ποια αρετή προτιμάτε σε έναν άντρα;

Να είναι ισορροπημένος.

12. … και σε μια γυναίκα;

Το ίδιο.

13. Ο αγαπημένος σας συνθέτης;

Περνάω φάσεις με τη μουσική κι ακούω σχεδόν τα πάντα. Δεν μπορώ να σκεφτώ...

15. Το βιβλίο που σας σημάδεψε;

Το άρωμα του ονείρου, μάλλον. Αλλά διαβάζω τόσο, που δεν μπορεί να είναι μόνο ένα.

16. Η ταινία που σας σημάδεψε;

Όσα παίρνει ο άνεμος. Η τύπισσα δίνει μαθήματα στο «κοιτάω μπροστά και όλα είναι δυνατά».

17. Ο αγαπημένος σας ζωγράφος;

Σ' αυτά δεν το έχω και πολύ... Να πω έργο τέχνης; Η Νίκη της Σαμοθράκης μου είχε κόψει την ανάσα. Κυριολεκτικά!

18. Το αγαπημένο σας χρώμα;

Όλα.

19. Ποια θεωρείτε ως τη μεγαλύτερη επιτυχία σας;

Είμαι πολύ καλή στη δουλειά μου και δεν σταματάω να δουλεύω για να γίνω εξαιρετική.

20. Το αγαπημένο σας ποτό;

Κρασί, Corona, Carib.

21. Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;

Που ακύρωσα την τελευταία στιγμή τον εθελοντισμό στους Ολυμπιακούς του 2004.

22. Τι απεχθάνεστε περισσότερο απ’ όλα;

Την έλλειψη αξιοπρέπειας.

23. Όταν δεν γράφετε, ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία;

Διάβασμα, ύπνος, παρέα με φίλους.

24. Ο μεγαλύτερος φόβος σας;

Η μοναξιά.

25. Σε ποια περίπτωση επιλέγετε να πείτε ψέματα;

Όταν δεν θα προκαλέσουν πρόβλημα.

26. Ποιο είναι το μότο σας;

Είναι καλύτερα να πιστεύεις ότι οι άνθρωποι είναι καλοί μέχρι αποδείξεως του εναντίου, παρά το αντίστροφο.

27. Πώς θα επιθυμούσατε να πεθάνετε;

Στον ύπνο μου. Γλυκά.

28. Εάν συνέβαινε να συναντήσετε τον Θεό, τι θα θέλατε να σας πει;

Γιατί δεν δίνει στους ανθρώπους περισσότερες αποδείξεις ότι υπάρχει. Θέλεις να πιστέψεις, αλλά τα πάντα γύρω σου σε πείθουν για το αντίθετο. Τι σαδιστικό παιχνιδάκι είναι αυτό;

29. Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτόν τον καιρό;

Αναζήτησης...

Καλώ την εξαφανισμένη Φλονς (γράψε κάτι, καλέ κυρία!) και το πρόβατο.

πλ-έξη

2009-12-19T21:14:00.003+02:00

Βαριέμαι να βγω. Σαββατόβραδο και περιμένω τις φίλες μου να έρθουν από δω. Το κρύο είναι θαυμάσια δικαιολογία, αλλά η αλήθεια είναι πως απλώς δεν αντέχω την κοσμοσυρροή, τη φασαρία, τα παρανοϊκά βλέμματα «απόψε πρέπει να διασκεδάσω».

Δεν αντέχω να σε διεκδικήσω. Κοιτάζω τα chats μας στο gmail και το μόνο που σκέφτομαι είναι «με πλήγωσες». Αυτές τις μέρες δεν έχω διάθεση να κάνω πίσω και να δω τη γαμημένη τη γενική εικόνα - θέλω μόνο να ανοίξω τα μάτια και να είσαι από πάνω μου, να με πάρεις αγκαλιά και να μου πεις «έχεις δίκιο, πνίγομαι σε μια κουταλιά νερό, σε θέλω».

Πλέκοντας τα νήματα της ζωής μας δημιουργούμε τις συνήθειες. Νιώθω πως έχω αφήσει κάτω τη βελόνα. Αν την αρπάξω πάλι, τι θα πρέπει να την κάνω; Να δώσω μια και να το ξηλώσω όλο, να το πετάξω μακριά και να ξεχάσω ότι υπήρξε; Δεν μπορώ, δεν θα είμαι εγώ.

Αν θέλω να σε κρατήσω μέσα στη ζωή μου, πρέπει να αρχίσω να πλέκω αλλιώς το νήμα. Να φτιάξω αλλιώς τη σχέση μου μαζί σου. Μια νέα έξη.

Κυριακή εκδρομή

2009-12-13T14:57:00.001+02:00

December 13, 2009

Τον λατρεύω. Επειδή είναι τόσο γήινος, επειδή οι δίσκοι του με ανεβάζουν και ναι, επειδή είναι και γλύκας.

Έλα φύγαμε πες, πάμε τώρα όπου θες, πάμε όπου μας βγάλει

Κυριακής πρωινό, σύννεφο βιαστικό, με τον ήλιο τρακάρει

Μακρινές εκδρομές, με τους φίλους που θες, με φεγγάρι γεμάτο

Ξημερώνει μετά, πίσω πρέπει ξανά, μα εσύ πας παρακάτω

Η ζωή είναι μικρή και δε ξέρεις γιατί, μεγαλώνεις και φεύγεις

ό,τι ξέρεις, ξέρω

2009-12-06T20:17:00.007+02:00

December 6, 2009

Δεν θέλω να γράφω κατεβατά, δεν έχει νόημα. Εδώ κι έναν χρόνο έχουν γραφτεί χιλιάδες γραμμές.

Ξέρω πολύ καλά πόση βρωμιά υπάρχει στην Αστυνομία, πώς διακινούν και την πρέζα, και τις πόρνες, και πως οι μισοί απ' αυτούς όχι όπλο δεν θα πρεπε να βαστάνε, αλλά ούτε να τους αφήνουν να αποφοιτήσουν απ' τη σχολή.

Τους άλλους μισούς τους λυπάμαι, γιατί χρησιμεύουν σαν σάκοι του μποξ.

Ξέρω πολύ καλά πως οι δημοσιογράφοι είναι ένα βουναλάκι καβαλίνες.

Ξέρω πολύ καλά πως όλος ο θυμός για τις κυβερνήσεις των τελευταίων χρόνων είναι απόλυτα δικαιολογημένος. Και ξέρω πως η μεγαλύτερη πληγή αυτής της χώρας είναι ο μικροαστός, αυτό το τέρας που ξεπουλάει την ψήφο του και θεωρεί πως το κράτος δικαίου δεν σημαίνει παιδεία, υποδομές και περίθαλψη, αλλά μια κυβέρνηση που διορίζει τα παιδιά σου. Τα δικά μας σκατά τρώμε, τα ολόδικά μας. Είναι θράσος να γκρινιάζουμε πως δεν μας αρέσουν.

Αλλά αυτό που σκέφτομαι πάνω απ' όλα αυτές τις μέρες, είναι πως η ιδεολογία είναι σαν κύκλος. Η άκρα αριστερά εφάπτεται απόλυτα στη μεθοδολογία και τις πράξεις της με την άκρα δεξιά.

Τι άλλο ξέρω;

Ξέρω, βαθιά μέσα μου και δεν μπορεί να μου αλλάξει κανείς αυτή την πεποίθηση, πως είναι ανέντιμο, ανήθικο, απαράδεκτο, ένα παιδί να βρίσκεται στο χώμα κι εσύ να καπηλεύεσαι το θάνατό του για να προβάλεις την ιδεολογία σου.
Πλάσαρε την επαναστατικότητά σου σε άλλες περιστάσεις, μαλάκα αριστερέ.
Βγες και σπάστα μια άλλη μέρα, μαλάκα αναρχικέ.

Υπάρχει κάτι που λέγεται σεβασμός στη μνήμη. Αν θέλει κανείς να λέγεται άνθρωπος, αυτό το κάτι πρέπει να το βάζει πάνω από κάθε ιδεολογία.

Διαφήμιση Cosmote

2009-11-21T15:35:00.000+02:00

Άπαιχτη! Ρισπέκτ στη διαφημιστική.

σημειολογία

2009-11-17T22:32:00.004+02:00

November 17, 2009

Αυτή η φωτογραφία απεικονίζει μια βίαιη εισβολή πριν από 36 χρόνια. Κάθε φορά που βλέπω αυτή ή παρόμοιες, σκέφτομαι πόσες εισβολές πραγματοποιούνται καθημερινά πλέον γύρω μου. Αναίμακτες, κι αυτές είναι που αφήνουν τις χειρότερες πληγές.

τείχος του Βερολίνου - 20 χρόνια μετά

2009-11-10T20:48:00.005+02:00

November 10, 2009

Στην προηγούμενη ανάρτηση έγραφα για τη συλλογική μνήμη και τη διατήρησή της. Η Γερμανία είναι μια από τις χώρες που με έχει εντυπωσιάσει πολύ με τον τρόπο που αντιμετωπίζει την πρόσφατη ιστορία της. Δεν ξεχνά τίποτα. Κι όταν λέω τίποτα, το εννοώ.

Όσοι από εσάς έχετε ζήσει στη Γερμανία ή έχετε Γερμανούς φίλους, ασφαλώς καταλαβαίνετε. Μια συζήτηση για τον Χίτλερ μπορεί να κάνει και τον πιο συγκροτημένο Γερμανό να χάσει την ψυχραιμία του. Μάλιστα, υπήρχε και νόμος που απαγόρευε να βαφτίζουν τα παιδιά τους Αδόλφο - δεν ξέρω αν ισχύει ακόμα. Τα στρατόπεδα συγκέντρωσης διατηρούνται ευλαβικά σαν μουσειακοί χώροι. Υπάρχουν νέοι που πηγαίνουν εθελοντικά στο Ισραήλ και βοηθούν ανθρώπους που πέρασαν από τα στρατόπεδα, οι οποίοι σήμερα είναι κατάκοιτοι και χρειάζονται κάποιον να τους εξυπηρετεί. Αυτό ειδικά μου είχε κάνει τεράστια εντύπωση όταν το έμαθα, γιατί αναρωτήθηκα τι σημάδια πρέπει να έχει αφήσει το Ολοκαύτωμα στο συλλογικό ασυνείδητο αυτού του λαού για να κουβαλούν την ενοχή τα εγγόνια του δράστη.

Πριν από χρόνια είχα βρεθεί στο Μουσείο της Ιστορίας της Βόννης (Haus der Geschichte). Είναι ένας τεράστιος χώρος με αναφορές στη σύγχρονη Γερμανική ιστορία, από τo 1945 και μετά. Είχαμε καταπληκτικό ξεναγό, ο οποίος στο τέλος μας οδήγησε σε έναν χώρο περιτριγυρισμένο από μαύρα σέπια, με μοναδικό έπιπλο έναν πάγκο στη μέση μ' ένα τεράστιο βιβλίο. «Είναι ονομαστικός κατάλογος των θυμάτων του Πολέμου», μας εξήγησε, και μετά μας μίλησε ώρα πολλή για την αντανάκλαση αυτής της περιόδου στον ψυχισμό των σύγρονων Γερμανών.

Φιλολογία, θα μου πείτε - τα νεοναζί κινήματα κάνουν την παρουσία τους αισθητή εκεί όπως και παντού. Ναι, αλλά η ανεκτικότητα του κοινωνικού ιστού απέναντί τους είναι πολύ μικρότερη απ' ό,τι σε άλλες χώρες, κι ας μην ξεχνάμε ότι μιλάμε για το λίκνο αυτών των κινημάτων. Δεδομένου ότι προέρχομαι από μια χώρα που ο άκρατος εθνικισμός είναι ένα μείγμα χριστιανισμού και λατρείας των αρχαίων ημών προγόνων, συστατικά δηλαδή εντελώς αντίθετα εκ φύσεως, δεν μπορώ να μη θαυμάσω τη συγκρότηση που επιδεικνύουν οι Γερμανοί στη σύγχρονή τους ταυτότητα. Ακόμα κι αν οι Δυτικοί αντιπαθούν τους υπανάπτυκτους Ανατολικούς επειδή πρέπει να τους ταΐζουν. Τέλος πάντων, θα ήθελα πολύ να δω πώς θα χειρίζονταν οι Έλληνες μια τόσο μελανή κηλίδα στη σύγχρονη ιστορία τους, αν και υποψιάζομαι πως θα της έκαναν ό,τι έχουν κάνει και στις λιγότερο μελανές: πέρασμα με μπλάνκο και η ζωή συνεχίζεται. Και σε όποιον μου αντιτάξει πως στην περίπτωση του Ολοκαυτώματος ανακατεύτηκε το λόμπι των Εβραίων και γι αυτό έχει αναχθεί σε τόσο μεγάλο θέμα, έχω να συστήσω ζεστές κομπρέσες και λιγότερες θεωρίες συνομωσίας. Γιατί τα νούμερα αποδεικνύουν πως ήταν μεγάλο θέμα, κι αυτό το γράφει ένας άνθρωπος που βγάζει σπυριά μ' έναν λαό που διατείνεται πως είναι ο εκλεκτός.

Λοιπόν, η πτώση του τείχους του Βερολίνου είναι για μένα ένα από τα πιο σημαντικά γεγονότα της σύγχρονης ιστορίας, όχι τόσο επειδή σηματοδότησε το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, αλλά επειδή υποκινήθηκε από τον λαό. Από μέρες είχε στηθεί στην παλιά θέση του τείχους ένα τεράστιο ντόμινο που ζωγράφισαν παιδιά. Χθες στρώθηκα μπροστά στο CNN για να το δω να πέφτει. Στο βίντεο η ανταπόκριση του BBC. Δεν είναι υπέροχο;

Όσο για τις δηλώσεις Αλέκας («γιορτάζουν την παλινόρθωση του ιμπεριαλισμού») πραγματικά νομίζω πως δεν αξίζουν σχολιασμό. Είναι η πιο τρανή απόδειξη ότι το ΚΚΕ είναι εκτός τόπου και χρόνου, στυγνοί, οικτροί μαλάκες. Προφανώς πιστεύουν ότι οι Ανατολικογερμανοί που πανηγύρισαν την πτώση εκείνη τη νύχτα ήταν κι αυτοί δάκτυλοι της Δύσης. Πολύ θα ήθελα να τους μεταφέρω στην Ανατολική Γερμανία για ένα χρόνο, να ζήσουν στο πετσί τους τον υπαρκτό σοσιαλισμό. Enough said.

μπουμ, μπουμ!

2009-11-07T20:40:00.003+02:00

November 7, 2009

Εδώ και λίγο καιρό περνάω καθημερινά τουλάχιστον ένα δίωρο μεταφράζοντας gaming. Αν και δεν έπαιζα ποτέ, μου αρέσουν αυτά τα κείμενα γιατί είναι κυρίως διαφημιστικά - η καλύτερή μου.
Λοιπόν, είχα πολλές ευκαιρίες να στοχαστώ γύρω από την παρακμή της κοινωνίας μας και τώρα σίγουρα ακούγομαι σαν γριά καρακάξα, αλλά πείτε μου, τι να το κάνεις το ψηφιακό ζωάκι αντί να πάρεις ένα αληθινό; Και γιατί να περνάς τις ώρες σου μ' ένα πολυβόλο στα χέρια; Υπάρχουν και παιχνίδια που έχουν φανταστικό στόρι, με γαμάτους ήρωες κι ωραία γραφικά και μοιάζουν πολύ με παραμύθια, αλλά ακόμα και σ' αυτά με χαλάει το ότι πρέπει να εξολοθρεύεις αντιπάλους.
Τέλος πάντων, όλα αυτά ήταν ψιλά γράμματα μέχρι χθες. Γιατί χθες, μετέφρασα ένα κείμενο που περιέγραφε με ενθουσιασμό ένα παιχνιδάκι που εξομοιώνει μάχες. Πραγματικές, ιστορικές μάχες.
Με την πρώτη ματιά δεν έδωσα σημασία, μέχρι που συνάντησα το battle of Berlin. Ένας από τους βασικούς κανόνες όταν μεταφράζεις είναι να τσεκάρεις κάθε πραγματολογικό στοιχείο στο google, για να δεις ''πώς το λένε'' ή αν ''όντως το λένε έτσι όπως νομίζεις''. Αυτή η διαδικασία από ένα σημείο και μετά γίνεται τόσο αντανακλαστική, που σου παίρνει ελάχιστα δευτερόλεπτα. Αλλά μακρηγορώ.
Βλέπω το battle of Berlin λοιπόν, πατάω αφηρημένα στο google ''μάχη του Βερολίνου'' και πέφτω πάνω σ' αυτό.

Δείτε στο πλαίσιο δεξιά τις απώλειες αυτής της μάχης. Μιλάμε για πάνω από ένα εκατομμύριο κατεστραμμένες ζωές.

Νόμιζα πως η διατήρηση της ιστορικής μνήμης χρησιμεύει στο να μην ξανακάνουμε τα λάθη του παρελθόντος. Μικρή, αφελή Litanie!

Είναι φριχτό, φριχτό. Μιλάμε για μια από τις μεγαλύτερες καταστροφές που γνώρισε ο πλανήτης, καταστροφή σε όλα τα επίπεδα, κι εξήντα χρόνια μετά βγαίνει παιχνίδι που σου δίνει τη δυνατότητα να παίξεις μ' αυτές τις μάχες! Αν έχουν αυτοί που το σκέφτηκαν παππού που πολέμησε στο μέτωπο, ας πάνε να ζητήσουν την ευχή του.

Και κάτι άσχετο-σχετικό: η Ξένια Σιμόνοβα ήταν η νικήτρια του περσινού Ουκρανία Έχεις Ταλέντο. Αυτό, ναι, είναι από τους καλύτερους φόρους τιμής στον ανθρώπινο πόνο που έχω δει.

σταζ η ουρά του γαϊδάρου

2009-10-25T20:06:00.003+02:00

October 25, 2009

Εξηγήστε μου κάτι, γιατί μάλλον δεν μου κόβει και πολύ.

Επιλέγεις να δουλέψεις για 12, 24, 36 μήνες με μισθό 400 ευρώ και χωρίς ένσημα. Επαναλαμβάνω ΧΩΡΙΣ ΕΝΣΗΜΑ, τη στιγμή που, όπως είπε εύστοχα μια συνάδελφος, σε μερικές δεκαετίες ένα ένσημο θα πάει όσο μια ουγγιά χρυσός. Με λίγα λόγια, συνάπτεις με τη θέλησή σου μια εργασιακή σύμβαση λίγο καλύτερη απ' αυτές που προσφέρουν τα εργοστάσια της Ταϊβάν.

Ο λόγος είναι ότι σου έταξαν πως σε μερικά χρόνια θα σε χώσουν στο Δημόσιο απ' την πίσω πόρτα. Με αντάλλαγμα την ψήφο σου, φυσικά.

Ανακεφαλαιώνουμε:

Δέχεσαι μια κατάσταση που καταπατά όλα σου τα εργασιακά δικαιώματα, για την ακρίβεια βάζεις και μέσον για να πάρεις αυτή τη δουλειά, επειδή ο αρμόδιος σου τάζει πως θα σε χώσει στη ζούλα στον Παράδεισο της Τεμπελιάς, αρκεί να τον ξαναψηφίσεις.

Απορία 1: Πόσο θράσος μπορείς να έχεις για να διαμαρτύρεσαι όταν έρχεται ένας τρίτος και στο χαλάει; Τι ακριβώς λες - «θέλω πίσω το ρουσφέτι μου»;

Απορία 2: Εγώ τώρα πρέπει να σε λυπηθώ;

σκότος!

2009-10-17T00:52:00.004+03:00

October 17, 2009

Δώδεκα και κάτι, είμαι στο ντους. Κι εκεί που σαπουνίζομαι ανέμελη και στοχάζομαι γύρω από την ανθρώπινη φύση, σβήνει το φως. Τέλεια.

Κοιτάζω γύρω μου ανήσυχη, πράγμα εντελώς μάταιο, αφού δεν έβλεπα ούτε τη μύτη μου, και ανοίγω το παραθυράκι για να δω έξω. Μαυρίλα παντού. Ωραία, αυτό σημαίνει πως δεν μ' έχει βάλει στο μάτι ο δολοφόνος του Scream, είναι γενικό μπλακ άουτ. Κλειδαμπαρώνω το παράθυρο για καλό και για κακό, ξεβγάζομαι με την ησυχία μου, σκουπίζομαι στα τυφλά και βγαίνω στο χολ.

Ενώ γενικά μου αρέσουν πολύ τα κεριά, μυστηριωδώς πώς, δεν έχω κανένα σ' αυτό το σπίτι. Ίσως επειδή όταν ήρθαν τα παιδιά απ' τη Θεσσαλονίκη μου έφεραν δώρο ένα γαμάτο σετ φωτιστικά με πολύ απαλό φως (το ένα πέθανε άδοξα στα χέρια της αδελφής μου κατά την τελευταία της επίσκεψη στην Αθήνα), ίσως επειδή οι τιμές τους στα περισσότερα μαγαζιά είναι εξωφρενικές κι άντε τρέχα να βρίσκεις φτηνά και ωραία κεράκια, το αμέλησα. Γεγονός είναι πως η μοναδική πηγή φωτός που δεν εξαρτάται απ' τη ΔΕΗ (κι αυτή για λίγο!) είναι το λατρεμένο μου λάπτοπ, που όταν είμαι σπίτι το έχω πάντοτε ανοιχτό.

Το λάπτοπ φωτίζει προς το παρόν το δωμάτιο, αλλά αρχίζω να νιώθω μια νευρικότητα. Γούστο θα 'χει να εξαντληθεί η μπαταρία πριν έρθει το ρεύμα!

Παίρνω τον Κ. τηλέφωνο.
-Όταν έρθεις φέρε και μερικά κεριά...
-Τι, έχει διακοπή; Γουστάρω!
Γι αυτό μ' αρέσει αυτός ο άντρας.

Έχω την ευτυχία να μένω σε μια πολυκατοικία με γείτονες κατά κανόνα εξυπηρετικούς. Οπότε, όταν ακούω την κοπελίτσα από δίπλα να γυρίζει στο διαμέρισμά της, ανοίγω την πόρτα και της ζητάω ένα κερί.

Γαμάτο, διακοσμητικό κεράκι, απ' αυτά που λυπάσαι να τα κάψεις. Το ανάβω κι ένα λεπτό μετά έρχεται το ρεύμα. «Κράτα το», μου λέει, «μπορεί να ξαναπέσει, το φέρνεις αύριο».

Η περιπέτεια του μπλακ άουτ έληξε εδώ. Ούτε δολοφόνοι, ούτε σκηνές απ' το Ψυχώ στο ντους. Αλλά θυμήθηκα μια φάση απ' τα φοιτητικά χρόνια στην Κέρκυρα και μ' έπιασαν τα γέλια:

Η φίλη μου η Φ. είναι ο κλασικός τύπος της φοβιτσιάρας. Η μοναδική περίοδος στη ζωή της που κοιμόταν μόνη της πρέπει να ήταν ο πρώτος της μήνας στο νησί, πριν τα φτιάξει με τον Β. και μοιραστεί μαζί του το κρεβάτι της για τα επόμενα τέσσερα χρόνια (ακόμα τα έχουν, αλλά πλέον από απόσταση. Περιμένουμε όλοι τον γάμο.)

Λοιπόν, ήταν ένα σκοτεινό, χειμωνιάτικο βράδυ του τρίτου έτους. Και ήσυχο επίσης, γιατί τ' αγόρια της παρέας είχαν βγει για ποτό. Κι εκεί που αράζαμε η καθεμιά στο δωμάτιό της στην εστία, έπεσε το ρεύμα.

Δεν θυμάμαι τι έκανα εκείνη την ώρα - πιθανότατα ήμουν ξαπλωμένη και διάβαζα, γιατί απλά άναψα τα κεριά και συνέχισα αυτό που έκανα και πριν. Δέκα λεπτά μετά με πήρε η κολλητή μου.
-Έλα, έχεις ρεύμα;
-Όχι, πρέπει να είναι γενική.
-Ήμουν στο μπάνιο ρε πούστη, δεν έβλεπα τίποτα και λούστηκα κατά λάθος με την μαλακτική!
-Χαχαχα. Η Φ. πού είναι;
-Δεν ξέρω, θα πάω τώρα από εκεί. Άκουγα το τηλέφωνο να χτυπάει, πρέπει να 'χει κλάσει μέντες. Πώς και δεν σε πήρε;
-Δεν ξέρει ότι έχω ρεπό σήμερα, θα νομίζει ότι είμαι στο μαγαζί.
-Θα έρθεις;
-Βαριέμαι.
-Καλά.

Πέντε λεπτά μετά ξαναχτυπάει το τηλέφωνο. Είναι πάλι η Χριστίνα, σκασμένη στα γέλια αυτή τη φορά.
-Έλα αμέσως στη Φ!

Σηκώθηκα και πήγα. Η εστία ήταν θεοσκότεινη, κατέβηκα δυο ορόφους, είχα αφήσει το κινητό στο δωμάτιο και κόντεψα να σκοτωθώ στις σκάλες. Χτυπάω την πόρτα, μου ανοίγουν... και εγένετο φως!

Η αθεόφοβη, είχε ανάψει ό,τι μπορούσε να καεί. Τέσσερις οχτάδες ρεσώ διαφόρων χρωμάτων, καμιά εικοσαριά απ' τη σακούλα-γίγας, όλα τα μεγάλα και μερικά ακόμα μικρά, απ' αυτά που έχουν σχήμα νούφαρου κι επιπλέουν στο νερό. Όλο το στοκ του εξαμήνου ήταν απλωμένο σε γραφείο και κομοδίνα. Με το που είδα το βουναλάκι με τις ζελατίνες, έβαλα τα γέλια.

-Ρε συ Φ., πώς και δεν άναψες και τα λεξικά, να φτιάξεις μια ωραία φωτιά στη μέση του δωματίου;
-Ναι, κάθε σπίθα και πεντάευρο. Δεν θα 'σαι καλά!
(Αλήθεια λέει. Κάθησα και τα υπολόγισα: αν πουλήσω όλα τα λεξικά μου, βγάζω μεταχειρισμένο αμάξι. Ή ταξίδι στη Νέα Υόρκη.)

Το ρεύμα ήρθε λίγο μετά, αλλά όλη την υπόλοιπη χρονιά βλέπαμε τις στοίβες με τα μισοκαμένα κεριά και μας έπιαναν γέλια. Της Φ. σκασίλα της.

«Κοροϊδέψτε όσο θέλετε» μας έλεγε χωρίς να κουνήσει βλέφαρο. «Εγώ φοβάμαι.»

Έχουν περάσει τέσσερα χρόνια κι είναι σαν χθες.

Με τρομάζει...

2009-10-15T10:31:00.003+03:00

που δεν ξέρω πώς θα ζούσα σ' έναν κόσμο που δεν θα υπήρχες.

October 11, 2009

το Φίλεμα

2009-10-10T19:53:00.007+03:00

Εδώ κι ένα χρόνο τριγυρνάω την Αθήνα με αμείωτο ενθουσιασμό. Αφήνομαι να με τραβάνε σε μυστήρια μπαράκια, καταχωνιασμένα καφέ και ταβερνεία που δυσκολεύεσαι να τα βρεις στο χάρτη κι όταν φτάσεις πρέπει να κατέβεις δέκα σκαλιά ή να κάνεις αμπεμπαμπλομ σε δυο πόρτες. Αυτά απ' τις μισές μου παρέες. Οι άλλες μισές με τραβάνε σε πιο mainstream στέκια, πράγμα εξίσου απολαυστικό, αφού η πιο ευχάριστη έκπληξη των τελευταίων μηνών ήταν η πλατεία Καρύτση.

Λοιπόν, χθες και προχθές γνώρισα δυο διαμετρικά αντίθετα μεζεδοταβερνεία. Της Πέμπτης περνά τις εξετάσεις και λέω να το κάνω στέκι, στης Παρασκευής θα ξαναπάω μόνο δεμένη πισθάγκωνα.

Πέμπτη απόγευμα, με την κολλητή στο κέντρο. Έχουμε πιει καφέ στην Καρύτση και κάνουμε βόλτα, όταν μας πιάνει η γνωστή λιγούρα που απαιτεί τηγανιά εδώ και τώρα! Θυμάμαι ένα μεζεδοπωλείο για το οποίο έχω ακούσει καλά λόγια. Είναι το Φίλεμα, με τραπεζάκια πάνω στον πεζόδρομο της Ρόμβης. Ενώ όταν πήγαμε ήταν ψιλοάδειο, καθώς περνούσε η ώρα ζωντάνευε και γύρω στις οχτώμισι ο κόσμος περίμενε όρθιος για τραπέζι. Και όχι άδικα. Το φαγητό ήταν σούπερ, οι μερίδες τεράστιες, τα μεγάφωνα έπαιζαν ρεμπέτικα σε χαμηλή ένταση κι όσο για το σέρβις... Επειδή γινόταν πανικός, χρειάστηκε δυο φορές να υπενθυμίσουμε στον σερβιτόρο ότι ζητήσαμε κάτι. Και τις δυο φορές αυτό το κάτι ήρθε αμέσως μετά, συνοδευόμενο από συγγνώμη, χαμόγελο κι ένα καραφάκι κερασμένο. Έπαθα πλάκα. Έξτρα μπόνους το γλυκό στο τέλος, το οποίο μεν δεν έλεγε πολλά, αλλά λίγα μαγαζιά το προσφέρουν στην Αθήνα, ενώ στη Θεσσαλονίκη θεωρείται αυτονόητο.
Κόστος για δυο άτομα μέχρι σκασμού: 25 ευρώ.

Παρασκευή βράδυ, στον Νέζο στο Γκάζι. Έχουμε κλείσει τραπέζι για να υποδεχτούμε φίλο απ' τη Νορβηγία (ευτυχώς Έλληνα, γιατί αν πήγαινα ξένο εκεί θα διπλοκαταριόμουν). Ο πρώτος έφτασε δέκα λεπτά νωρίτερα κι αρνήθηκαν να του σερβίρουν μια μπύρα μέχρι να φτάσουν κι οι υπόλοιποι. Το αφήνω ασχολίαστο.
Έχοντας δουλέψει σε καφέ, μπαράκια και αναψυκτήρια ως φοιτήτρια, μπορώ με την πρώτη να ξεχωρίσω την εμπειρία του σέρβις και την γενική οργάνωση του μαγαζιού. Και το συγκεκριμένο μέρος δεν έχει καμία απολύτως οργάνωση, κάτι που μπόρεσα να διαπιστώσω χάρη στη θέση του τραπεζιού μας πολύ πριν το διαπιστώσουν κι οι υπόλοιποι (δηλαδή, πολύ πριν η σερβιτόρα μας αδειάσει το ποτήρι στο τραπεζομάντηλο ή κάνει είκοσι λεπτά να μας φέρει μια κοκακόλα). Οι δυο κοπέλες τα είχαν εμφανώς χαμένα, όχι τόσο λόγω του κόσμου αλλά επειδή προφανώς κανείς δεν τους έχει δείξει πώς να δουλεύουν.
Υπάρχουν δυο ειδών αφεντικά: αυτά που ξέρουν τη δουλειά τους κι αυτά που δεν την ξέρουν. Σε όποια κατηγορία κι αν ανήκουν, μπορούν να επιλέξουν να βοηθάν όταν πέφτει κόσμος ή να μην κάνουν τίποτα. Όταν το αφεντικό σου δεν ξέρει, προσεύχεσαι να επιλέγει να κάθεται με σταυρωμένα χέρια, γιατί αλλιώς μόνο σύγχυση θα σου φέρει κι αυτό σας το υπογράφω με όλη τη βεβαιότητα που προσφέρει η εμπειρία. Χθες, λοιπόν, έβλεπα έναν εμφανώς άσχετο άνθρωπο, με πολύ κακή διάθεση, να προγκάει τις σερβιτόρες, να μπλέκεται στα πόδια τους και παρόλα αυτά να μην κάνει καμιά κίνηση για να τις βοηθήσει. Αλγεινή εντύπωση δεν έκανε μόνο σε μένα που ξέρω τη δουλειά - το θέαμα σχολιάστηκε κι από τους άλλους στο τραπέζι μας, αφού οι φωνές και τα μούτρα δεν πέρασαν απαρατήρητα από κανέναν.
Η μουσική ήταν μια μυστήρια υπόθεση, αφού στην αρχή δεν έπαιζε τίποτα, κάποια στιγμή ξεκίνησε σε χαμηλή ένταση κι αργότερα σταμάτησε και πάλι (μάλλον τέλειωσε το σιντί). Το φαγητό σε γενικές γραμμές ήταν εντάξει και το κεμπάπ σούπερ. Κόστος για έξι άτομα, επίσης μέχρι σκασμού: 104 ευρώ. Αλλά δεν ξαναπατάω. Αν θέλω κακή ενέργεια, μπορώ να δω Αυτιά.

Τα ύστερα του κόσμου

2009-10-08T12:03:00.002+03:00

Στη δική μας οικογένεια είχε προβλεφτεί η τεράστια ψαλίδα. Όταν, λίγες μέρες πριν, ακούσαμε τον 93χρονο παππού μας να χαρακτηρίζει τον Καραμανλή «τον άχρηστο, το ζούδι, έξι χρόνια δεν έκανε τίποτα, το γομάρι», κοιταχτήκαμε με νόημα. Νεοδημοκράτης ως το κόκαλο ο παππούς, σε σημείο που να μην μπορείς να κάνεις λογική συζήτηση μαζί του. Εννοείται πως την ψήφο πάλι εκεί την έριξε - τα πιστεύω κοντά ενός αιώνα δεν αλλάζουν έτσι εύκολα. Αλλά και μόνο η δήλωση...

-Ο κόσμος δεν είναι πια όπως τον ξέρουμε, μου είπε σκασμένη στα γέλια η αδερφή μου.

Το αποτέλεσμα έχει για μένα δυο όψεις: αφενός χάρηκα την καταβαράθρωση των μεν, αφετέρου έχω αλλεργία στην έπαρση των δε κι υποψιάζομαι πως τώρα θα γίνουν ανυπόφοροι. God help us.

Διαφήμισέ με

2009-09-28T10:30:00.013+03:00

Είχα πει πως δεν θα γράψω τίποτα για τις εκλογές, κι ας έχει ξεκινήσει το Σουρωτήρι εδώ και καιρό τα ποστ και με κάνει να νιώθω απολιτίκ. :Ρ Νιώθω πως θα επαναλαμβάνω τα αυτονόητα. Η διαφθορά, η αφερεγγυότητα, η ηλιθιότητα όσων τρέχουν κι ανεμίζουν σημαίες μου φαίνονται τόσο δεδομένες, που δεν χρειάζεται να τις σημειώσει κανείς. Είναι σταθερές όπως το γεγονός ότι, ξερωγώ, ο άνθρωπος αναπνέει. Το μαθαίνουμε παιδιά και το θεωρούμε αυταπόδεικτο.

Η παρακολούθηση του ντιμπέιτ είναι sine qua non για όσους απολαμβάνουν την ανθρώπινη βλακεία, αδυναμία που παραδέχομαι ότι με διακατέχει. Όπως και να 'χει, δώδεκα σουργελοίοι (κοπιράιτ νεολογισμού: Νίκος Λίγγρης) είναι μεγάλος πειρασμός. Το είδα με την αδερφή μου και το απολαύσαμε δεόντως. Ζουμ στις εμπνευσμένες ερωτήσεις του Σρόιτερ στον Τσίπρα, την τελική τοποθέτηση του δεύτερου με ύφος κρατάτε-με-θα-κάνω-χαρακίρι-απ'-τη-θλίψη («είδα πόνο, είδα δυστυχία, είδα λέπρα και κακία»), το τίμιο βλέμμα του γιου του ανθοπώλη και την εντυπωσιακή αντίθεσή του με την Αλέκα, που πρέπει να 'χει κι αυτή χρόνια να πάρει ρεπό, σαν τις νοσηλεύτριες του Αλέξη. Τη δεύτερη μονομαχία (σιγά τα αίματα) δεν άντεξα να τη δω για πολύ. Είπαμε ωραία η βλακεία, αλλά όχι και να πεθάνουμε από πλήξη.

Λοιπόν είδα το ντιμπέιτ, ξέρασα επαρκώς διαβάζοντας πάλι στο ίντερνετ ότι η λέξη είναι ελληνική και προέρχεται από το δίβατον (θεούλη μου, λυπηθείτε μας), δάκρυσα από τα γέλια με την εμπεριστατωμένη ανάλυση του Γιωρίκα, θα πάω στη Θεσσαλονίκη για 24 ώρες για να ψηφίσω και μπάστα. Δεν θέλω άλλο, λέμε!

Δεν θέλω άλλο Ευαγγελάτο, δημοσκοπήσεις, υπονοούμενα, γλειψίματα στους Πασόκους τώρα που θα ξαναδούν κυβέρνηση, δεν θέλω άλλη υστερία, άλλη μαλακία και κυρίως δεν θέλω άλλες διαφημίσεις!

Όταν δουλεύω ακούω πάντοτε ραδιόφωνο. Με βοηθάει να συγκεντρώνομαι, εκτός απ' όταν ο παραγωγός αρπάζει το μικρόφωνο και ξεχνάει να σταματήσει. Μοναδική εξαίρεση σ' αυτόν τον κανόνα είναι ο Κωνσταντίνος Τζούμας, που θα 'θελα να τον κλείσω σ' ένα δωμάτιο και να τον ακούω να μιλάει στην αιωνιότητα. Ένα ωραίο πρωί, λοιπόν, στρώθηκα να δουλέψω με τη βελόνα στον Εν Λευκώ. Κι εκεί με χτύπησε: Ακολουθεί πολιτική διαφήμιση.

Κόλαφος. Πήγα να το κλείσω και να βάλω την playlist, αλλά μετά είπα εντάξει, βρε αδερφέ, πόσες θα παίξει; Χα!

Είμεθα δημοκρατική χώρα. Τις διαφημίσεις τις παίζουμε εναλλάξ. Μια μπλε, μια πράσινη. Και η πλάκα είναι πως κάνουν και διάλογο, το κάθε σποτ απαντάει στο προηγούμενο. Debate reloaded. Κωνσταντίνε, γιατί μου το 'κανες αυτό;

Καταρχήν, η Νέα Δημοκρατία έχει θράσος και μόνο που βγάζει διαφημίσεις. Κανονικά θα 'πρεπε να συρθούν σ' ένα λαγούμι και να ξαναβγούν την επομένη των εκλογών. Νιώθω σαν να πήγα σε γιατρό, να μου 'βγαλε τη χολή αντί για τις αμυγδαλές και τώρα να με ρωτάει σαν να μην τρέχει τίποτα «κάνα μπάι πας θα κάνουμε;». Όχι, βρε μαλάκα, δεν θα κάνουμε. Προτιμώ να πάω από μόνη μου. Το δε ΠΑΣΟΚ μας προσκαλεί να δούμε μια άσπρη μέρα. Σαν να λέμε, είκοσι χρόνια είχαμε τα λευκότερα λευκά κι ήρθε η Νέα Δημοκρατία κι άφησε τους λεκέδες.

(Θέλω να) φαντάζομαι πως οι σταθμοί είναι υποχρεωμένοι να παίζουν τις διαφημίσεις. Επίσης (θέλω να) φαντάζομαι πως η δοσολογία είναι κι αυτή επιβεβλημένη. Θέλω να τα φαντάζομαι όλα αυτά, επειδή διαφορετικά οι άνθρωποι που κρατάνε στα χέρια τους την ψυχική μου υγεία είναι σαδιστές. Βάλτε κι ότι, όταν ένας μεταφραστής δουλεύει, κατά κανόνα τα νεύρα του είναι τσιτωμένα (με τον project manager, με το αρχείο που κολλάει, με τον συντάκτη του κειμένου που το γέμισε λέξεις που δεν υπάρχουν πουθενά) και θα καταλάβετε την κρισιμότητα της κατάστασης.

Κομμένο το ραδιόφωνο εδώ και δέκα μέρες. Αισθάνομαι σαν τον κύριο Μπένετ, που ανεχόταν την ηλιθιότητα σε όλους τους χώρους του σπιτιού του εκτός απ' τη βιβλιοθήκη του. Δεν ξέρω τι θα έκανε αν είχε τον κύριο Κόλινς, την κυρία Μπένετ και τη Λίντια κατσικωμένους στη βιβλιοθήκη για δέκα μέρες. Θα κατασκήνωνε στον κήπο, υποθέτω. Εγώ εξαντλώ την playlist. Κωνσταντίνε, μου λείπεις. Ραντεβού τη Δευτέρα.

Keane, The lovers are losing

2009-09-17T22:19:00.011+03:00

Αποδίδω καλύτερα σε πίεση. Πολλή δουλειά, πολλή βόλτα, λίγος ύπνος. Και κατά κάποιο περίεργο τρόπο αντί να νιώθω κουρασμένη, νιώθω πιο ζωντανή.
Η μετάφραση αφήνει τα πρώτα σημάδια της πάνω μου. Πονεμένος καρπός απ' το πληκτρολόγιο.
Η πολλή δουλειά φέρνει και το πολύ άγχος, αλλά υπάρχει κάτι που τα αντισταθμίζει. Είναι η αγαπημένη μου φάση αυτή, οι πεταλούδες στο στομάχι τις πρώτες φορές που τον βλέπεις ή όταν ετοιμάζεσαι για να συναντηθείτε. Κι η υπέροχη αίσθηση ότι κάτι γίνεται εδώ, τ' άρωμά σου με σέρνει.
Το τραγούδι όχι για τον τίτλο, αλλά για το ρεφρέν.

φέισ-μπου!

2009-09-15T21:55:00.005+03:00

Λοιπόν, δεν έχω φέισμπουκ. Αφενός ξέρω πως αν αποκτήσω θα θαφτώ όλη μέρα εκεί μέσα, αφετέρου μου φαίνεται λίγο creepy να βλέπουν όλες σου οι επαφές όλες τις υπόλοιπες επαφές. Αν και οι φίλοι μου γενικά ξέρουν με ποιους κυκλοφορώ όταν δεν είμαι μαζί τους, δεν βλέπω τον λόγο να το ξέρει κι ο υπόλοιπος κόσμος. Και όχι, δεν θέλω να μάθω τι κάνει η φίλη μου απ' το νηπιαγωγείο, γιατί στην ίδια περιοχή μένουμε, άμα ήθελα θα το είχα ήδη μάθει. Ο κόσμος είναι απελπιστικά μικρός και δεν θέλω να τον κάνω μικρότερο!

Αυτό που δεν είχα συνειδητοποιήσει ήταν πόσο έχει διεισδύσει στην καθημερινότητα, το καταραμένο. Εντάξει να σε διασκεδάζει την ώρα που δουλεύεις, αλλά όχι και να αντικαθιστά παλιές καλές συνήθειες! Αυτό είναι προδοσία! Και τα πράγματα γίνονται ακόμη χειρότερα, αγαπητέ αναγνώστη, όταν μια απ' αυτές τις καλές συνήθειες είναι το φλερτ!

Πριν από κανέναν μήνα, σε μέρος με πολύ κόσμο, γνώρισα έναν πολύ ενδιαφέροντα τύπο. Μπλα μπλα το μισό βράδυ, και τι ωραία που περνάμε, το πιάσατε το υπονοούμενο - δεν ήταν η συζήτηση για να περάσει η ώρα, ήταν η συζήτηση-επειδή-μου-αρέσεις. Την επόμενη θα έφευγε, οπότε στο τέλος της βραδιάς με ρώτησε πότε θα κατέβω Αθήνα για τον χειμώνα.
-Αρχές Σεπτέμβρη υπολογίζω...
-Ωραία, μου λέει, κι εγώ θα κατέβω ταξιδάκι να δω τους φίλους μου, οπότε να κανονίσουμε να τα πούμε. Θα συνεννοηθούμε!
Η γυναικεία μου συστολή με εμπόδισε να επισημάνω ότι για να συνεννοηθούμε θα έπρεπε να ανταλλάξουμε τηλέφωνα. Ναι, είμαι μια κωλώστρα. Του χαμογέλασα, μου έριξε το βλέμμα που εγώ μέχρι πρότινος αποκρυπτογραφούσα ως «Θα σε πάρω» κι έφυγε.

Χωρίς πλάκα, καταμπερδεύτηκα. Από τη μία φαινόταν πως το εννοούσε και δεν έλεγε φούμαρα, από την άλλη και να θες να πουλήσεις φούμαρα, για να ρίξεις την ατάκα «θα σε πάρω» πρέπει ο σκηνοθέτης να έχει προβλέψει την ανταλλαγή αριθμών σε προηγούμενη σκηνή, αλλιώς παραείναι άκυρο. Άσε που μόνος του το είπε, εγώ δεν είχα σχολιάσει τίποτα.

Τέλος πάντων, καταλήγω ότι μάλλον πουλούσε φούμαρα, αλλά με τόσο πειστικό τρόπο που ακόμα και το περίφημο ένστικτό μου βγήκε λάθος. Λίγες μέρες μετά πίνω καφέ και τα λέω σε μια φίλη μου.
-... και κατέληξα ότι προφανώς παρεξήγησα, πώς είναι η ατάκα που βγήκε και ταινία; Απλώς δεν σε γουστάρει; Ε, αυτό!
-Υπάρχει κι άλλη εκδοχή, ξέρεις, μου λέει η Ν. Ήταν μπροστά τα σόγια κι οι γονείς σας, σωστά; Μπορεί να σκέφτηκε πως θα 'ταν αμήχανο αν βγάζατε τα τηλέφωνα, οπότε υπολόγισε να σε βρει αργότερα στο φέισμπουκ.
-Όχι, βογγάω.
-Ναι, μου απαντάει θριαμβευτικά η Ν.
-Χωρίς να με ρωτήσει αν έχω;
-Ξέρει ότι δουλεύεις όλη μέρα μπροστά σε υπολογιστή. Πού να το φανταστεί πως έπεσε στην μειοψηφία!
-Υπάρχουν μερικά δισεκατομμύρια άνθρωποι που δεν έχουν!
-Ναι, και είναι ακριβώς τα ίδια δισεκατομμύρια που δεν έχουν ούτε νερό, φαγητό και φάρμακα, με αποστομώνει. Όλα τα υπόλοιπα δισεκατομμύρια έχουν!
-Νερό, φαγητό, φάρμακα και φέισμπουκ;, ρωτάω σαρδόνια.
-Ναι, είναι πλέον είδος πρώτης ανάγκης.
-Δεν ζεις χωρίς αυτό;
-Όχι.
-Πόσο σου λείπει τώρα που είμαστε έξω;
-Πολύ. Δεν βλέπω την ώρα να γυρίσω σπίτι και να συνδεθώ.
-Τσιγάρο ή φέισμπουκ;
-Φέισμπουκ.
-Σεξ ή φέισμπουκ;
-Φέισμπουκ.
-Τη μαμά σου ή φέισμπουκ;
-Η σερβιτόρα έφυγε, μπορούμε να σταματήσουμε να λέμε μαλακίες.
-Κι αν κρίνω από το ύφος της, την φρικάραμε. Πάντως φέισμπουκ δεν ανοίγω!
-Βρε, τι με νοιάζει εμένα; Εγώ θα χάσω τον τύπο; Εσύ θα τον χάσεις!
-Δεν ξέρω ποια εκδοχή είναι χειρότερη, η δική σου ή η δική μου.
-Δηλαδή;
-Αν έχεις δίκιο, έχουμε περάσει σε νέα διάσταση. Αν έχω δίκιο, μου είπε ένα φούμαρο (δραματικά, α λα Μαρία Γεωργιάδη στο «Γιώργο, είσαι ένα σκουλήκι», βλ. Αχ, Ελένη, σωτήριο έτος 1992).
-Τι προτιμάς;
-Μάλλον το φούμαρο.
-Οκέι τότε, εσύ έχεις δίκιο. Αλλά να σου πω κάτι; Σε νέα διάσταση έχουμε περάσει, είτε σ' αρέσει είτε όχι...

Κατάλαβες, φίλε μου; Αν υποψιαστώ ότι κλείνονται και δουλειές εκεί μέσα, θα πεθάνω.

η φωτό από εδώ

Αυτό δεν θα το χάσω με τίποτα

2009-09-12T14:43:00.006+03:00

Αντιγραφή από την Λεξιλογία, που είναι αντιγραφή από τον Κόμβο:

Διάλεξη με θέμα "Why was there a language controversy in Greece?" του Peter Mackridge, ομότιμου καθηγητή Νέας Ελληνικής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, με την ευκαιρία της έκδοσης του βιβλίου του 'Language and National Identity in Greece, 1766-1976 (Oxford University Press, 2009)'. Η διάλεξη θα πραγματοποιηθεί τη Δευτέρα, 14 Σεπτεμβρίου 2009 (ώρα 19.30), στο British School (Σουηδίας 52, Αθήνα, τηλ. 210 7210974, 210 7292146).

Για περισσότερες πληροφορίες:
http://www.arxaiologia.gr/site/content.php?artid=5146

Πολύ ενδιαφέρουσα και μια παλιότερη συνέντευξή του σχετικά με το γλωσσικό ζήτημα.

η ανθρώπινη βλακεία...

2009-09-08T23:44:00.004+03:00

είναι αήττητη, απέραντη (το είπε κι ο Αλβέρτος) και προσωπικά τη βρίσκω και απολαυστική. Όχι τη βλακεία του βλάκα, όμως. Προσοχή. Όπως λέει κι ένας φίλος, κι έχει δίκιο, ακόμα πιο απολαυστική είναι η βλακεία που μπορεί να καταλάβει έναν κατά τα άλλα κανονικής νοημοσύνης άνθρωπο. Δηλαδή, τη βλακεία που κατά καιρούς μπορεί να μας πιάσει όλους μας. Εξηγούμαι:

Αύγουστος, στην εθνική Θεσσαλονίκης-Βέροιας. Σύσσωμη η οικογένεια στ' αμάξι. Οι γονείς κι η αδερφή μου συζητάνε, εγώ κοιτάζω αφηρημένα απέξω. Προσπερνάμε νταλίκα. Τινάζομαι.

-Οι μεσαίες του ρόδες είναι στον αέρα!!!

Το 'πιασες, αγαπητέ αναγνώστη; Ο μπαμπάς πάει να τρακάρει, η αδερφή μου ξεκαρδίζεται στα γέλια, η μαμά μου παίρνει το απελπισμένο ύφος «το παιδί μου είναι χαζό». Μου εξηγούν (με χάχανα, φυσικά). Διαμαρτύρομαι («αφού δεν οδηγάω, αφού το ξέρετε πως είμαι αφηρημένη, αφού το ξέρετε πως δεν με ενδιαφέρει, αφού το ξέρετε πως δεν προσέχω ποτέ τ' αυτοκίνητα, αφού, αφού, αφού!»).

Κι αν έχουμε γράψει χιλιόμετρα όλοι μαζί μες στ' αμάξι. Εικοσιπέντε χρόνια προσπερνάμε νταλίκες και δεν είχα προσέξει ΠΟΤΕ πως η ρεζέρβα είναι ανάμεσα στις ρόδες. Ο, ντίαρ.

«Φαντάσου», λέει ο μπαμπάς, «να οδηγούσες μόνη σου, να το έβλεπες και να του 'παιζες τα φώτα. Να κατέβαζες το παράθυρο και να του φώναζες Πρόσεχε, οι μεσαίες σου ρόδες είναι στον αέρα! Θα του 'φευγε το τιμόνι του ανθρώπου!»

Νια, νια, νια, νια.

Προς υπεράσπιση μου, τα αυτοκίνητα πραγματικά δεν θα μπορούσαν να με ενδιαφέρουν λιγότερο. Είναι απλά κάτι χρήσιμα πράγματα που μας πηγαίνουν εκεί που θέλουμε. Έξι μήνες αφού ο πατέρας μου πήρε καινούριο, η μοναδική πληροφορία που μπορούσα να δώσω ήταν ότι είναι μαύρο. Αν το ζάσταβα τσουλάει, είναι το ίδιο καλό με τη μερσεντές. (Φρίξτε όσο θέλετε.) Αυτός είναι και ο λόγος που δεν μεταφράζω ποτέ κείμενα για αυτοκίνηση - όσο και να προσπαθήσω, δεν πρόκειται να καταλάβω τι κάνει το δυναμό ή και να καταλάβω, η επιλεκτική μου μνήμη θα το απορρίψει σε δυο ώρες, γιατί πολύ απλά δεν με ενδιαφέρει. Oh, well. Είμαι της κλασικής παιδείας. Τουλάχιστον είμαι καλή στο να διαβάζω χάρτες.

Η φωτό ευρέθη εδώ.

Dimitris the Greek

2009-09-03T02:08:00.004+03:00

Αν τελικά είναι hoax δεν θα ξαφνιαστώ καθόλου, ο τύπος απλά δεν μπορεί να υπάρχει! Ακούστε το ΟΛΟ - εκεί που της λέει για τα issues στο τέλος είχα δακρύσει απ' τα γέλια. Έμπαινε, Μήτσο!

The reason some girls stay single

25

2009-08-25T21:04:00.005+03:00

Όταν είσαι 25 και το πιο σοβαρό πρόβλημα υγείας που έχεις αντιμετωπίσει ποτέ είναι οι αμυγδαλές σου, βλέπεις το ενδεχόμενο μιας σοβαρής αρρώστιας με περιφρόνηση. Δεν σε νοιάζει τι μπορεί να πάθει ένα σου όργανο μετά από τριάντα χρόνια, γιατί τώρα είσαι άτρωτος. Απλά δεν σκέφτεσαι την αρρώστια, δεν μπορείς να τη διανοηθείς. Και κατά τη γνώμη μου καλά κάνεις - αυτή είναι η υγιής προσέγγιση στα πράγματα σ' αυτή την ηλικία.

Επομένως, τι μπορεί να σε κάνει να κόψεις το τσιγάρο; -Μη μου πείτε τα νέα μέτρα, θα καγχάσω.- Για ένα αθεράπευτο ψώνιο όπως εγώ, η πιο αποτελεσματική λύση είναι η εξής:

Πηγαίνεις στο Google.
Πληκτρολογείς lip cancer ή mouth cancer.
Επιλέγεις Google images.
Παγώνεις.
Διαβάζεις στη βικιπαίδεια πως το 75% των περιπτώσεων εμφάνισης της ασθένειας αποδίδεται στο κάπνισμα.
Η εικόνα πάντοτε σοκάρει περισσότερο απ' τις λέξεις. Μπορεί να μην μπορείς να φανταστείς πως το αφανές, κατάγερο εσωτερικό του σώματός σου θα πάθει κάποια μέρα κάτι, αλλά για δοκίμασε να σκεφτείς το πρόσωπό σου να εκφυλίζεται σε τέτοιο βαθμό. Κι εσύ να το βλέπεις, βήμα-βήμα, μέρα με τη μέρα.

Σύγκρουση τιτάνων. Το θράσος της νιότης με την ματαιοδοξία της. Το 'ριξα στο 2 μονοκούκι.

Μες στις φωτιές και στο ντουμάνι, μετά από οχτώ χρόνια αμετανόητης λατρείας, κόβω το κάπνισμα. Wish me luck. Χρειαζόμουν ένα σοκ για να το πάρω απόφαση, αλλά τα δύσκολα θα έρθουν αφού περάσει το σοκ.

νευρώσεις - καφρίλα: σημειώσατε Χ

2009-08-18T17:06:00.006+03:00

Συνήθως αποφεύγω τις συζητήσεις περί των δύο φύλων. Και ιδιαίτερα τις γυναικείες συζητήσεις περί αντρών, οι οποίες είναι εμποτισμένες με μια στρεβλή εσάνς φεμινισμού και χαρακτηρίζονται από την απόλυτη ισοπέδωση του άντρα ως σύμβολο. Γιατί ο άντρας είναι σύμβολο, όπως ακριβώς και η γυναίκα, και το να μην ανέχεσαι να σε πατάει και να σε εκμεταλλεύεται κανένας (άντρας ή γυναίκα) δεν πρέπει να εκπορεύεται από τις αρχές του φεμινισμού, αλλά από την προσωπική σου αξιοπρέπεια. Από την άλλη, εξίσου μου τη δίνει η αντρική προσέγγιση που θα περιγραφεί στην παρακάτω αξιολάτρευτη σκηνή.

Ιούλιος 2009, Αρμενιστής, αργά το βράδυ στο μπιτς μπαρ.
Τίγκα στον κόσμο. Και όλως παραδόξως, κυρίως κοπέλες. Κοριτσοπαρέες όμορφες, που πίνουν το ποτό τους και κοιτάζουν γύρω-γύρω. Η δική μας παρέα αποτελείται από δυο κολλητούς (ο ένας δεσμευμένος), τρεις single φίλους του ενός, την κολλητή μου κι εμένα. Πέντε νταγλαράδες, στους οποίους οι κοπέλες γύρω μας, όταν σιγουρεύονται πως δεν συνοδεύουν καμιά από μας τις δύο, ρίχνουν κλεφτές ματιές.
-Ρε σεις, τόσες κοπέλες έχει γύρω και σας κοιτάζουν, γιατί δεν πλησιάζετε καμιά; Και μετά γκρινιάζετε πως είστε μπάκουροι!
Διαμαρτυρίες.
-Χωρίς ένα χαμόγελο; Μια κίνηση, ένα κάτι;
-Ποιο κάτι; Αυτή εδώ σε κοιτάζει εδώ και ώρα!
-Ε, ας έρθει αυτή τότε.
Oh, my. Τους αφηγούμαι το γαμάτο, απλό και αποτελεσματικό πέσιμο που μας είχαν κάνει προ ημερών σ' ένα μπιτς μπαρ στον Άγιο Νικόλαο: «Κορίτσια, θέλετε να κάνουμε παρέα;» Θέλαμε και περάσαμε και μια χαρά κι ο ένας αντάλλαξε με τη μια τηλέφωνα.
Με κοιτάν με αποτροπιασμό.
-Εγώ τον εγωισμό μου έτσι δεν τον ρίχνω!
Δεν κρατιέμαι.
-Ε, τότε μείνε με το πουλί στο χέρι.
(Κάθεσαι, αγαπητέ αναγνώστη;)
-Κι αυτή ας μείνει με το δαχτυλάκι!
Litanie με έκφραση απόλυτης φρίκης, σιχαμάρας, περιφρόνησης. Και άρνησης να συζητήσει περαιτέρω.

Το σκηνικό καταγράφηκε στο νου μου και το αφηγήθηκα με κάμποσες τσουχτερές πινελιές στις φίλες μου αργότερα, μαζί με μερικές δοξολογίες που οι δύο κολλητοί μου δεν είναι αυτής της νοοτροπίας. Ωστόσο, προ ημερών έπεσε στα χέρια μου ένα από τα γυναικεία περιοδικά ευρείας κυκλοφορίας, το οποίο άφησα μια ώρα μετά βράζοντας από θυμό.
Αν οι περισσότερες κοπέλες είναι σαν τις υστερικές που γράφουν εκεί μέσα, η ανωτέρω προσέγγιση είναι το μόνο που τους αξίζει. Εκατό σελίδες γεμάτες ματαιοδοξία και νευρώσεις κι ο άντρας σαν κομπάρσος που συμπληρώνει το σκηνικό της ευζωίας, αντί να αποτελεί κύριο μέρος του κάδρου. Θαρρείς κι είναι αξεσουάρ - και πασέ μάλιστα - αναρωτιέμαι πώς δεν βρήκα κανένα άρθρο του στιλ «τι παπούτσια να φορέσετε ανάλογα με τον συνοδό σας». Είχα καιρό να διαβάσω μια απ' αυτές τις ανθολογίες γυναικείας ηλιθιότητας και ξαφνιάστηκα. Και όχι, δεν μιλάω για το Cosmopolitan, το οποίο καταφέρνει να σου φτιάχνει τη διάθεση έστω και κάνοντάς σε να γελάς με το ιστορικό «Πέτα, Γιώτα, την κιλότα». Μιλάμε για εκατό σελίδες πεταμένο χαρτί. Και για εκλαϊκευμένη ντεμέκ ψυχολογία του κώλου, αν και θέλει μεγάλη τέχνη για να προσεγγίσεις τόσο μονοθεματικά και άδικα ένα θέμα σαν τις σχέσεις. Σ' όλες τις σελίδες ο άντρας ήταν παρών, αλλά πάντοτε σαν ένα ξένο ον που δεν μπορεί ποτέ να προσαρμοστεί έτσι ώστε να καλύψει τις γυναικείες ανάγκες. Και μ' ένα διάχυτο παράπονο γι αυτή την ανικανότητα, μαζί με μια υποψία ανωτερότητας ως προς τον υπεραπλουστευμένο του εγκέφαλο. Μου θύμισε τον διάλογο μεταξύ φίλου και φίλης, όπου αυτή έλεγε πως ψάχνει έναν άντρα έτσι, έτσι, κι έτσι και λίγο από έτσι, ώσπου ο άλλος δεν κρατήθηκε και τη ρώτησε: «Ωραία. Κι εσύ τι δίνεις;». Οι συντάκτριες αυτής της φυλλάδας έχουν να προσφέρουν την αντίληψη πως η γυναίκα είναι όχι απλώς ίση, αλλά ανώτερη από τον άντρα. Νόμιζα πως ο φεμινισμός πρεσβεύει το πρώτο.

Η χημεία των σχέσεων είναι τόσο απλή που καταντά πολύπλοκη. Σε μένα μέχρι στιγμής ήταν ένα μείγμα τύχης, καλής διάθεσης και περιορισμού του εγωισμού εκεί που χρειάζεται. Αλλά νομίζω ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι οι γενικεύσεις. Βρίσκεται ένας μαλάκας στο δρόμο σου κι αυτομάτως όλοι οι άντρες είναι έτσι. Και αντίστροφα, πέφτεις σε μια σκύλα και την πληρώνουν όλες οι επόμενες.
Δεν ξέρω αν οι περισσότεροι άντρες σκέφτονται πλέον όπως ο Α. ή αν οι πιο πολλές κοπέλες διαβάζουν την αποθέωση της μαλακίας και ταυτίζονται (πάντως, κάπου πρέπει να απευθύνονται αυτά τα περιοδικά). Θα συνεχίσω το επικίνδυνο task να θεωρώ τους άντρες όντα απ' τον ίδιο πλανήτη και με την ίδια αντίληψη με μένα και να παραδέχομαι πως ναι, μπορώ και μόνη μου να είμαι ευτυχισμένη, αλλά συνήθως οι άντρες της ζωής μου με κάνουν ακόμη πιο ευτυχισμένη. Είναι σοβαρό, γιατρέ μου; Κατά διαβολική σύμπτωση, πάντως, οι άντρες που μένουν στη ζωή μου είναι αυτοί που ρίχνουν τον εγωισμό τους και πλησιάζουν πρώτοι.

(Τα σκεφτόμουν μέρες αυτά, αλλά αφορμή για να τα γράψω ήταν το κείμενο της Λίνας εδώ, με το οποίο συμφωνώ απόλυτα).

πέντε μερούλες...

2009-08-17T13:10:00.003+03:00

στη Λήμνο είναι σαν να πίνεις σφηνάκι αντί να κατεβάσεις όλο το ποτό. Την Παρασκευή, την ώρα που ετοίμαζα τη βαλίτσα, μπήκα στον πειρασμό να χάσω το αεροπλάνο και να γυρίσω τη Δευτέρα, αλλά σκέφτηκα την έκφραση των γονιών μου και συγκρατήθηκα.
Το πενθήμερο ήταν μια επανάληψη στα βασικά μαθήματα της ιδανικής ζωής που διάγουν οι θαμώνες του νησιού: βράδυ στη Χαβούλη με μπύρες και να μετράμε πεφταστέρια, μπάνιο και μπιτς βόλει στη Ζεματά, εντατική ακρόαση τοπικών ραδιοφωνικών διαφημίσεων, εξάσκηση προφοράς (μου βγήκε η ψυχή αλλά έμαθα να λέω σωστά το Κοντοπούλ'), απογευματινός καφές στον Καραγκιόζη και μπόνους μια συγκλονιστική αγροτουριστική εμπειρία, ήτοι τρύγημα μελιού και κατανάλωση απίστευτων ποσοτήτων κατά τη διαδικασία.
Την Παρασκευή έφυγα από Λήμνο με 32 βαθμούς, προσγειώθηκα στους 35 της Θεσσαλονίκης στις 4.30 το μεσημέρι και βουρ για Καστανιά. Τι είναι η Καστανιά; Χα! Ένα χωριουδάκι έξω από τη Βέροια, ιδρυθέν από Ποντίους πρόσφυγες το 1924, οι οποίοι έφεραν μαζί τους και την εικόνα της Παναγίας Σουμελά. Αναπόφευκτο αποτέλεσμα ήταν η ίδρυση εκκλησίας σε μια φανταστική τοποθεσία, ανάμεσα σε έλατα και οξιές, λίγο πιο πάνω απ' το χωριό, η οποία βγάζει ένα σκασμό λεφτά όλο το χρόνο - και τα ρέστα ξωκκλήσια, που είχε πει κάποτε ο Λαζόπουλος. Το πώς, με τόσα λεφτά που βγάζουν, δεν έχουν καταφέρει ακόμα να τελειώσουν την αγιογράφηση της εκκλησίας, είναι (;) μεγάλο μυστήριο. Κάθε Δεκαπενταύγουστο εκεί πάνω γίνεται το σώσε. Κατασκηνωτές, ολονυχτίες, πανηγυριώτικοι πάγκοι κι όπως λέει κι ο ξάδερφός μου «προσοχή στην κουβέρτα, η ευλογία φεύγει με το πρώτο πλύσιμο».
Λοιπόν, από την κάψα της Θεσσαλονίκης πέρασα σε μια ώρα στους 15 βαθμούς και φουτεράκι. Αυτό θα πει εναλλαγή κλίματος! Ο θείος μου έχει το μοναδικό καφενείο του χωριού και τη βδομάδα του Δεκαπενταύγουστου γίνεται εκεί το πατείς με πατώ σε. Μοναδική ευκαιρία για τη γράφουσα να θυμηθεί τα ένδοξα φοιτητικά της χρόνια και ν' αρπάξει το δίσκο με το πρόσχημα ότι βοηθάει, ενώ στην πραγματικότητα το διασκεδάζει με την ψυχή της κι αναρωτιέται γιατί παράτησε τα μπαρ και το 'ριξε στην μετάφραση.
Αποκορύφωμα των τριήμερων εορτασμών στο χωριό, όπου τέτοιες μέρες μαζεύεται όλη η χρυσή ορεσείβια νεολαία (κι είναι και μπόλικη) είναι το Mountain Party που γίνεται στις 13 Αυγούστου στο παλιό σχολείο, καθώς και μια βραδιά με μπουζούκια και κιθάρες στο καφενείο, η οποία αλλάζει ημερομηνία κάθε χρόνο, είναι συνήθως της στιγμής και δεν τελειώνει ποτέ πριν τις τέσσερις το πρωί - συνήθως πρώτα μας τελειώνουν τα τραγούδια.
Ο θείος έχει ένα τσιπουράκι βάλσαμο, να το πίνεις σαν νερό. Η αλήθεια είναι πως δεν έχεις και πολλές εναλλακτικές, γιατί τη νύχτα έχει πέντε βαθμούς και πρέπει κάπως να ζεσταθείς! Φέτος εφαρμόστηκε κι η απαγόρευση του καπνίσματος. Απολαυστικό θέαμα. Ούτε ένας μη καπνιστής, όλος ο κόσμος να στριμώχνεται έξω απ' την πόρτα για να ξεκλέψει δυο τζούρες κι ο θείος ανένδοτος - για πρόστιμα είμαστε τώρα;
Το Σάββατο, εν μέσω γέλιων και τσιπουροποσίας, η γράφουσα ξέκλεψε λίγο χρόνο για να σβήσει τη γενέθλιά τούρτα της, καθώς έκλεινε 25 χρόνια στον μάταιο τούτο κόσμο. Ευχηθείτε της να ζήσει τουλάχιστον άλλα τόσα, γιατί μ' αυτά που βλέπει τώρα τελευταία έχει φοβηθεί το μάτι της. Η αδερφή μου προσπάθησε να με φρικάρει μεταφράζοντάς τα σε ένα τέταρτο του αιώνα, αλλά την αγνόησα επιδεικτικά. Κορυφή η μαμά μου, που όταν πήγαμε να πάρουμε την τούρτα ετοιμάστηκε να μου πάρει ένα λευκό κεράκι. Στο τσακ την πρόλαβα.
-Μαμά, θέλω δυο αριθμούς, όπως κάνουμε πάντα.
-Δεν είναι καιρός ν' αρχίσεις να σβήνεις ένα; Τώρα που έφτασες στην καμπή, μπορείς να το ξεκινήσεις.
-(Καμπή!!!!!!) Ένα σβήνει η Ζωή Λάσκαρη. Θέλω ένα δύο κι ένα πέντε!
Η αδερφή μου, το τέρας, είχε πεθάνει στο γέλιο. Όχι πως είναι κι αυτή κανά μωρό - τα 23 έκλεισε, η παλιόγρια.
Το επόμενο ΣΚ θα ξαναπάω Καστανιά, να αντικαταστήσω τον ξάδερφο που θα διακοπεύει στις Χαλκιδικές. Να θυμηθώ να κατεβάσω τα μάλλινα.

Λήμνος

2009-08-10T01:17:00.008+03:00

Για τη Λήμνο λένε ότι κλαις δυο φορές: μία όταν πηγαίνεις κι άλλη μία όταν φεύγεις. Στην περίπτωση της μητέρας μου αυτό βγήκε απόλυτα αληθινό. Με μαύρο δάκρυ έκλαιγε όταν μετακόμιζε εκεί το 2004, που άφηνε τη Θεσσαλονίκη και πήγαινε στην εξορία του Θεού, κι άλλα τόσα δάκρυα έχυσε δυο χρόνια αργότερα, όταν γύριζε πίσω. Και δεν είναι η μόνη. Οι περισσότεροι φίλοι των γονιών μου, που όλοι τους βρέθηκαν εκεί βαρυγκομώντας και λόγω δουλειάς, τώρα προσπαθούν μετά μανίας να βρουν τρόπους να γυρίσουν πίσω. Μέσα σε λίγους μήνες το νησί μας είχε κατακτήσει όλους.
Το λέω από την αρχή: η Λήμνος έχει vibes. Κύματα, μαγνητισμό, ενέργεια, πώς το λένε. Έχει κάτι ανεξήγητο που σε τραβάει, σε ηρεμεί, σε κάνει να θέλεις να ξαναγυρίζεις.
Στα αρχαία χρόνια τη λέγαν Ανεμόεσσα, λόγω των ανέμων που σαρώναν το νησί χειμώνα-καλοκαίρι. Έχει πολύ βαρύ χειμώνα, πιάνουν συχνά ακόμα και χιονοθύελλες, πράγμα ασυνήθιστο για το Αιγαίο. Η πρώτη μου εικόνα από τη Λήμνο ήταν αυτή: ένα αεροδρόμιο στη μέση του πουθενά, όπου τρομάξαμε να προσγειωθούμε, κι ο αέρας να λυσσομανάει το πρώτο βράδυ και να μην σ' αφήνει να κοιμηθείς.
Ο χειμώνας δεν είναι για πολλές βόλτες, αλλά από την άνοιξη ο τόπος αλλάζει πρόσωπο. Το νησί είναι ακόμα ανεκμετάλλευτο, χωρίς τουριστικές υποδομές, για την ακρίβεια χωρίς σχεδόν καθόλου υποδομές, οπότε βιαστείτε να την απολαύσετε τώρα, πριν πλακώσουν οι εργολάβοι και ξεφυτρώσουν θηρία από τσιμέντο παντού.
Είναι χωρισμένη σε τέσσερις δήμους: Μύρινα, Μούδρος, Ατσική και Νέα Κούταλη. Αν και μεγάλη, είναι αρκετά αραιοκατοικημένη, με χωριουδάκια στη μέση του πουθενά. Τα σπίτια στα χωριά είναι χαμηλά, ενώ το χαρακτηριστικό τους είναι οι τσιμεντένιοι φράχτες ύψους ενός περίπου μέτρου - αρχιτεκτονικό κατάλοιπο της Τουρκοκρατίας.
Η πρωτεύουσα, η Μύρινα, είναι χτισμένη στο δυτικό άκρο του νησιού. Σαν πόλη δεν λέει και πολλά πράγματα, δεν έχει δηλαδή τη γραφικότητα που έχουν οι χώρες σε άλλα νησιά του Αιγαίου, πάντως είναι όμορφη. Για όσους έχουν κουράγιο, αξίζει η βόλτα στο κάστρο της, όπου μπορείτε να δείτε ελάφια να περιδιαβαίνουν ανέμελα. Μην επιχειρήσετε να τα χαϊδέψετε - δεν κάθονται με τίποτα, τα σκασμένα. Δεν έχουν εξημερωθεί όσο ελπίζαμε...

Η Μύρινα από το κάστρο

Ανατολικά βρίσκεται ο αρχαιολογικός χώρος της Πολιόχνης, που είναι ο αρχαιότερος προϊστορικός οικισμός της Ευρώπης (3.500 χιλιάδων ετών, αν δεν απατώμαι). Πρόκειται για εφτά πόλεις χτισμένες σε εφτά διαφορετικά (χωρικά αλλά και χρονικά) επίπεδα, με την πιο πρόσφατη να χτίζεται πάνω στις προηγούμενες με το πέρασμα του χρόνου. Ουσιαστικά πρόκειται πλέον για χαλάσματα, αλλά οι πινακίδες με τις πληροφορίες είναι αρκετά κατατοπιστικές και σου αφηγούνται την ιστορία του οικισμού, με ενδείξεις για το πού βρισκόταν το καθετί. Ακριβώς από κάτω βρίσκεται μια από τις αγαπημένες μου παραλίες, η Αγία Τριάδα, με στενή αμμουδιά και βράχια εκατέρωθεν. Άγρια ομορφιά.

Πολιόχνη

Βορειοανατολικά του νησιού βρίσκεται και το ιερό των Καβείρων, χτισμένο σ' ένα μεγάλο πλάτωμα πάνω από τη θάλασσα, απέναντι ακριβώς από το αντίστοιχο ιερό της Σαμοθράκης (όταν η ατμόσφαιρα είναι καθαρή, η Σαμοθράκη φαίνεται πεντακάθαρα). Από το ιερό σώζονται μόνο μερικές κολόνες, αλλά υπάρχει φύλακας που μπορεί να σας πληροφορήσει για τα υπόλοιπα. Ακριβώς από κάτω, ακολουθώντας ένα κακοτράχαλο-έως-επικίνδυνο μονοπάτι, θα βρεθείτε σε μια θαλασσοσπηλιά, η οποία σύμφωνα με τον μύθο είναι η σπηλιά του Φιλοκτήτη. Εκεί έμενε μετά το δάγκωμα του φιδιού που ανάγκασε τους Αχαιούς να τον αφήσουν στη Λήμνο, μέχρι που ο Κάλχας προφήτεψε ότι μόνο με τα όπλα του θα κατάφερναν να πάρουν την Τροία. Ο Οδυσσέας ανέλαβε να πάει να τον πείσει, τα κατάφερε (με ποιο κόλπο μη με ρωτάτε, έχουν περάσει δέκα χρόνια και βάλε που τα διάβαζα αυτά) και τα υπόλοιπα γνωστά.
Προτιμήστε πολύ πρωινές ή απογευματινές ώρες για να τα επισκεφτείτε, γιατί έχει λίγο περπάτημα μέχρι το ιερό κι ο ήλιος χτυπάει ανελέητα.

Καβείρια

Όπως είπα και παραπάνω, η Λήμνος δεν έχει καθόλου υποδομές κι αυτή είναι η μεγαλύτερη γοητεία της. Στις διαδρομές με το αυτοκίνητο, ψάχνοντας ερημικές παραλίες για να περάσουμε τη μέρα μας, δεν υπάρχει τίποτα γύρω μας εκτός από λόφους και χέρσες εκτάσεις. Βλάστηση μηδέν - οι αγέρηδες είναι τόσο δυνατοί, που ακόμα και τα λιγοστά πεύκα έχουν περίεργες γωνίες. Προσωπικά το βόρειο κομμάτι του νησιού μου αρέσει περισσότερο, ακριβώς επειδή είναι έρημο κι αραιοκατοικημένο. Σ' όλη τη βόρεια πλευρά θα βρείτε παραλίες άγριες, χωρίς μπιτς μπαρ και πολύ κόσμο, καθώς και μερικές αχτύπητες ταβέρνες στη μέση του πουθενά. Must η διαδρομή μέχρι το εκκλησάκι του Άγιου Χαράλαμπου στην Πλάκα, κατά προτίμηση δειλινό. Ερημιά και θάλασσα. Εδώ βρήκα και μια φωτογραφία του ηλιοβασιλέματος.
Γενικά οι παραλίες είναι τέλειες παντού, με άμμο οι περισσότερες, ενώ για τους πιο κοινωνικούς στον Νεβγάτη και στο Θάνος υπάρχουν κεφάτα μπιτς μπαρ. Για Νεβγάτη προτιμήστε αυτό με το καράβι, που σπάει το κατεστημένο και δεν σου παίρνει τ' αυτιά με ντάπα-ντούπα. Όσο για το Θάνος, έχει υπέροχα, κρυστάλλινα νερά, αρκεί να την πετύχεις σε μέρα που δεν φυσάει.
Η Τουρκία φαίνεται πάντοτε από τα ανατολικά παράλια του νησιού, ο Άθως κι η Σαμοθράκη φαίνονται συχνά απ' το Βορρά, ενώ τις πολύ καθαρές μέρες μπορείς να δεις μέχρι και τις Σποράδες. Φίλος που έκανε φαντάρος εκεί μου είπε πως κάποιες μέρες έβλεπε και τον Όλυμπο, αλλά δεν το είδα ιδίοις όμμασι, οπότε σας το μεταφέρω με τη δέουσα επιφύλαξη.
Μπορώ να γράφω ή να μιλάω ώρες για τη Λήμνο, γιατί για μένα αποτελεί την ιδανική εικόνα του Αιγαίου, με φως, άγρια ομορφιά και τον μαγνητισμό που πρέπει να ζήσεις για να καταλάβεις. Το νησί απέκτησε κακή φήμη εξαιτίας του στρατού, κάτι που κατανοώ απόλυτα, γιατί αν βρεθείς φαντάρος εκεί μες στον χειμώνα προφανώς δεν θα θέλεις να ξαναπατήσεις. Καλύτερα - σύμφωνα με τους υπολογισμούς μας, έχουμε τουλάχιστον δέκα χρόνια μπροστά μας για να την απολαύσουμε άγρια κι ανεκμετάλλευτη, μέχρι να πλακώσει κι εκεί το τέρας του τουρισμού.
Προχθές έσκασε το τηλεφώνημα που έλεγα μερικές αναρτήσεις πριν, πράγμα που σημαίνει ότι σε 24 ώρες θα χαζεύω τ' αστέρια από την Παναγιά. Τελευταία φορά πήγα πέρυσι το Πάσχα. Το αεροπλάνο προσγειώθηκε κατά τις έξι το απόγευμα. Κατέβηκα στην πίστα, κοίταξα γύρω μου, πήρα βαθιά ανάσα και σκέφτηκα «επιτέλους, ξαναγύρισα».

monopoly

2009-08-09T15:30:00.003+03:00

Σαν παρέα μας αρέσουν τα επιτραπέζια. Λίγο που οι περισσότεροι από ένα σημείο και μετά βαριόμαστε να βγαίνουμε για ποτό, λίγο που όλοι έχουμε τις ίδιες δεξιότητες και το παιχνίδι είναι πάντα αμφίρροπο, καταλήγουμε να παίζουμε αρκετά συχνά. 'Ετσι έγινε και χθες. Μαζευτήκαμε στη βεράντα με πίτσες και... Μονόπολι!

Εγώ κανονικά την Μονόπολι την ψιλοβαριέμαι, αλλά, τελικά, εξαρτάται με ποιον παίζεις. Η δική μας βερσιόν έχει μερικές συναρπαστικές πινελιές. Αφού αγοραστούν όλα τα οικόπεδα, αρχίζει το πραγματικό παιχνίδι: έχεις χτίσει την αυτοκρατορία σου, καιρός τώρα να γκρεμίσεις των άλλων! Επιτρέπονται τα πάντα. Δάνεια, ανταλλαγές, κοντσόρτιουμ (ο ένας βάζει τα οικόπεδα, ο άλλος τα λεφτά και τα κέρδη εξ ημισείας), παραχωρήσεις οικοπέδων με αντάλλαγμα free pass κι ό,τι αναίσχυντη πρόταση κατεβάσει η κούτρα του καθενός. Στόχος είναι να καταφέρεις να συνεργαστείς με όλους, αφήνοντας τον πιο επικίνδυνο αντίπαλό σου έξω απ' το παιχνίδι.

(Μην διδάξετε αυτή την εκδοχή σε παιδιά. Εμείς είμαστε ήδη διεφθαρμένοι ενήλικες, οπότε το να παριστάνουμε τον Ροκφέλερ για κανά δίωρο δεν μπορεί να μας καταστρέψει περισσότερο.)

Ο ιδανικός αριθμός παιχτών είναι τρεις ή τέσσερις, γι αυτό συνήθως προτιμάμε να παίζουμε ανά ομάδες των δύο κι όχι ο καθένας ξεχωριστά. Η ιδανική ομάδα αποτελείται από έναν εγκέφαλο κι έναν κωλόφαρδο - ο μεν σχεδιάζει, ο δε ρίχνει τα ζάρια κατά παραγγελία. Εγώ ανήκω στη δεύτερη κατηγορία, χθες έπαιζα με τον Νίκο που έχει ανεξάντλητες εμπνεύσεις λαμογιάς και το αποτέλεσμα ήταν θεαματικό: ο Γιάννης τρεις φορές διαμαρτυρήθηκε ότι θα εγκαταλείψει το παιχνίδι «γιατί δεν θα σας αντέχω άλλο».

Αυτές τις βραδιές τις προτιμώ χίλιες φορές απ' το να πάμε σ' ένα μπαρ με την μουσική τέρμα και να πρέπει να φωνάζουμε για ν' ακουστούμε. Βέβαια, στη ζωή όλα χρειάζονται, αλλά την κουβέντα, το γέλιο και την επαφή με ελάχιστα πράγματα μπορώ να τα ανταλλάξω. Ακόμα κι αν μου προσφέρεις free pass στα σφηνάκια. :)

δείξτε μου...

2009-08-08T11:58:00.005+03:00

...μια ιδέα που για την επίτευξή της να αξίζουν τέτοιες εικόνες.

Children view the body of a six-year-old Afghan boy, who was killed when a weapons cache exploded, on the outskirts of Jalalabad, the provincial capital of Nangarhar province east of Kabul, Afghanistan on Monday, June 22, 2009. The explosion killed the boy in a nearby village and wounded 20 others, police said. (AP Photo/Rahmat Gul)

Sixteen-month-old Aubrey Melton reaches for her father, SSG Josh Melton, as she views his body with her mother Larissa before his funeral service on June 27, 2009 in Germantown, Illinois. SSG Melton, who was serving in Afghanistan with the Illinois National Guard, was killed in Kandahar during an IED attack on June 19. (Scott Olson/Getty Images)

Ιστορία, εθνική συνείδηση, θρησκεία, ό,τι θέλετε. Αξίζει οτιδήποτε απ' όλα αυτά όταν για να τα κερδίσεις πρέπει να προκληθεί αυτή η δυστυχία;
(Δείτε και τις υπόλοιπες. Το λινκ το βρήκα στον singensanggesungen.)

η δουλειά κάνει τους πάντες

2009-08-05T18:09:00.006+03:00

Το μεγαλύτερο κακό που μπορεί να σε βρει μ' αυτή τη ζέστη, με τα μπαγκάζια μισοπακεταρισμένα κι ενώ περιμένεις τηλεφώνημα για να μάθεις πότε ακριβώς θα φύγεις, είναι να μεταφράζεις για αστέρια, φεγγάρια και παραλίες. Άμα τους παραδώσω ένα χάλι και μισό, εγώ θα φταίω;
(ξέρω, εγώ θα φταίω)
Και τον χειμώνα, μες στη βροχή και την μελαγχολία, που θέλουμε να σκάσει λίγο το χειλάκι μας, τον χειμώνα, λέγω, έρχονται δέκα-δέκα οι εταιρικές συμβάσεις. Γιάπικη μιζέρια κι άγιος ο θεός. Μόνο εγώ διακρίνω την ειρωνεία;
(ξέρω, μόνο εγώ τη διακρίνω)
Μ' ακούει κανείς;

pobras princesas!

2009-08-03T16:31:00.003+03:00

When she came along

2009-07-28T13:57:00.003+03:00

Δεν ξέρω καν αν το έχω ακούσει εκεί, αλλά στο μυαλό μου έχει καταχωριστεί σαν ο απόλυτος Republic ήχος.
Σαββατόβραδο κατά τις έντεκα, επιστροφή από Χαλκιδική, κουρασμένοι από μια ολόκληρη μέρα με βουτιές, τάβλι, μπύρες και χορό στο μπιτς μπαρ, οι μισοί ήδη μισοκοιμούνται, χαλαρή κουβεντούλα και στη στροφή της Καρδίας απλώνονται μπροστά μας τα φώτα της πόλης. Το αγαπημένο μου σημείο μιας από τις αγαπημένες μου διαδρομές.

Κυκλοφοριακή αγωγή

2009-07-24T16:52:00.004+03:00

Τις προάλλες συζητάω με την κολλητή. Λέμε διάφορα, έρχεται η κουβέντα στο σεξ (το περίεργο μ' εμάς θα ήταν να μην ερχόταν, αν κι όποτε είμαστε με τους άντρες της παρέας είναι που γίνεται το σώσε) και της περιγράφω σκηνικό του περσινού χειμώνα.
-Εντάξει, μου λέει σε κάποια φάση, καλό είναι να μην το παρακάνουμε και με τις οδηγίες πάντως. Πιο πάνω, πιο κάτω, πιο πέρα, εκεί, κι άλλο, τώρα λίγο δεξιά, πάρτο διαγώνια, στο τέλος θα νιώσει σαν GPS ο άλλος, ε δεν μπορεί, θα ξενερώσει!
Σε πενταετή σχέση η κολλητή. Που πλέον ο παίχτης έχει μάθει όλους τους δρόμους και τα σαμαράκια, πού έχει στοπ, πώς βγαίνουν στη λεωφόρο, πώς το σανιδώνεις κι από πού κόβεις δρόμο για να φτάσετε πιο γρήγορα.
-Ρε, δεν μας χέζεις; της απαντάω. Έχεις τον άλλον εκεί πέρα πού 'χει αποστηθίσει τον χάρτη και μου λες να μην δίνω οδηγίες; Ξέρεις τι είναι να 'σαι κολλημένος στο φανάρι κι ο μπροστινός να μην παίρνει μπρος με τίποτα; Στο τέλος θα την βαρέσεις την κόρνα!

Αγαπητοί άντρες αναγνώστες, εσείς οι μετρημένοι στα δάχτυλα που με διαβάζετε. Να υποδέχεστε με χαρά τις οδηγίες πλοήγησης, διότι αποτελούν επένδυση για ένα ευχάριστο ταξίδι (απαραίτητη προϋπόθεση, η εκφωνήτρια να μην μιλάει σαν ανδροειδές όπως η δεσποινίς του ναβιγκάτορ). Αν πάλι δεν σας δοθούν καθόλου οδηγίες, θερμά συγχαρητήρια: έχετε ήδη βγει στην εθνική, φορέστε ζώνες κι ευχόμαστε καλοτάξιδοι.

James, sometimes+laid

2009-07-18T19:39:00.005+03:00

Ήταν το μόνο πράγμα που θα μπορούσε να με κάνει να ξεκολλήσω απ' τη Χαλκιδική με τέτοια ζέστη. Τα μάρμαρα ζεματούσαν στο Θέατρο Γης, οι πατούσες μου έκαιγαν μετά από λίγη ώρα, ιδρώτας ποτάμια, νερά να φεύγουν από παντού και 5.000 άτομα να χοροπηδάνε σαν παλαβά. Άξιζε κάθε δευτερόλεπτο. Cheers!

back to basics

2009-07-17T02:01:00.004+03:00

Το μόνο κακό με τις διακοπές είναι ότι κάποτε τελειώνουν, αλλά τουλάχιστον φέτος κατέληξα σ' έναν στόχο ζωής: να βρω έναν τρόπο να κάνω διακοπές όλο τον χρόνο.
Το ομολογώ. Δεν μ' αρέσει η δουλειά. Πείτε με τεμπέλα, ανεπρόκοπη, μη δημιουργική κι ό,τι άλλο θέλετε, αλλά η δουλειά είναι αναγκαίο κακό. Βέβαια εγώ αυτή που κάνω την αγαπάω, αλλά και πάλι δεν θα με χάλαγε να την κάνω μόνο για το κέφι μου.
Αναζητείται απασχόληση που να σου επιτρέπει να αφιερώνεις τον χρόνο σου σ' αυτά που αξίζουν πραγματικά στη ζωή, όπως διάβασμα, βόλτες με φίλους, χάζεμα των αστεριών και σεξ χωρίς να σκέφτεσαι «αν ρίξουμε τώρα έναν ακόμα γύρο, αύριο θα σερνόμαστε κι οι δυο στη δουλειά». (Εννοείται πως ρίχνεις τον δεύτερο γύρο και μετά σέρνεσαι.) Η απάντηση δεν πρέπει να είναι «νοικοκυρά», γιατί εγώ ανήκω στην ταλαιπωρημένη γενιά των γυναικών που έχουν μάθει να συνδέουν τις νοικοκυρές με κουσκούς, Μενεγάκη και φασολάκια κι ότι είναι προτιμότερο να καθαρίζεις τα φασολάκια τα μεσάνυχτα κουτουλώντας απ' τη νύστα επειδή την άλλη μέρα έχεις γραφείο και να μην προλαβαίνεις όχι Μενεγάκη να δεις, αλλά ούτε ανάσα να πάρεις, γιατί έτσι βαδίζεις προς την ολοκλήρωση κτλ κτλ. Η αντίληψη αυτή έχει ριζωθεί τόσο βαθιά μέσα μας, που είμαι σίγουρη πως πρωτεργάτες αυτού του κινήματος ήταν οι άντρες. Τόση πλύση εγκεφάλου δε γίνεται να προέκυψε απλά απ' τις νευρώσεις των μαμάδων μας που δεν δούλεψαν και το 'χουν απωθημένο.
Τέλος πάντων, γαμάτα ήταν και φέτος, σε λίγες ώρες James (τίποτε άλλο δεν θα ήταν ικανό να με ξεκουνήσει απ' το κάμπινγκ πριν την Κυριακή) και μετράμε αντίστροφα μέχρι το επόμενο πακέτο διακοπών. Αααχ!

Μου χα χα

2009-07-08T15:59:00.004+03:00

Η προηγούμενη ανάρτηση ήταν το συνδυασμένο αποτέλεσμα της πανσελήνου, ενός γαμάτου ΣΚ στην Ανάβυσσο με φίλες κι ενός εκνευριστικά περίπλοκου άντρα. Κοινώς, δουλειά δεν είχε ο διάβολος.
Η προηγούμενη βδομάδα ήταν τέλεια, με φουλ δουλειά και ξενύχτια, αλλά μας τελείωσε πανηγυρικά. Σήμερα ξύπνησα στις εννιά (με ξυπνητήρι, φυσικά - δεν ξέρω τι φαντάστηκες) μετά από εφτά ώρες ύπνο. Κι ένιωσα αναζωογονημένη. Κανονικά, το ξυπνητήρι πάνω στο εφτάωρο είναι δράμα, αλλά είχα τόσες μέρες να κοιμηθώ σαν άνθρωπος που το σημερινό ήταν παράδεισος.
Κατέβηκα στο κέντρο να κάνω τις δουλειές μου κι εξαχνώθηκα. Πήγα στο Tickethouse να κάνω refund τα εισιτήρια του Rockwave κι ήταν πρωτόγνωρη εμπειρία - πρώτη φορά μπαίνω εκεί μέσα κι αντί να ξηλώνομαι βγαίνω με λεφτά. Ο σκοπός τους είναι ιερός: Χαλκιδική, καρντάσι!

Την Παρασκευή κλείνω το σπίτι, αφήνω το καμίνι κι ανηφορίζω. Αν όλα πάνε καλά (που το εύχομαι), θα γυρίσω καλό Σεπτέμβρη. Σε τρία εικοσιτετράωρα θα στήνω σκηνή στον Αρμενιστή.

duuuh?

2009-07-06T01:10:00.007+03:00

Εδώ και μήνες, τις στιγμές που περνάω καλά, σκέφτομαι πως έτσι θα έπρεπε να είναι κανονικά η ζωή. Όλη η ζωή. Κι ότι στο χέρι μου είναι να την κάνω έτσι, να ψάξω και να βρω τι χρειάζομαι για να είμαι ευτυχισμένη και να προσπαθήσω να το πετύχω. Βέβαια, δεν θυμάμαι πού διάβαζα πρόσφατα ότι είναι δυστυχισμένοι όσοι πιστεύουν ότι πρέπει να είναι ευτυχισμένοι κάθε μέρα, πράγμα που με βολεύει πάρα πολύ, γιατί σε ό,τι αφορά τις αποφάσεις ζωής, δεν ξέρω ακόμα με σιγουριά ποια θα με οδηγήσει σ' αυτό που πραγματικά θέλω. Κοινώς, δεν ξέρω τι θέλω.
(Έναν ψυχαναλυτή, ίσως;)

12 μήνες

2009-07-01T23:38:00.006+03:00

Υπάρχει μια γενιά παιδιών στη Βόρεια Ελλάδα που μεγάλωσε με Power. Ήταν ένα κανάλι που έβαζε παιδικά κάθε μέρα στις έξι το απόγευμα και τα Σαββατοκύριακα απ' το πρωί. Τα περισσότερα απ' αυτά ακόμα τα ψάχνω, αλλά προχθές, παίζοντας στο Youtube, ανακάλυψα αυτό και συγκινήθηκα! Να 'ναι καλά το κορίτσι που τ' ανέβασε.

Η ίδια κοπέλα ανέβασε και τα Τοσοδούλια, που τα βλέπαμε στο χωριό σε κασέτα με τα ξαδέρφια μου. Δεκαπέντε χρόνια μετά, θυμόμαστε κι οι τέσσερις το τραγούδι των τίτλων, λέξη προς λέξη.

κληρονομιές

2009-06-29T18:03:00.005+03:00

Τα μουσεία είναι ωραίο πράγμα. Μπαίνεις μέσα κι αρχίζεις ένα ταξίδι στον χρόνο, βγαίνεις μερικές ώρες μετά κι είσαι σοφότερος. Το πρόβλημα πολύ συχνά είναι οι συνταξιδιώτες σου.

Αφορμή γι αυτό το κείμενο είναι η χθεσινή επίσκεψη στο Μουσείο της Ακρόπολης. Αφού πήραμε τα τρία μας στην Μαλακάσα (αποχαιρέτα τους τους Killers που χάνεις) είπαμε να αξιοποιήσουμε το απόγευμα με μια επίσκεψη. Εγώ ειδικά είχα πολλή ανυπομονησία να το δω, καθώς είχε προηγηθεί το Βρετανικό το Πάσχα κι ήθελα να συνδέσω τα κομμάτια.
Για το ντιζάιν δεν θα πω τίποτα, αφενός γιατί δεν είμαι ειδική και αφετέρου επειδή έχει γκρινιάξει τόσος κόσμος, που λέω να πάω κόντρα στο ρεύμα. :Ρ Εμένα μου φάνηκε λιτό, μ'αρέσει ούτως ή άλλως πολύ το γυαλί και είναι υπέροχη η γαλαρία που βλέπει την Ακρόπολη. Α, και μην πάτε φορώντας φούστα - διάφανα πατώματα.
Λοιπόν, στα Μουσεία συχνάζουν αυτοί που θαυμάζουν τις αρχαίες κληρονομιές γενικώς κι αυτοί που θαυμάζουν τη δική τους ειδικώς. Αυτό δεν είναι κακό. Το κακό είναι ότι ο φανατικός αρχαιολάτρης είναι, κατά κανόνα, οπαδός του «πας μη Έλλην βάρβαρος». Είναι αυτός που ανασταίνει το ένδοξο παρελθόν για να καλύψει τις τρύπες του παρόντος, μετατρέποντας έτσι σε τροχοπέδη μια κληρονομιά που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί σαν αφετηρία για την πρόοδο του σήμερα. Αντί να καμαρώνει για το παρελθόν και να προσπαθεί να φτιάξει και το παρόν του, αρκείται σ' αυτό που κληρονόμησε, το οικειοποιείται με θράσος θαρρείς κι είναι δικό του δημιούργημα και το προβάλλει νευρωτικά ως επιχείρημα σ' όλες τις καταστάσεις.
Επίσης, είναι αυτός που θα χάψει και θα διαδώσει κάθε ηλίθιο μύθο σχετικά με την ανωτερότητα της φυλής του. Οι κατασκευαστές των μύθων κι οι τσαρλατάνοι σ' αυτόν απευθύνονται, άλλωστε, ξέρουν ότι τους περιμένει ανυπόμονα.
Είμαι μεταφράστρια και δουλειά μου είναι η γλώσσα. Ακριβώς επειδή την αγαπώ, θεωρώ υποχρέωσή μου να ερευνώ οτιδήποτε μου λένε γι αυτή, και μπορώ να σας διαβεβαιώσω πως η ελληνική δεν βασίζεται στην αριθμολογία, δεν έχει πέντε εκατομμύρια λέξεις και το ελληνικό αλφάβητο δεν περιέχει κανενός είδους προσευχή. Είναι ένα κανονικό αλφάβητο χωρίς μαγικές ιδιότητες και τώρα περιμένω τους μυθοχτυπημένους να μου την πέσουν.
Εκεί που χαζεύαμε λοιπόν τις Καρυάτιδες, μας την πέφτει συνταξιούχος αρχαιολάτρης και μας πιάνει την κουβέντα. Μας έδωσε κάποιες πληροφορίες για τον Θεμιστοκλή, «να 'στε καλά, καλέ μας κύριε, δεν το ξέραμε αυτό» και πάνω εκεί μας πληροφορεί για την συνομωσία των Εβραίων κατά των Ελλήνων και ότι ο Κίσινγκερ κάποτε είπε...
-Ο Κίσινγκερ δεν είπε τίποτα, τον κόβω. Αυτή η δήλωση δεν έγινε ποτέ.
-Δεν είσαι καλά πληροφορημένη, δεσποινίς, είχε πει για τον Ελληνικό λαό, ότι πρέπει να μας αρπάξουν την παιδεία μας...
-Σας επαναλαμβάνω, δεν το είπε. Αν κάνετε λίγη έρευνα, θα το δείτε και μόνος σας.
-(με κοιτάζει με μισόκλειστα μάτια) Βλέπω πως η δεσποινίς ανήκει στους προοδευτικούς που προσπαθούν να ισοπεδώσουν...
-Δεν προσπαθώ να ισοπεδώσω τίποτα, σας λέω μια αλήθεια, αν θέλετε την πιστεύετε. Μπορείτε να το ψάξετε και μόνος σας, έχετε πρόσβαση στο διαδίκτυο;
Απαγορευμένη λέξη. Μου έριξε ένα βλέμμα όλο καταφρόνια και μου γύρισε την πλάτη. Το πρόβλημα, όπως είπε κι η αδερφή μου, είναι ότι κι αυτός ψηφίζει. Καρατζαφέρη, πιθανώς.
Λοιπόν, το Μουσείο μας άρεσε πολύ, αλλά όπως λέει κι ο Γιωρίκας, οι Έλληνες είναι ένας λαός χωρίς ελπίδα. Τίγκα στον κόσμο που έβγαζε φωτογραφίες με φλας, παρά τις ανακοινώσεις απ' τα μεγάφωνα. Οι φύλακες σε κάθε όροφο να χαχανίζουν σε πηγαδάκια, αντί ν' ανοίξουν τα στραβά τους και να κάνουν παρατήρηση στους λοβοτομημένους που πιάναν τα εκθέματα. Ρε ηλίθιε, η Καρυάτιδα είναι δυόμισι χιλιάδων ετών. Άμα την πιάσεις εσύ, την πιάσω εγώ, την πιάσει κι ο γείτονας, πόσο ακόμα νομίζεις ότι θ' αντέξει; Το αποκορύφωμα ήρθε στην αίθουσα των γλυπτών του Παρθενώνα. Αφού έκανα παρατήρηση σε μια που παρακολουθούσε το βλαστάρι της να παίζει με το αέτωμα, ακούσαμε φωνές λίγο πιο πέρα. Μια κυρία μάλωνε μ' έναν μεσήλικα, που στο θεό σας, χτυπούσε με τη γροθιά του τη ζωφόρο (για να δει αν είναι κούφια;). Την ΑΥΘΕΝΤΙΚΗ ζωφόρο, ούτε καν το εκμαγείο. Θρασύτατος ο άλλος, φώναζε κι αυτός και σε λίγο απομακρύνθηκε. Οι φύλακες άφαντοι. Στρίβοντας, τους είδαμε να ανεβαίνουν γελώντας τις σκάλες.
Περιττό να πω ότι αυτό που ξεκίνησε σαν μια ανυπόμονη επίσκεψη με πολύ κέφι, κατέληξε σε πολλά νεύρα και απελπισία. Απελπισία γιατί όλοι αυτοί που καταστρέφουν τα μάρμαρα αγγίζοντάς τα είναι σίγουρα οι ίδιοι που φωνάζουν να μας γυρίσουν τα υπόλοιπα πίσω. Γιατί ο γονιός που φέρνει το παιδί του για να θαυμάσει το μεγαλείο των προγόνων του, δεν κάνει καμιά προσπάθεια να του μάθει πώς να το προστατεύει. Γιατί ο Υπουργός Πολιτισμού δηλώνει πως η επιστροφή των μαρμάρων έχει εξελιχθεί σε παγκόσμιο αίτημα, αλλά δεν φροντίζει για την τοποθέτηση στο Μουσείο φυλάκων που να κάνουν σωστά τη δουλειά τους. Και γιατί ο Νεοέλληνας χάφτει ό,τι ακούει στον Λαζόπουλο και βαυκαλίζεται με την ιδέα ότι οι ξένοι θέλουν να μας κλέψουν την παιδεία μας, χωρίς να συνειδητοποιεί, κοιτώντας γύρω του, ότι δεν έχει απομείνει καμιά παιδεία για να κλαπεί.

The Fratellis - Whistle for the Choir

2009-06-27T19:49:00.000+03:00

ακάλυπτος

2009-06-25T21:35:00.006+03:00

Μέχρι φέτος τον Σεπτέμβρη δεν είχα ζήσει ποτέ σε πόλη. Ή μάλλον είχα, αλλά ήμουν μωρό και δεν το θυμάμαι.
Το πατρικό μου στη Θεσσαλονίκη είναι απ' αυτά τα ωραία σπίτια στα περίχωρα, όπου έχει ησυχία και τα βράδια το μόνο που ακούγονται είναι τα γατιά που κάνουν σεξ. Μέχρι πριν από λίγα χρόνια ακούγονταν κι οι σκύλοι, μέχρι που κάποιοι πιο σκύλοι αποφάσισαν να επανακτήσουν τη νεκρική σιγή της γειτονιάς και φόλιασαν όλα τ' αδέσποτα, συφιλιάζοντας εμάς τους υπόλοιπους. Οι πληροφορίες ότι τώρα θέλουν να δηλητηριάσουν και τα παιδάκια που παίζουν τ' απογεύματα στις αυλές ελέγχονται.
Λοιπόν, εκείνο το μέρος είναι πολύ ωραίο για να μεγαλώνεις παιδιά (και σκυλιά, αν τα προσέχεις πολύ), μόνο που όταν τα παιδιά μεγαλώσουν, σε καταριούνται που τα 'φερες στο τέρμα του Θεού. 15 ευρώ με το ταξί απ' το κέντρο κι η κοντινότερη καφετέρια της προκοπής στα δέκα χιλιόμετρα - η αδερφή μου προτείνει να ζητήσουμε απ' το Υπουργείο Αποκέντρωσης ειδικό κονδύλι για τις βενζίνες.
Που λέτε, η έκθεση σε τόσο καθαρό αέρα είχε ολέθρια αποτελέσματα στον ψυχισμό μου, γιατί κατέληξα να λατρεύω το αγνό αστικό τοπίο περισσότερο κι απ' τους μετροπολιτάνους-τζάνκια που νομίζουν ότι η πόλη είναι η Αλβανία του Χότζα κι ότι έξω απ' τα τείχη δεν έχει τίποτα. Όταν κατέβηκα μόνιμα στην Αθήνα τον Σεπτέμβρη, ερχόμουν να συναντήσω μια μεγάλη αγάπη: το γκρι. (Καλά, ερχόμουν για δυο αγάπες, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας.)
Δέκα μήνες μετά, ο έρωτας παρέμεινε ίδιος κι απαράλλαχτος, αν και υποψιάζομαι ότι η γοητεία θα είχε ξεθωριάσει αν δεν έφευγα κάθε τρεις και λίγο προς Βορρά. Anyway, μια από τις μεγαλύτερες συγκινήσεις του να ζεις σε πόλη είναι ο ακάλυπτος!
Η πολυκατοικία μου είναι τεράστια και στον ακάλυπτο βγάζουν τρία διαμερίσματα από κάθε όροφο, σύνολο δηλαδή δεκαπέντε. Μιλάμε για έναν χώρο έξι επί έξι, κι ευτυχώς μένω στον τέταρτο, οπότε έχω μπόλικο φως.
Η πλειοψηφία των διαμερισμάτων που βλέπουν στον ακάλυπτο είναι οικογένειες, με μοναδική εξαίρεση εμένα και τον Ι., επίσης εργένη, που μένει από κάτω. Το ευτύχημα είναι ότι οι οικογένειες δεν έχουν μικρά παιδιά. Το δυστύχημα είναι ότι το πιο μικρό παιδί της πολυκατοικίας μένει στην άλλη πλευρά του τοίχου μου και το ακούω σε αποκλειστικότητα, αλλά ευτυχώς οι κολικοί σταμάτησαν εδώ και δυο βδομάδες, πάνω οι γονείς του κι εγώ είχαμε κουρελιαστεί από την αϋπνία. Αν ποτέ με συγχύσει η πολυκατοικία, θα φέρω την μικρή σπίτι μου για ένα απόγευμα και θ' ανοίξω τα παράθυρα. Κινητή διαφήμιση αντισύλληψης.
Λοιπόν, οι κυρές μαζεύονται κάθε πρωί για καφέ, πότε στο σπίτι της μιας και πότε στης άλλης. Το πού τη βρίσκουν τέτοια χαρά στις οχτώ τα χαράματα είναι μεγάλο μυστήριο, που δεν κατάφερα να λύσω όλο τον χειμώνα που σηκωνόμουν τέτοια ώρα για να πάω γραφείο. Μέχρι πριν από έναν μήνα έχανα όλη την πρωινή ζώνη, αλλά από τότε που άρχισα να δουλεύω στο σπίτι έχω φουλ πρόσβαση. Μ' αρέσει να τις ακούω να σχολιάζουν αυτά που βλέπουν στην Μενεγάκη, να μιλάνε για τα σόγια, τα παιδιά τους και για έναν μυστήριο λόγο, ποτέ για τους άντρες τους. Σαν να μην υπάρχουν, ρε παιδί μου! Κι οι μυρωδιές του φαγητού που έρχονται κατά τις δώδεκα απ' όλα τα παράθυρα είναι το μόνο που μπορεί να με πείσει να μαγειρέψω αντί να τη βγάλω με σαλάτα.
Οι καυγάδες πέφτουν απόγευμα με βράδι, την ίδια ώρα με το βραδινό φαγητό και τον μεγαλόφωνο σχολιασμό στα δελτία των οχτώ. Ακόμα πιο βράδι, μετά τα μεσάνυχτα, οι Αιγύπτιοι που μένουν από πάνω μου τηλεφωνούν στους δικούς τους και βλέπουν τηλεόραση με τον ήχο τόσο δυνατά, σαν να ήταν θεόκουφοι. Τον χειμώνα έπεφτα για ύπνο εκείνη την ώρα κι οι αραβικοί ήχοι έρχονταν στ' αυτιά μου σαν νανούρισμα.
Εγώ σε γενικές γραμμές είμαι ήσυχη, με εξαίρεση τις φορές που βάζω τέρμα τη μουσική για κανά μισάωρο (όταν κάνω δουλειές ή ετοιμάζομαι να βγω) και κάτι βράδια που ο Σ. το παρακάνει με τ' αστεράκια που με κάνει να βλέπω, οπότε προσφέρουμε το μεταμεσονύχτιο πρόγραμμα. Συνήθως το παίρνω χαμπάρι έγκαιρα και σκάω.
Ο ακάλυπτος είναι πάντα ζωντανός, είναι κομμάτι του σπιτιού μου κι ό,τι κι αν κάνω είναι παρών με θορύβους και μυρωδιές. Δεν είναι τόσο η δική μου αδυναμία στους ανθρώπους που τον κάνει τόσο αναπόσπαστο μέρος της καθημερινότητας, όσο η δύναμη με την οποία εισβάλλει απ' τ' ανοιχτά παράθυρα.
Χθες, κατά τις τέσσερις το πρωί, ενώ διάβαζα ξαπλωμένη με το βιβλίο έτοιμο να μου πέσει απ' τα χέρια, άκουσα απ' τον πάνω όροφο την Αλεξίου να τραγουδάει τη Συναυλία. Ο παππούς έχει αϋπνίες τώρα τελευταία και σηκώνεται χαράματα, την ώρα που εγώ γυρίζω απέξω και πέφτω για ύπνο. Άφησα βιαστικά το βιβλίο, έσβησα το φως και πρόλαβα να κοιμηθώ πριν τελειώσει το τραγούδι. Πολύ καλύτερα απ' τις γάτες.

Ε, αφού το λέει κι η έρευνα...

2009-06-23T21:55:00.003+03:00

Από εδώ:
Οι γυναίκες θέλοντας να αποφύγουν το σεξ χρησιμοποιούν μια πολύ γνωστή δικαιολογία, η οποία είναι ο πονοκέφαλος. Δυστυχώς όμως για αυτές, ιταλική έρευνα έδειξε πως το σεξ είναι φάρμακο για τον πονοκέφαλο και τις ημικρανίες, γι’αυτό μάλλον θα πρέπει να βρουν μια καινούργια δικαιολογία για να λένε σε τέτοιες περιπτώσεις.

Αν τα αποτελέσματα της έρευνας είναι αποκλειστικά και μόνο αυτά, τότε σπατάλησαν ένα κάρο πόρους για να αποφανθούν για κάτι που (οι γυναίκες, τουλάχιστον) ξέρουν από την αρχαιότητα, φαντάζομαι. Δεν υπάρχει καλύτερο φάρμακο για τον πονοκέφαλο, το στρες, τις κράμπες περιόδου ή την αϋπνία από το σεξ. Απ' το καλό, όμως. Το κακό είναι που σε κάνει να ξαγρυπνάς.
Οργασμός: το φυσικό κατασταλτικό για όλες τις περιπτώσεις.
Εδώ και χρόνια λέω στους άντρες φίλους μου πως αν ακούσουν την ατάκα «δεν θέλω τώρα, έχω πονοκέφαλο», θα πρέπει να καταλάβουν πως κάτι δεν πάει καλά. Αν τα πράγματα ήταν καλά, θα έπρεπε να ακούνε το «έλα εδώ, έχω πονοκέφαλο».

λοοοολ

2009-06-22T14:29:00.003+03:00

Τα χαμόγελα δεν έκρυψαν την ψυχρότητα μεταξύ Ερντογάν και Καραμανλή κατά την επίσκεψη του πρώτου για τα εγκαίνια του ΝΜΑ, έγραφε το Βήμα της Κυριακής. Πολύ ωραία. Μόνο που ο Ερντογάν δεν ήρθε τελικά στην Αθήνα επειδή ανέβασε πίεση, το αρθράκι προφανώς γράφτηκε το μεσημέρι του Σαββάτου κι όλοι εμείς τώρα γελάμε. Και σ' ανώτερα, καμάρια!

Η φωτογραφία ανερυθρίαστα κλεμμένη από εδώ.

Franz Ferdinand - Walk away

2009-06-13T10:56:00.001+03:00

Στο τέρμα!

go!

2009-06-10T20:03:00.004+03:00

Όταν όλα σκατώνουν, κλείνω τα μάτια και τ' αυτιά μου, παγώνω τον χρόνο και για μερικές ανακουφιστικές ώρες έχω την ψευδαίσθηση πως τα πράγματα βρίσκονται στη θέση που θέλω. Αυτό φυσικά και δεν λύνει το πρόβλημα. Αλλά έχοντας επιδείξει εξαιρετική ικανότητα να λύνω τα προβλήματά μου μέχρι τώρα, αυτή την εβδομάδα επιτρέπω στον εαυτό μου να κάνει κοπάνα από το brainstorming. Τα προβλήματα μπορούν να περιμένουν.
Όχι, δεν άρχισα τα ναρκωτικά. Το σκάμε στην Χαλκιδική σχεδόν κάθε μέρα!

friends et al

2009-06-01T01:02:00.003+03:00

Φίλοι. Σε πιάνουν όταν πέφτεις, σε ανεβάζουν, σε νταντεύουν, σε κρίνουν και σε κατακρίνουν, σ' αφήνουν να κάνεις το ίδιο μ' αυτούς, μοιράζονται τις μικρές και τις μεγάλες σου στιγμές. Αλλά το κυριότερο είναι ότι φτιάχνουν μαζί σου τις στιγμές. Γιατί αυτό είναι η ζωή - μόνο στιγμές. Με μια κηδεία την προηγούμενη εβδομάδα, προσπαθώ να το βάλω πια καλά στο μυαλό μου για να μην το ξεχνάω ποτέ: ούτε όταν νευριάζω, ούτε όταν τρέχω για δουλειές, ούτε όταν με πιάνει η σπαρίλα και βαριέμαι να σηκωθώ απ' τον καναπέ. Στιγμές και φίλοι. Αντανακλαστικά διαλέγω να γράψω γι' αυτό αντί για τα συναισθήματά μου για την απώλεια. Θέλω να σκεφτώ κάτι χαρούμενο.

Οι φίλοι μου είναι μπλαζέ, γκρινιάρηδες, εγωιστές και ζηλιάρηδες, πανέξυπνοι, οξυδερκείς, ανοιχτόμυαλοι και ειλικρινείς. Έχουν ένα κάρο ελαττώματα, όπως ακριβώς κι εγώ, αλλά αγαπιόμαστε γι αυτό που είμαστε. Έχουμε ξεπεράσει το στάδιο της ωραιοποίησης και τρίβουμε ο ένας τα στραβά του άλλου στα μούτρα, όχι σαν κατηγορία, αλλά σαν γεγονός, κάτι που το ξέρεις και ακριβώς επειδή δεν σε νοιάζει το παραβλέπεις. Από πότε οι άνθρωποι πρέπει να είναι τέλειοι για να τους αγαπάμε;

Όταν είπα στον κολλητό μου ότι έφυγα από το γραφείο και τους λόγους που με οδήγησαν εκεί, μου απάντησε:
-Α, τον μαλάκα! Ωραία, πότε θα ξαναμετακομίσεις Θεσσαλονίκη;
-Δεν μπορείς τουλάχιστον να προσποιηθείς ότι λυπήθηκες;
-Δεν μπορώ. Λυπάμαι αφού λυπάσαι, αλλά αν είναι να γυρίσεις, χαίρομαι.

Το προτιμώ χίλιες φορές απ' το να μου 'λεγε ψέματα. Και χαίρομαι που ξέρω ότι δεν θα 'κανε τον κόπο να τα πει.

Δεν ξέρω τι με πιάνει και θέλω συνέχεια να προσδιορίζω τις σχέσεις μου. Να τις ζυγίζω, να βλέπω αν άλλαξαν και να χαίρομαι αν βλέπω ότι είναι προς το καλύτερο - πιο ζεστές, πιο ειλικρινείς, πιο άμεσες. Ίσως είναι που όλα αλλάζουν τόσο γρήγορα, που θέλεις να πιαστείς από σταθερές. Ίσως είναι τα φεγγάρια, που λέει κι η Βιτάλη. Ή ίσως, κι αυτό με βολεύει περισσότερο να πιστεύω, είναι ανάγκη που νομοτελειακά μας πιάνει όλους.

γιου πας δι μέσατζ οφ πλέζουρ!

2009-05-22T16:05:00.001+03:00

Κλαίω από τα γέλια!

πάρτι στο Στέκι Μεταναστών, Σάββατο, 16 Μαΐου

2009-05-14T23:56:00.003+03:00

Μετά τα πρόσφατα γεγονότα (για όσους δεν ξέρουν, την πορεία κατά των μεταναστών και τα επεισόδια που σημειώθηκαν στα Εξάρχεια το περασμένο Σάββατο), υπάρχει ένας λόγος παραπάνω για να δείξουμε πως ακούμε αυτούς που προσπαθούν να κάνουν τη ζωή των άλλων λίγο πιο εύκολη, λίγο καλύτερη, λίγο πιο ανθρώπινη.
Τα Πίσω Θρανία είναι μια συλλογικότητα δασκάλων και μη που κάνουν μαθήματα σε μετανάστες. Το Σάββατο, 16 Μαΐου, διοργανώνουμε πάρτι για την οικονομική μας ενίσχυση. Θα γίνει στο μαγαζί ακριβώς κάτω από το Στέκι και τα ποτά θα κοστίζουν +1 ευρώ (αυτό το ευρώ θα είναι και τα δικά μας έσοδα). Σας περιμένουμε.

στον πάγο

2009-05-12T00:12:00.003+03:00

Πανελλήνιες.
Εφτά χρόνια έχουν περάσει κι ακόμα νιώθω ένα σφίξιμο κάθε τέτοια εποχή. Τόσο άγχος, τόσες ώρες, όλη η ζωή σου να νομίζεις πως κρέμεται από δέκα κόλλες χαρτί και μια στοίβα κακογραμμένα βιβλία. Γονείς που έχουν κάνει ό,τι καλύτερο μπορούν για να κάνεις κι εσύ, με τη σειρά σου, ό,τι καλύτερο μπορείς. Κι η προσδοκία σου να προστίθεται στη δική σου προσδοκία και το βάρος να μεγαλώνει. Θυμάμαι πως όταν βγήκαν τα αποτελέσματα, στην αρχή δεν το πίστευα. Σιγά-σιγά ήρθε η τεράστια ανακούφιση.
Δεν νοσταλγώ καθόλου το σχολείο. Δεν περνούσα άσχημα - απλά βαριόμουν. Η ύλη είχε ήδη βγει στο φροντιστήριο και δεν υπήρχε σχεδόν κανένας καθηγητής που να μπορεί να κρατήσει το ενδιαφέρον μου. Διεκπεραιωτικοί κι αυτοί, ξέροντας πως αυτά που μας διδάσκουν είναι ήδη γνωστά, όλοι μας συνένοχοι σε μια άρρητη συνεννόηση.
Το χειρότερο κομμάτι, ειδικά στις δυο τελευταίες τάξεις του Λυκείου που είχα αρχίσει να αντιλαμβάνομαι τις δυνατότητες του κόσμου γύρω μου, ήταν η αίσθηση πως δεν ζούσα. Σχολείο-σπίτι-φροντιστήριο-διάβασμα και τούμπαλιν, κι όλη η ζωή είχε αναβληθεί μέχρι τον Ιούνιο του 2002. Εντάξει, έβγαινα τα Σαββατοκύριακα, είχα σχέση, έκανα σεξ (αν κι η αντίληψη που είχαμε γι΄αυτή την έννοια σήμερα μου φέρνει γέλια), αλλά πάντα μέσα στο πλαίσιο, στο στενό κουκούλι, στη γνώση πως δεν μπορείς να πας πουθενά για δυο χρόνια, πως ο στόχος κρέμεται πάνω απ' το κεφάλι σου.
Όταν ακούω στις συνεντεύξεις των αριστούχων εκείνο το «έβγαινα, δεν στερήθηκα τις εξόδους», μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι. Κανείς δεν είπε πως σε κλειδώνουν μέσα. Αλλά βγαίνεις για ένα ποτό το Σάββατο και γυρνάς μέχρι τη μία, γιατί την Κυριακή πρέπει να ξυπνήσεις στις οχτώ για να αποστηθίσεις την μετάφραση του Θουκυδίδη. Υπέροχη νιότη, μη μου πεις.
Είναι τραγικό να εξαρτάται η ζωή σου από μια απόφαση που παίρνεις στα δεκαεφτά. Κι από την ωριμότητα ή το σπρώξιμο που θα σου ρίξουν οι γονείς σου από τα δεκαπέντε και μετά. Είναι τραγικό να είσαι δεκάξι κι όλη σου η ύπαρξη να μην περιστρέφεται γύρω από τη γνώση, την ανακάλυψη του κόσμου και του εαυτού σου, αλλά από έναν και μοναδικό στόχο. Που θα εκπληρωθεί αν μάθεις απέξω χίλιες σελίδες.
Αυτό το κείμενο είναι για την ξαδέρφη μου, που ξεκινά την Παρασκευή. Δεν θα της πω «ξέρω ότι θα σκίσεις», κι ας το ξέρω, γιατί δεν θέλω να της φορτώσω και τη δική μου προσδοκία. Και για την Άρτεμη. Ένα κουράγιο ακόμα, παιδιά. (Ότι θα μπουν στο Πανεπιστήμιο άνθρωποι που γεννήθηκαν μετά το 1990, κάνω ότι δεν το προσέχω. :Ρ)

Everything will flow

2009-05-01T02:21:00.004+03:00

Όσο σουρεαλιστικό κι αν είναι να συνδέεις τους Suede με την Χαλκιδική, αυτές τις αναμνήσεις έχουμε, μ' αυτές πορευόμαστε.
Καλοκαίρι 2000, αρχές Λυκείου. Βεργιά με φίλες.
Καλοκαίρι 2008, Αρμενιστής. Φίλοι, γέλια, τα μυαλά στο ρελαντί, το σύμπαν τραγουδάει. Ο πρώτος κύκλος έκλεισε. Ανυπομονώ για τον δεύτερο.

τρεις σκέψεις και μια άναρθρη κραυγή

2009-04-25T17:35:00.003+03:00

Πρέπει να δίνονται μερικές έξτρα μέρες άδειας μετά την επιστροφή από διακοπές, σαν περίοδος προσαρμογής στην καθημερινότητα.
Είναι εξουθενωτικό να πρέπει να διδάξεις σε κάποιον τις έννοιες «επαγγελματισμός» και «συνθήκες της αγοράς». Κι είναι ακόμα χειρότερα όταν αυτός ο κάποιος είναι ισάξιός σου συνεργάτης κι όχι μειράκιο που ξέρει πως έχει ακόμα πολλά να μάθει.
Συνήθως, όταν δεν καταλαβαίνω την συμπεριφορά των άλλων, προσπαθώ να την αποκρυπτογραφήσω. Σήμερα είμαι πολύ κουρασμένη για κάτι τέτοιο. Του χελ κι εσύ κι ο γρύλος σου.
Χμφφφφφφ.

pink, your majesty!

2009-04-25T00:04:00.007+03:00

Αυτή ήταν η ατάκα των διακοπών, μαζί με το «το χάσαμε το κορμί, πατριώ...τη» και το «μήπως είδατε πουθενά εδώ γύγω μια όμογφη ασβούλα;» (αφήστε, μην το ψάχνετε). Ένα μόνο έχω να πω: London rules!
Με την απαράμιλλη κωλοφαρδία μας (άμα είσαι ζεν, σου 'ρχονται όλα δεξιά) το χόστελ που κλείσαμε μέσω ίντερνετ αποδείχτηκε σουπεράκι. 110 λίρες το τετράκλινο μεν, αλλά πεντακάθαρο, ασφαλέστατο, δίπλα στο μετρό και στην καρδιά του West End. Επενδύσαμε και σε δικό μας μπάνιο, γιατί ως καλοαναθρεμμένα δεν μπορούμε να πλενόμαστε στον όροφο με τους υπόλοιπους κοινούς θνητούς - είμεθα λίγο στριφνοί, πώς να το κάνουμε...
Το Λονδίνο το είδαμε και με ομίχλη και με χαρά θεού. Προτιμώ ασυζητητί το δεύτερο. Τις δύο πρώτες μέρες είχε συννεφιά και υγρασία, ατμοσφαιρικά ήταν, δε λέω, κάναμε βόλτες στο Regent's Park, το γκρι του ουρανού κάνει κι ωραίο ρακόρ με τα κόκκινα σπίτια, αλλά από Κυριακή και μετά που έβγαλε τη ζέστη, ήταν καταπληκτικά! Είχαμε ξεμπερδέψει και με τα πολλά αξιοθέατα, μουσεία, πύργοι κλπ, και μπορούσαμε μ' όλη μας την άνεση να κυκλοφορούμε όλη μέρα με το κοντομάνικο και τον καφέ στο χέρι.
Το Λονδίνο φαίνεται πως κατοικείται από περισσότερους ξένους παρά Βρετανούς. Σου παίρνει παραγγελία Τούρκος, σε σερβίρει Πακιστανός, οι πωλήτριες στα μαγαζιά είναι Κινέζες και ούτω καθεξής. Η πολυπολιτισμικότητα σε όλο της το μεγαλείο - απόλαυση. Να δω πότε θα γίνουμε κι εδώ άνθρωποι και θα καταδεχτούμε να πιούμε φρεντοτσίνο χτυπημένο από μαύρο χέρι.
Το φαγητό, βέβαια, είναι χάλια μαύρα! Πάντα έλεγα πως ένας άνθρωπος κακοταϊσμένος είναι άνθρωπος δυστυχισμένος, αλλά μάλλον πρέπει να αναθεωρήσω, γιατί ετούτοι ζούνε στην κόλαση της κουζίνας και παρόλα αυτά φαίνονται να περνάνε μια χαρά. Είχα να μπω σε Μακντόναλντς απ' το Λύκειο... Επίσης το value for money εκεί είναι μια παρεξηγημένη έννοια, αλλά σε τελική ανάλυση ο μέσος μισθός τους δεν είναι 800 ευρώ αλλά 1200 λίρες. Κοντολογίς, ξεπαραδιαστήκαμε, αλλά το φχαριστηθήκαμε (αυτό θα πει μαζοχισμός).
Θα γίνω κλισέ, αλλά τα μάρμαρα στο Βρετανικό Μουσείο μου έκοψαν την ανάσα και το λέει ένας άνθρωπος που δεν έχει ιδέα από τέχνη. Δεν πιστεύω σε κανένα γονίδιο κι άλλες τέτοιες αηδίες, αλλά κάποια πράγματα είναι τόσο όμορφα που δεν μπορούν να σ' αφήσουν ασυγκίνητο.
Επειδή μείναμε σχεδόν μια βδομάδα, προλάβαμε να φτιάξουμε την καθημερινή μας ρουτίνα κι αυτό ήταν που χάρηκα περισσότερο. Είναι μεγάλη ικανοποίηση να επαναλαμβάνω καθημερινές διαδικασίες σε μια ξένη πόλη, γιατί τότε μόνο μπορώ να νιώσω πως τη γνώρισα, πως έπιασα έστω και φευγαλέα τον ψυχισμό του μόνιμου κατοίκου της. Το πρωινό ξύπνημα στις εννιά, το πρωινό στο χόστελ όπου καταστρώναμε το πρόγραμμα και μετά κατηφορίζαμε προς την Oxford Street... Τις τελευταίες μέρες τις απόλαυσα περισσότερο γιατί είχε πάψει να μας κυνηγάει το άγχος του τουρίστα που πρέπει να τα δει όλα. Ό,τι είδαμε, είδαμε, από 'κει και πέρα είπαμε να μάθουμε απ' έξω το κέντρο της πόλης... Τα πάρκα τους είναι υπέροχα κι απ' αυτή την άποψη μου φάνηκε πολύ πιο βιώσιμη πόλη απ' την Αθήνα. Ο κόσμος την άραζε στο γρασίδι με καφέ και σάντουιτς, όλοι απολάμβαναν τον ήλιο. Από τις πιο ωραίες στιγμές που θα θυμάμαι είναι Κυριακή απόγευμα, ψόφιοι στην κούραση (είχε προηγηθεί Βρετανικό Μουσείο), σωριασμένοι σ' ένα παγκάκι, οι άλλοι τρεις να τραγουδάνε παράφωνα ό,τι τους ερχόταν στο μυαλό κι εγώ να μεταφράζω σε όσο πιο άθλια αγγλικά γινόταν, να κλαίμε όλοι από τα γέλια.
Στα προσεχώς βιντεάκι με έναν φοβερό τυπάκο που στηνόταν κάθε απόγευμα με την κιθάρα του στο Κόβεντ Γκάρντεν. Τον ερωτεύτηκα! Μόλις αξιωθεί ο Γιάννης να μου στείλει το πακέτο...
Άντε, και του χρόνου Νέα Υόρκη!

Πάσχα, Ελλήνων Πάσχα

2009-04-14T01:32:00.003+03:00

Το Μεγάλο Σάββατο, στο σπίτι της γιαγιάς στην Κοζάνη, γίνεται ο απόλυτος χαμός. Έχουμε αρχίσει να καταφτάνουμε από την Πέμπτη και συνήθως μας ακούει όλο το τετράγωνο. Δυο κόρες με τους άντρες τους, με δυο εγγονές και δυο εγγονούς, κι ένας γιος με τη γυναίκα του και το πιτσιρίκι του σογιού (ετών πέντε - κι όπως λέει κι η αδερφή μου, «το δικό μας μωρό θα είναι πάντα το πιο ωραίο»), μας κάνουν 12. Κι άλλος ένας γιος που μένει στο χωριό κι έρχεται με τη γυναίκα του και τα τρία του παιδιά, σύνολο 18. Αθάνατη Ελληνική οικογένεια. Με αγάπη που τους κάνει να πλακώνονται, να καταβροχθίζουν ο ένας τον άλλον κι αμέσως μετά να ξεχνάνε.

Όταν ήμασταν μικρά, με την αδερφή και τους ξαδέρφους μου φέρναμε το σπίτι ανάποδα μέσα σε μισή ώρα. Οι μαμάδες φώναζαν κι η γιαγιά εννοείται πως γελούσε. Τα μισά αυγά το Σαββατόβραδο ήταν σπασμένα - τα σπάγαμε στις δοκιμές και μετά τα βάζαμε κάτω-κάτω για να μην φαίνονται. Τα ξαδέρφια μου μεταλάμβαναν την Πέμπτη, αλλά η δική μας μαμά μας βασάνιζε δυο μέρες ακόμα και μας πήγαινε Σάββατο πρωί. Η θεία, για να μη ζηλεύουμε, δεν τους άφηνε να φάνε σοκολατένια αυγά μέχρι τότε, και τα σφάζαμε όλοι μαζί μετά την Εκκλησία. Ο διαγωνισμός λαμπάδας ήταν αθέμιτος, γιατί η λαμπάδα είναι δώρο και δεν πρέπει να πουλάς μούρη στον άλλον. Την Κυριακή του Πάσχα οι μπαμπάδες σηκώνονταν απ' τα χαράματα και μας ξυπνούσε κατά τις δέκα η μυρωδιά του ήδη μισοψημένου αρνιού. Έχω άπειρες φωτογραφίες από γιορτές στο χωριό, αλλά οι αγαπημένες μου είναι από τη χρονιά που γεννήθηκα εγώ, το πρώτο εγγόνι: είναι όλοι μαζί στην κουζίνα, οι γυναίκες ετοιμάζουν τη μαγειρίτσα κι οι άντρες τα συκωτάκια. Παντού χαμόγελα.

Το Μεγάλο Σάββατο, κατά τις έντεκα το βράδυ, γίνεται το σώσε. Η εκκλησία είναι στη γωνία, όλες οι πόρτες είναι ανοιχτές και ακούγονται οι ψαλμωδίες. Ο παππούς είναι έτοιμος και φευγάτος απ' τις δέκα. Η γιαγιά ετοιμάζει τα καντήλια για το φως που θα φέρουμε μετά. Οι κρεβατοκάμαρες βγάζουν στο χωλ κι οι πόρτες ανοιγοκλείνουν συνέχεια. Φωνές από παντού.

-(ξάδερφος) Μαμά, πού είναι η ζώνη μου;
-(εγώ στην αδελφή μου) Πάλι εξαφάνισες το μολύβι;
-(μαμά) Μη βαφτείτε πολύ!
-(γιαγιά) Θέλει κανείς άλλος σίδερο; Γιώργο μου, το πουκάμισό σου είναι εντάξει;
-(μπαμπάς) Κλείσε την πόρτα, ντύνομαι!
-(Μαρία) Θεία, είσαι κούκλα!
-(θείος) Δεν βρίσκω το παντελόνι! ( η θεία παίρνει ύφος μάρτυρα)

Κάπου εκεί σκάει μούρη η μικρή, ντυμένη και χτενισμένη, και μονοπωλεί όλη την προσοχή. Οι άντρες κάθονται και μας περιμένουν στο σαλόνι. Όταν ήμασταν μικρά, μας διάλεγαν τα καλύτερα αυγά για το τσούγκρισμα - τώρα τους κλέβουμε τζούρες τσιγάρο κλεφτά, μην καταλάβει η γιαγιά. Σιγά-σιγά είναι όλοι έτοιμοι. Η μαμά μου παίρνει τις λαμπάδες, ο ξάδερφός μου πιάνει την γιαγιά για να κατέβουν τη σκάλα, η αδερφή μου αρπάζει τον μπαμπά, η μαμά τον πιάνει από την άλλη πλευρά. Η Ανάσταση γίνεται στην πλατεία - θα διαλυθούμε στην Εκκλησία, αλλά συνήθως θα ξαναβρεθούμε μπροστά στο σπίτι και θα προχωρήσουμε όλοι μαζί. Κι αν όχι, θα βρεθούμε στο ίδιο σημείο που στεκόμαστε κάθε χρόνο: μπροστά στο μαγαζί με τις εφημερίδες, απ' όπου αγοράζαμε τα Μίκι Μάους μας μικρά. Πυροτεχνήματα. Ευχές. Εδώ και τρία χρόνια, η μικρή μας κερδίζει πάντα τις αυγομαχίες. :)

Φέτος θα είμαι στο Λονδίνο. Δεν παραπονιέμαι, εγώ το διάλεξα. Αλλά θα μου λείψει - δεν μπορώ να κάνω αλλιώς.

read my mind

2009-04-06T20:56:00.001+03:00

Έρχονται τον Ιούνιο. Yeeeeeees!!!

η ώρα της γης - σβήστε τα κεράκια!

2009-03-19T21:45:00.002+02:00

Αν μου στείλουν έστω και ένα ακόμη ηλεμήνυμα για να σβήσω τα φώτα μου το επόμενο Σαββατοκύριακο, θα τους πεθάνω στα σπαμ. Το πιο εκνευριστικό είναι ότι το τελευταίο που μου ήρθε είναι προώθηση από το wwf της Ελλάδας. Είμαστε, λέει, πρώτοι σ' αυτή την κινητοποίηση, μπροστά κι από τον Καναδά και την Αυστραλία που το ξεκίνησαν. Το «αναλογικά» ξέχασαν να βάλουν, βέβαια, αφού τα ποσοστά βγαίνουν με βάση τις αναλογίες του πληθυσμού. Αλλά δεν βόλευε στην τόνωση του εθνικού φρονήματος αυτή η ασήμαντη λεπτομέρεια.
Δεν έχω τίποτα με το wwf, να εξηγούμαστε. Αλλά όλη αυτή η ιστορία με τσιτώνει σε απίστευτο βαθμό. Όπως έγραψα και στον φίλο που μου το προώθησε, «άμα σβήσουμε όοολοι τα φώτα μας, θα γλιτώσουμε ένα παγόβουνο, πέντε δέντρα και μια αρκούδα. Έτσι θα έχουμε το περιθώριο να κάψουμε ακόμη περισσότερα δέντρα το καλοκαίρι και να αφήσουμε τους κυνηγούς να σκοτώσουν κι άλλες αρκούδες! Ωραία, να τα σβήσω.»
Συμμετέχουν και οι φορείς, βέβαια. Θα σβήσει κι η Ακρόπολη, το Σούνιο και δενξερωγωτιαλλο. Ο Έλληνας είναι πρώτος στα πανηγύρια, αλλά δεν ξέρει ακόμη τι θα πει ανακύκλωση, car pooling, ΜΜΜ, να μην πλένει το αμάξι κάθε Σάββατο και να μην αφήνει το νερό να τρέχει όταν μιλάει στο τηλέφωνο. Κάψαμε χιλιάδες στρέμματα δάσους μέσα σε δυο χρόνια κι έχουμε τα μούτρα να περηφανευόμαστε που είμαστε πρώτοι στο... σβήσιμο των φώτων; Η Θεσσαλονίκη είναι πρώτη σε ρύπους στην Ευρώπη κι η Αθήνα έχει τα μικρότερα ποσοστά πρασίνου ανά κάτοικο (α προπό, ωραίος δήμαρχος, να τον χαίρεστε - είμαστε κι εμείς, δεν μπορώ να πω, αλλά είστε κι εσείς...) κι εμείς καμαρώνουμε που θα σβήσουμε την Ακρόπολη για μια ώρα; Καλύτερα, να μην φαίνεται το γκρι στις κολόνες που κοντεύει μαύρο.

Η δεύτερη -και βαθύτερη- πτυχή του θέματος είναι ότι με προβληματίζει αυτή η μετατόπιση του βάρους στις πλάτες του μέσου ανθρώπου. Ναι, ΟΚ, ΚΑΙ ο μέσος άνθρωπος κάνει τη διαφορά κι είναι και απαράδεκτο να μην προσπαθεί να την κάνει στην καθημερινή του ζωή, αλλά όσο και να χτυπιόμαστε κάτω, αυτά που ρίχνει στα σκουπίδια η γειτονιά μου σ' ένα χρόνο, τα ρίχνει ένα εργοστάσιο στη θάλασσα μέσα σε μια μέρα. Θέλω να πω, πως την ουσιαστική διαφορά, ουσιαστική από άποψη ποσότητας και μεγέθους του προβλήματος, την κάνουν οι μεγάλες κι όχι οι μικρές μονάδες. Και δεν αντέχω να ξέρω πως, ενώ τα πρόστιμα που θα έπρεπε να επιβάλλονται δεν πληρώνονται ποτέ, υπάρχουν κάποιοι ηλίθιοι που θα κατεβάσουν τον διακόπτη στο σαλόνι τους και θα νιώσουν ότι έκαναν το καθήκον τους. Μέχρι του χρόνου.

here comes the spring

2009-03-03T21:46:00.005+02:00

Το τριήμερο, με μια μέρα άδεια μπρος κι άλλη μια πίσω, έγινε πενθήμερο. Πέντε μέρες στη Μακεδονία, κάπου ανάμεσα σε Κοζάνη, Καστοριά και Γρεβενά, με επιτραπέζια, πολλή διάθεση και γέλιο. Γράψαμε κι εγώ δεν ξέρω πόσα χιλιόμετρα και δεν το πήραμε χαμπάρι. Στα highlight συμπεριλαμβανόταν τα εξής:
-Μια χαλασμένη σόμπα στον ξενώνα που μέναμε, η οποία αποφάσισε να καπνίσει μετά από πέντε ώρες απρόσκοπτης λειτουργίας και μας τρομοκράτησε για τα καλά
-Ο Νίκος τα πήρε όλα στη Μονόπολι - τι πήραμε οι υπόλοιποι δεν γράφω, γιατί έχω ανατροφή
-Κάποιος να μας λύσει την απορία του τι παίρνουν οι παραγωγοί στους επαρχιακούς ραδιοφωνικούς σταθμούς. Το ρεπερτόριο είναι απολαυστικό: από παλιά χιτάκια του Σχοινά και του Καρβέλα μέχρι τα πιο καμένα σκυλάδικα ever, που μας χάρισαν ατέλειωτες ώρες αποδόμησης on the road
-Μια βόλτα απ' το χωριό μου, όπου είδα τη γλυκιά μου γιαγιούλα
-Η Καστοριά είναι απλά μαγική. Περάσαμε εκεί το μεγαλύτερο μέρος της Κυριακής. tip: Μην φάτε στον Λίθο στην παραλιακή. Μέτριο φαγητό και απαράδεκτη εξυπηρέτηση, η οποία ξεπέρασε και το σημείο της αγανάκτησης και κατέληξε να μας κάνει να γελάμε και να βάζουμε στοιχήματα με τα διπλανά τραπέζια για το ποιος (δεν) θα φάει πρώτος. Η απόλυτη ανικανότητα, με δεκαπέντε μόνο γεμάτα τραπέζια.

Την Κυριακή το βράδυ ήμασταν στους φανούς της Κοζάνης. Ως Κοζανίτισσα, έχω περάσει άπειρα από τα καρναβάλια της παιδικής μου ηλικίας εκεί. Θυμάμαι πως όταν άρχισα να μεγαλώνω, στις τελευταίες τάξεις του σχολείου, ας πούμε, με εκνεύριζε τρελά αυτό το νταβαντούρι. Προτιμούσα χίλιες φορές να είμαι κάπου για ποτό, σ' ένα από τα μαγαζιά στο ρολόι που μαζεύουν την νεολαία και γίνεται χαμός. Κι όμως, τώρα που ήμουν μεγάλη και μπορούσα να διαλέξω πού θα πάω με τους δικούς μου φίλους, η πρώτη μας επιλογή ήταν αυτή και το κέφι που κάναμε ήταν απίστευτο. Περίεργο; Όχι και τόσο... (Το τι βρωμόλογα τραγούδησε το αθώο μου στόμα αυτές τις μέρες, δεν λέγεται!)

Για άλλη μια φορά κατάλαβα πως η Μακεδονία είναι μοναδική. Στις διαδρομές των ημερών, ανάμεσα σε λιβάδια, λόφους και χωριά σπαρμένα στο πουθενά, σ' αυτό το τοπίο που έχω συνηθίσει να βλέπω από μικρή, το μυαλό μου άνοιξε, ηρέμησα, χαλάρωσα. Γύρισα στην Αθήνα ανάλαφρη. Εκεί πάνω μύρισα αμυγδαλιές κι εδώ στην πόλη άρχισε να μυρίζει άνοιξη.

με τις υγείες σας

2009-02-22T20:07:00.002+02:00

Το πιο ανησυχητικό με την απόδραση Παλαιοκώστα είναι ότι την υποδεχτήκαμε με χαρά. Όταν μια τεράστια μερίδα του κόσμου υποστηρίζει την παραβατικότητα, κάτι δεν πάει καθόλου, μα καθόλου καλά.

let us complain less - part II

2009-02-21T13:19:00.003+02:00

Δουλεύεις πολύ. Δουλεύεις πολύ και ξέρεις πως η δουλειά σου κοστολογείται πολύ περισσότερο απ' όσα βγάζεις, αλλά κάνεις υπομονή κι είσαι αποφασισμένη σε δυο-τρία χρόνια να ζητάς και να παίρνεις αυτά που θέλεις. Μένεις μόνη σου σ' ένα τέλειο σπιτάκι, έχεις φίλους που σ' αγαπάνε και στο δείχνουν, προέρχεσαι από μια νορμάλ οικογένεια (μεγαλώνοντας κατάλαβα πως είμαι η μειοψηφία), έχεις λύσει σε μεγάλο βαθμό τα υπαρξιακά σου και περιμένεις τον μεγάλο έρωτα να σκάσει απ΄την γωνία και να σε ζαλίσει, να σε παρασύρει, να σε στροβιλίσει - ΟΚ, you got the point, το κόβω.
Και γκρινιάζεις. Επειδή ο μεγάλος έρωτας δεν ήρθε ακόμα, επειδή η κολλητή σου έχει εξεταστική και δεν βρίσκεστε όσο συχνά θέλετε, επειδή οι παιδικοί σου φίλοι είναι μακριά, επειδή πήρες ένα κιλό, επειδή μαζεύεις λεφτά τρεις μήνες για να πας στο Λονδίνο με καβούρια στις τσέπες. Δεν γκρινιάζεις μεν απ' έξω σου (νομίζω πως η γκρίνια πρέπει να ανακηρυχθεί ποινικό αδίκημα, ένας άνθρωπος γκρινιάρης απλά με εξουθενώνει) αλλά τα σκέφτεσαι από μέσα σου και πού και πού πετάς κι ένα «γαμώτο».

Ώσπου ένα βράδυ βλέπεις έναν ηλικιωμένο άνθρωπο να μαζεύει φαγητό απ' τα σκουπίδια. Να κρατάει ένα μαρούλι και να βγάζει τα σάπια φύλλα, για να φάει την καρδιά.

Όποτε λέω αυτό το «γαμώτο», θυμάμαι όλα όσα έχω και επανέρχομαι απότομα. Η διαδικασία γίνεται πλέον αντανακλαστικά, αφού την έχω αναπτύξει εδώ και πολλά χρόνια. Αλλά πρώτη φορά ήρθα μούρη με μούρη μ' αυτά τα «χειρότερα» που εγώ δεν περνάω και που η σκέψη τους με κάνει να νιώθω ευγνωμοσύνη.

Αν υπάρχει ένα πράγμα που εκτιμώ αφάνταστα σ' αυτή τη νέα τάξη ανθρώπων που έχει αναδυθεί γύρω μας και στην οποία μάλλον ανήκω, είναι η ενοχή για την δική μας καλοζωία σε σχέση με την ζωή των άλλων. Και η ώθηση που σου δίνει αυτή η ενοχή να βοηθήσεις, είτε υλικά είτε με τον χρόνο σου, για ένα χαμόγελο περισσότερο κι έναν άτυχο λιγότερο. Μπορεί να είναι κατά βάση εγωκεντρικό να κάνεις κάτι με στόχο να ησυχάσεις την συνείδησή σου, αλλά αν κρίνουμε εκ του αποτελέσματος, τελικά ο μοχλός κινητοποίησης δεν έχει τόση σημασία. Θέλω να πιστεύω.

shoot the messenger - η αποδελτίωση του τρόμου

2009-02-09T20:03:00.004+02:00

Αποσπάσματα από τα δελτία των οχτώ:
«Σε απόγνωση χιλιάδες νοικοκυριά μετά την ανατίμηση βασικών αγαθών.»
«Εφιαλτικό το ποσοστό της ανεργίας στα Γρεβενά.»
«Τρομοκρατημένοι χιλιάδες εργαζόμενοι από το νέο κύμα απολύσεων.»
(Και στο καπάκι βλέπω κι ένα «καμμία» και μου βγαίνουν τα μάτια.)

Η σοδειά είναι μόλις από το πρώτο πεντάλεπτο. Αναρωτιέμαι ποιος είναι ο στόχος:

α) να απελπιστεί η νεολαία, να αναπτύξει η κυβέρνηση μπίζνα αποστολής εργατών στα εργοστάσια της Κίνας και να αποκομίσει διπλά οφέλη: αφενός τσεπώνουν τα έσοδα, αφετέρου γλιτώνουν από τις φασαρίες στους δρόμους μια κι έξω
β) να τα κάνουν πάνω τους οι μεγαλύτεροι, να σημειωθούν μαζικές ανακοπές και να λύσουμε και το συνταξιοδοτικό
γ) κανένα από τα παραπάνω - για τη χαρά της τρομολαγνείας, ρε γαμώτο!

goodnight, and good luck

2009-01-28T21:03:00.003+02:00

Μαυρίλα παντού. Ίσως είναι ιδέα μου, αλλά το ίδιο ισχύει για τον περισσότερο κόσμο.
Τους τελευταίους μήνες ζω σε κατάσταση σοκ σε ό,τι αφορά την ζωή και το μέλλον αυτής της χώρας. Θα μου πεις, τώρα ξύπνησες; Πριν πού ζούσες; Πριν η αισιοδοξία ήταν τόσο έμφυτη που τίποτα δεν μπορούσε να την πτοήσει. Πλέον τα βλέπω όλα πίσω από μαύρο πρίσμα. Πριν είχαμε σκάνδαλα, καταχρήσεις δημόσιου χρήματος, μεθοδευμένη καταστροφή του περιβάλλοντος δια χειρός υπουργών ΠΕΧΩΔΕ (ναι, τον Σουφλιά εννοώ, που το 'χει βάλει σκοπό να καταστρέψει ό,τι έχει απομείνει σ' αυτή τη χώρα - τη φυσική της ομορφιά) και πολιτικούς που μοιράζαν υποκριτικές συγγνώμες. Τώρα έχουμε μια δολοφονία από χέρι αστυνομικού, συσσωρευμένη οργή που ξεσπάει, μαφιόζικες επιθέσεις σε συνδικαλίστριες που ζητούν το αυτονόητο, ματατζήδες σε κάθε γωνιά της πόλης λες κι υπάρχει χούντα και πολιτικούς τόσο θρασείς, που δεν κάνουν καν τον κόπο να μας πείσουν για τις συγγνώμες τους.
Πάντα έλεγα πως το επίπεδο μιας χώρας φαίνεται από την τηλεόρασή της. (Για να παρηγοριέστε, η Ισπανική τηλεόραση έχει τα ίδια και χειρότερα χάλια.) Η τηλεόραση καθρεφτίζει όλη την υστερία, τον σταρχιδισμό, την κοινωνική ανωριμότητα και την διανοητική στέρηση ενός λαού, τους στόχους, τα πρότυπα και τα ενδιαφέροντά του. Δεν υπάρχει μεθοδευμένο σχέδιο αποβλάκωσης των Ελλήνων από τα κανάλια - πρώτα αποβλακώθηκαν οι Έλληνες τα χρυσά χρόνια του ΠΑΣΟΚ και της μπίζνας και μετά η τηλεόραση, πιστή, τους ακολούθησε στα νέα τους γούστα.
Μέχρι πρότινος σκεφτόμουν πως ζω σε μια από τις καλύτερες, υπό την έννοια της πιο σταθερής, περιόδους της νέας ελληνικής ιστορίας. Δεν πεινάω, υπάρχει ελευθερία έκφρασης, δεν γίνονται πόλεμοι γύρω μου, υπάρχει μια σταθερή πολιτική σταθερότητα, δεν βασιλεύει η αναρχία... Λοιπόν, μπορεί σε λίγους μήνες να πεινάσω, γιατί η κυβέρνησή μας είναι τόσο άχρηστη που μπορεί να καταφέρει (κόντρα σε κάθε λογική που υπαγορεύει πως η κρίση δεν πλήττει τις μικρές οικονομίες σε μεγάλη κλίμακα) το ακατόρθωτο, την παγκόσμια πρωτοτυπία, και να μας αφήσει πιο σμπαραλιασμένους κι απ' το Ντιτρόιτ πριν προλάβουμε να πούμε «Ρουμπίνι». Μπορώ να βρίσω όσο θέλω στις ταβέρνες, αλλά ο Κούλογλου κόπηκε από την ΕΡΤ επειδή δεν άρεσε στον ανταγωνιστικούλη. Η πολιτική σταθερότητα με 150+1 είναι προφανής, όπως και οι εκλογές σε ενάμισι χρόνο (αμήν, Παναγία μου). Θέλετε να μιλήσουμε για αναρχία; Οι μαφιόζοι χτυπάνε και τώρα. Μόνο που σήμερα τα εγκλήματα τα μαθαίνουμε εν μέσω της στιλάτης καθημερινότητάς μας. Άλλο είναι, ρε παιδί μου, να σου λένε ότι ανάγκασαν μια γυναίκα να καταπιεί βιτριόλι την ώρα που τυλίγεις το κρεμμύδι για να πας στη φάμπρικα, κι άλλο να το διαβάζεις στη Λάιφο την ώρα που πίνεις καπουτσίνο. Στη δεύτερη περίπτωση σου φαίνεται πιο λάιτ, γιατί το περιβάλλον σου δεν προσφέρεται για την πλήρη κατανόηση του δράματος. Φρίττεις, αν είσαι από τους πιο ευαίσθητους καταθέτεις τα είκοσι ευρώ σου για να τη βοηθήσεις και μετά συνεχίζεις να αναρωτιέσαι πώς θα ρίξεις τον Τάσο.
Ζούμε τον βαθύ ύπνο. Σαν κάτι μισότρελους που προφητεύουν τον Αρμαγεδώνα και σκούζουν «αγρυπνείτε!» ακούγομαι, αλλά το νιώθω τόσο βαθιά μέσα μου, που με μπλοκάρει. Όχι πολύ καιρό πριν, έλεγα πως όσα σκατά και να συμβαίνουν γύρω σου, πάντοτε θα βρίσκεις στιγμές που θα σε κάνουν ευτυχισμένο. Τις βρίσκω και τώρα. Μόνο που πια, το ξύπνημα που τις ακολουθεί είναι τόσο άγριο, κάθε φορά πιο άγριο, που οι στιγμές ξεθωριάζουν. Και με πονάει αυτό.

κι όλα τα ίδια μένουν

2009-01-18T15:46:00.002+02:00

Σήμερα το πρωί. Στο τηλέφωνο με την ξαδέρφη μου, πεντάχρονο πιτσιρίκι με μυαλό ξυράφι και γλώσσα ροδάνι, κάτοικος επαρχιακής πόλης.
- Και πώς τα περνάτε στο σχολείο; (βλ. μεγάλα νήπια)
- Πολύ ωραία, μπλα, μπλα, μπλα, μόνο που μας ενοχλούν τα Αλβανάκια!
- Τα ποια;!
- Τα Αλβανάκια, ντε! Έχουμε κάτι παιδάκια Αλβανάκια.
- Και γιατί σας ενοχλούν;
- Γιατί όταν μπαίνουμε στο κουκλόσπιτο στριμωχνόμαστε και δεν χωράμε!
- Ε, εντάξει, να μην μπαίνετε όλοι μαζί. Πρώτα οι μισοί και μετά οι άλλοι μισοί, για να χωράτε όλοι.
- Ναι, αλλά δεν καταλαβαίνουμε τι λένε!
- Να μην ανησυχείς γι αυτό. Άμα τους μιλάτε κάθε μέρα, ου, μέχρι το καλοκαίρι θα έχουν μάθει ελληνικά και θα συνεννοείστε μια χαρά! Αλλά πρέπει να τους μιλάτε, γιατί πώς αλλιώς θα μάθουν;
Σιωπή.
- ... και είμαι πολύ χαρούμενη, γιατί η μαμά με έγραψε στο κολυμβητήριο, και θα πηγαίνω την άνοιξη...

Έπαθα την πλάκα μου. Θα μου πεις, τι νόμιζες; Επειδή υπάρχουν μερικοί τριαντάρηδες που μαθαίνουν στα παιδιά τους να μην είναι ρατσιστές, έχει πραγματικά αλλάξει η νοοτροπία μιας χώρας;
Αλλά, seriously, είναι δυνατόν αυτά που της είπα να τα ακούει πρώτη φορά από μένα και να μην βρέθηκε μια δασκάλα να τους τα πει; Οι θείοι μου είναι μεγάλοι. Μεγάλοι και μετρίου βαθμού ξενοφοβικοί, πάνω-κάτω όσο είναι και οι περισσότεροι Έλληνες. Το παίρνεις απόφαση κι ελπίζεις ότι η επόμενη γενιά είναι καλύτερη. Αλλά οι δάσκαλοι, τι σκατά πρέπει να κάνουν αν όχι αυτό; Είναι δηλαδή πιο σημαντικό να τους μαθαίνουν να ζωγραφίζουν σπιτάκια και να λένε τον καιρό;

back to reality

2009-01-10T15:46:00.006+02:00

Τέλειωσαν οι γιορτές, τα κεφάλια μέσα. Και αρχίζω μ' ένα disclaimer, φίλε αναγνώστη, που ώρες-ώρες αναρωτιέμαι αν υπάρχεις κι αν υπάρχεις, γιατί κάθεσαι και διαβάζεις τις βλακείες μου. Επειδή είναι πλέον δεδομένο ότι ζω στο μεγαλύτερο μπουρδέλο του κόσμου κι επειδή οι χθεσινές επιδόσεις των ΜΑΤ στην Ασκληπιού με κάνουν να θέλω να μετακομίσω ΤΩΡΑ στην Ζιμπάμπουε (δεν βλέπω σε τι διαφέρει ο Μουγκάμπε απ' τους δικούς μας), στα new year' s resolutions συμπεριλαμβάνονται η παντελής αδιαφορία κι η απόφαση να αλλάξω χώρα και υπηκοόητα όσο το δυνατόν πιο σύντομα. Φαντάζομαι πως θα μου κρατήσει καμιά δεκαριά μέρες, οπότε μέχρι τότε θα αερολογώ.
Επιστροφή στην Αθήνα, λοιπόν, μετά από δεκαπέντε μέρες στη Σαλόνικα. Πέρασα τα Χριστούγεννα της Λουκρητίας Βοργία. Ύπνος, φαγητό, βόλτα και διάβασμα. Πολύ ωραία ήταν, μόνο που ξεσυνήθισα να σηκώνομαι πρωί κι αυτή τη βδομάδα πήγαινα στη δουλειά με κάτι μούτρα μέχρι το πάτωμα. Γινόταν και χαμός στο γραφείο, σκάγαν οι επιμέλειες η μια μετά την άλλη και δεν προλαβαίναμε να πάρουμε ανάσα.
Στο δε σπίτι, από την Πέμπτη ζω στιγμές αγαλλίασης, γιατί τηλεφώνησα στο ΙΚΕΑ και μου είπαν πως ήρθε επιτέλους το γραφείο που ήθελα. Σε περίπτωση που ξεφυλλίζεις κι εσύ τον κατάλογο με τον πρωινό καφέ του Σαββάτου, είναι μια γυάλινη επιφάνεια εργασίας με μαύρα σχέδια, απίστευτα στιλάτη, την οποία περιμένω εδώ και δυο μήνες. Στο πάτωμα και στο κρεβάτι δούλευα μέχρι τώρα, μέσες, αυχενικά, σαραβάλιασα να σκύβω. Χθες το βράδυ έστησα τις βάσεις ΟΛΟΜΟΝΑΧΗ, ναι καλά διάβασες, και οι βίδες σφίχτηκαν τόσο καλά (με διάφορες πατέντες, βλέπε πετσέτα γύρω από το κλειδί που τις στρίβει κι εγώ να χοροπηδάω για να μπει περισσότερη δύναμη) που το μωρό μου σήμερα δεν χρειάστηκε να κάνει τίποτα περισσότερο για να τις σταθεροποιήσει. Γελάς, ε; Σε πληροφορώ πως μέχρι πρότινος δεν ήξερα ούτε πώς πιάνουν το κατσαβίδι. Τώρα το γραφείο δεσπόζει περήφανο στο ταπεινό τσαρδί μου κι η μαμά έχει γανιάσει να της το στείλω με mms για να δει, λέει, πώς ήρθε στο χώρο! Θεωρώ ανησυχητικό ότι εγώ δεν ξέρω καν να στέλνω mms, αλλά έχω μια μαμά που είναι σε θέση να το λάβει. Whatevah...
Γενικά μ' έχει φάει το σπίτι σε απίστευτο βαθμό, ίσως επειδή ρεμαλιάσαμε τόσο στη Θεσσαλονίκη, που τώρα θέλω να ηρεμήσω λίγο. Απόψε πάντως λέω να κάνω την πρωτοτυπία και να ξεμυτίσω, γιατί έρχεται η Σταυρούλα και σε μιάμιση ώρα έχω ραντεβού (κι ακόμα είμαι με τις πιτζάμες). Η Σταυρούλα είναι φίλη από τη Θεσσαλονίκη. Είναι ρεμπέτισσα, με ένα απίστευτο ρεπερτόριο από τραγούδια που δεν ήξερες καν ότι υπάρχουν και με φωνή που γαμάει. Με τραβάει κι εμένα σε κάτι μαγαζιά με μέσο όρο ηλικίας πάνω από 50, όπου μπορώ να ακκίζομαι με όλη μου την άνεση, γιατί όλοι οι θαμώνες με κοιτάν σαν ξερολούκουμο κι η Σταυρύλα γελάει. Βασικά γουστάρω, γιατί γνωρίζω κάτι απίθανους τύπους που έχουν περάσει τη μισή τους ζωή στη νύχτα (that is, περισσότερα χρόνια απ' όσα βρίσκομαι εγώ πάνω στη γη) και νιώθω ότι μπαίνω σ' έναν κόσμο παράλληλο. Έναν κόσμο που δεν έχει καμία σχέση με το δικό μου new age περιβάλλον και τα μπαράκια που συχνάζουμε συνήθως στα Εξάρχεια. Ή μπορεί και να έχει, αλλά μ' έναν τρόπο πολύ πιο βαθύ από την επιφάνεια, που είναι να χορεύεις Verve και να επιδίδεσαι σε ανταγωνισμό έξυπνης ατάκας με το μωρό που σε φλερτάρει στο μπαρ.
Επίσης, σήμερα είχα τηλέφωνο που με χαροποίησε ιδιαίτερα, πακέτο με τη συνειδητοποίηση πως αν δεν το ζητήσεις, δεν έχεις καμιά πιθανότητα να το κερδίσεις. Πολύ ωραία.
Έντεκα και ένα, και στις δώδεκα πρέπει να είμαι στην Ομόνοια. Μπουχός!

2009

2009-01-02T00:01:00.003+02:00

Καλή χρονιά! Εύχομαι να μας μπει καλά και να μας προικίσει με λίγη περισσότερη σοφία και ηρεμία. Θα έγραφα και τα κλασικά υπόλοιπα, αλλά τους τελευταίους μήνες έχω αρχίσει να συνειδητοποιώ ότι η ηρεμία είναι από τα ουσιώδη συστατικά μιας καλής ζωής. Ειδικά μέσα στην τρέλα που ζούμε... Ναι, και η υγεία, εννοείται! Καλή χρονιά με σοφία, ηρεμία και υγεία, λοιπόν! Και με πολλή πολλή πολλή αγάπη και ζεστασιά (τελικά δεν το απέφυγα, τα έγραψα όλα)!

έκθεση ιδεών

2008-12-14T13:54:00.003+02:00

Ο Εύρης (ένας είναι ο Εύρης) μιλούσε στο ραδιόφωνο αγανακτισμένος για τις φασαρίες.
- Θέλουν τα παιδιά να διαμαρτυρηθούν; Ας κάνουν καθιστική διαμαρτυρία μέσα στα σχολεία τους. Θέλουν να ξεσπάσουν; Ας τους βάλουν οι δάσκαλοι να γράψουν μια έκθεση και να εκφράσουν τις σκέψεις τους με αφορμή τα γεγονότα!
Η κολλητή μου: «Εγώ βάζω έκθεση στον αδερφό μου και γκρινιάζει μια βδομάδα, κι αυτός την προτείνει για ηρεμιστικό;»
Εγώ: «Μαλάκα, θυμάσαι το Καπλάνι της Βιτρίνας, που ο Μεταξάς έβαζε στα σχολεία έκθεση για την αποταμίευση;»
Άσχημοι συνειρμοί.